چه روي و موي و بناگوش و خط و خالست اين


چه روي و موي و بناگوش و خط و خالست اين *** چه قد و قامت و رفتار و اعتدالست اين

كسي كه در همه عمر اين صفت مطالعه كرد *** به ديگري نگرد يا به خود محالست اين

كمال حسن وجودت ز هر كه پرسيدم *** جواب داد كه در غايت كمالست اين

نماز شام به بام ار كسي نگاه كند *** دو ابروان تو گويد مگر هلالست اين

لبت به خون عزيزان كه مي*خوري لعلست *** تو خود بگوي كه خون مي*خوري حلالست اين

چنان به ياد تو شادم كه فرق مي*نكنم *** ز دوستي كه فراقست يا وصالست اين

شبي خيال تو گفتم ببينم اندر خواب *** ولي ز فكر تو خواب آيدم خيالست اين

درازناي شب از چشم دردمندان پرس *** عزيز من كه شبي يا هزار سالست اين

قلم به ياد تو در مي*چكاند از دستم *** مداد نيست كز او مي*رود زلالست اين

كسان به حال پريشان سعدي از غم عشق *** زنخ زنند و ندانند تا چه حالست اين