نويد آشنايي مي*دهد چشم سخنگويت


نويد آشنايي مي*دهد چشم سخنگويت *** گرفته انس گويا نرميي با تندي خويت

بميرم پيش آن لب، اينچنين گاهي تبسم كن *** بحمدالله كه ديدم بي گره يك بار ابرويت

به رويت مردمان ديده را هست آنچنان ميلي *** كه ناگه مي*دوند از خانه بيرون تا سر كويت

شرابي خورده*ام از شوق و زور آورده مي*ترسم *** كه بردارد مرا ناگاه و بيخود آورد سويت

ز آتش آب مي*جويم ببين فكر محال من *** وفاداري طمع مي*دارم از طبع جفا جويت

فريب غمزه امروز آنقدر، خوردم كه مي*بايد *** مجرب بود ، هر افسون كه بر من خواند جادويت

چه بودي گر به قدر آرزو جان داشتي وحشي
كه كردي سد هزاران جان فداي يك سر مويت