گفتم به عقل پاي برآرم ز بند او


گفتم به عقل پاي برآرم ز بند او *** روي خلاص نيست بجهد از كمند او

مستوجب ملامتي اي دل كه چند بار *** عقلت بگفت و گوش نكردي به پند او

آن بوستان ميوه شيرين كه دست جهد *** دشوار مي*رسد به درخت بلند او

گفتم عنان مركب تازي بگيرمش *** ليكن وصول نيست به گرد سمند او

سر در جهان نهادمي از دست او وليك *** از شهر او چگونه رود شهربند او

چشمم بدوخت از همه عالم به اتفاق *** تا جز در او نظر نكند مستمند او

گر خود به جاي مروحه شمشير مي*زند *** مسكين مگس كجا رود از پيش قند او

نوميد نيستم كه هم او مرهمي نهد *** ور نه به هيچ به نشود دردمند او

او خود مگر به لطف خداونديي كند *** ور نه ز ما چه بندگي آيد پسند او

سعدي چو صبر از اوت ميسر نمي*شود *** اوليتر آن كه صبر كني بر گزند او