حكايت كنند از بزرگان دين
حقيقت شناسان عين اليقين

كه صاحبدلي بر پلنگي نشست
همي راند رهوار و ماري به دست

يكي گفتش: اي مرد راه خداي
بدين ره كه رفتي مرا ره نماي

چه كردي كه درنده رام تو شد
نگين سعادت به نام تو شد؟

بگفت ار پلنگم زبون است و مار
وگر پيل و كركس، شگفتي مدار

تو هم گردن از حكم داور مپيچ
كه گردن نپيچد ز حكم تو هيچ

چو حاكم به فرمان داور بود
خدايش نگهبان و ياور بود

محال است چون دوست دارد تو را
كه در دست دشمن گرارد تو را

ره اين است، روي از طريقت متاب
بنه گام و كامي كه داري بياب

نصيحت كسي سودمند آيدش
كه گفتار سعدي پسند آيدش