چند به دل فرو خورم اين تف سينه تاب را


چند به دل فرو خورم اين تف سينه تاب را *** در ته دوزخ افكنم جان پر اضطراب را

تافته عشق دوزخي ز اهل نصيحت اندرو *** بر من و دل گماشته سد ملك عراب را

شوق ، به تازيانه گر دست بدين نمط زند *** زود سبك عنان كند صبر گران ركاب را

آنكه خدنگ نيمكش مي*خورم از تغافلش *** كاش تمام كش كند نيمكش عتاب را

خيل خيال كيست اين كز در چشمخانه*ها *** مي*كشد اينچنين برون خلوتيان خواب را

مي*جهد آهم از درون پاس جمال دار، هان *** صرصر ما نگون كند مشعل آفتاب را

وحشي و اشك حسرت و تف هواي باديه
آب ز چشم تر بود ره سپر سراب را