راستي گويم به سروي ماند اين بالاي تو


راستي گويم به سروي ماند اين بالاي تو *** در عبارت مي*نيايد چهره زيباي تو

چون تو حاضر مي*شوي من غايب از خود مي*شوم *** بس كه حيران مي*بماند وهم در سيماي تو

كاشكي صد چشم از اين بي خوابتر بودي مرا *** تا نظر مي*كردمي در منظر زيباي تو

اي كه در دل جاي داري بر سر چشمم نشين *** كاندر آن بيغوله ترسم تنگ باشد جاي تو

گر ملامت مي*كنندم ور قيامت مي*شود *** بنده سر خواهد نهاد آن گه ز سر سوداي تو

در ازل رفته*ست ما را با تو پيوندي كه هست *** افتقار ما نه امروزست و استغناي تو

گر بخواني پادشاهي ور براني بنده*ايم *** راي ما سودي ندارد تا نباشد راي تو

ما قلم در سر كشيديم اختيار خويش را *** نفس ما قربان توست و رخت ما يغماي تو

ما سراپاي تو را اي سروتن چون جان خويش *** دوست مي*داريم و گر سر مي*رود در پاي تو

وين قباي صنعت سعدي كه در وي حشو نيست *** حد زيبايي ندارد خاصه بر بالاي تو