عياذباله از روزي كه عشقم در جنون آرد


عياذباله از روزي كه عشقم در جنون آرد *** سر زنجير گيرد و ز در عقلم درون آرد

من و رد و قبول بزم سلطاني كه دربانش *** به سد خواري كند بيرون به سد عزت درون آرد

به جرم عشق دربند يكي سلطان بي رحمم *** كه هركس آيد از ديوان او فرمان خون آرد

سر خسرو ز گل گردد گران فرهاد را نازم *** كه گلگون را به گردن گيرد و از بيستون آرد

كمند جربهء معشوق اگر در جان نياويزد *** كسي پروانه را در آتش سوزنده چون آرد

برو فارغ نشين وحشي كه نخل آرزومندي
نيارد بار اگر هم آورد بار زبون آرد