وصیت می کنم پس از مرگ مرا در تابوت سیاهی بگذارند تا همه بدانند که آدمی سیاه

بخت و بد شانس بودم و دستانم را بیرون بیاورند تا همه بدانند دنبال چیزی می گشتم.

چشمانم را باز کنند تا همه بدانند چشم انتظار کسی بودم و هر روز صبح بر مزارم تکه

یخی بگذارند تا غروب ها خورشید به جای ابر برایم گریه کند!

و در آخر روی مزارم با رنگ سبز بنویسند:



<<کشته ی محبت، عشق و عاشقی بود>>