اي پيك پي خجسته كه داري نشان دوست


اي پيك پي خجسته كه داري نشان دوست *** با ما مگو بجز سخن دل نشان دوست

حال از دهان دوست شنيدن چه خوش بود *** يا از دهان آن كه شنيد از دهان دوست

اي يار آشنا علم كاروان كجاست *** تا سر نهيم بر قدم ساربان دوست

گر زر فداي دوست كنند اهل روزگار *** ما سر فداي پاي رسالت رسان دوست

دردا و حسرتا كه عنانم ز دست رفت *** دستم نميرسد كه بگيرم عنان دوست

رنجور عشق دوست چنانم كه هر كه ديد *** رحمت كند مگر دل نامهربان دوست

گر دوست بنده را بكشد يا بپرورد *** تسليم از آن بنده و فرمان از آن دوست

گر آستين دوست بيفتد به دست من *** چندان كه زندهام سر من و آستان دوست

بي حسرت از جهان نرود هيچ كس به در *** الا شهيد عشق به تير از كمان دوست

بعد از تو هيچ در دل سعدي گرر نكرد *** وان كيست در جهان كه بگيرد مكان دوست

تا دستها كمر نكني بر ميان دوست


تا دستها كمر نكني بر ميان دوست *** بوسي به كام دل ندهي بر دهان دوست

داني حيات كشته شمشير عشق چيست *** سيبي گزيدن از رخ چون بوستان دوست

بر ماجراي خسرو و شيرين قلم كشيد *** شوري كه در ميان منست و ميان دوست

خصمي كه تير كافرش اندر غزا نكشت *** خونش بريخت ابروي همچون كمان دوست

دل رفت و ديده خون شد و جان ضعيف ماند *** وان هم براي آن كه كنم جان فداي دوست

روزي به پاي مركب تازي درافتمش *** گر كبر و ناز بازنپيچد عنان دوست

هيهات كام من كه برآرد در اين طلب *** اين بس كه نام من برود بر زبان دوست

چون جان سپرد نيست به هر صورتي كه هست *** در كوي عشق خوشتر و بر آستان دوست

با خويشتن هميبرم اين شوق تا به خاك *** وز خاك سر برآرم و پرسم نشان دوست

فرياد مردمان همه از دست دشمنست *** فرياد سعدي از دل نامهربان دوست

ز حد گرشت جدايي ميان ما اي دوست


ز حد گرشت جدايي ميان ما اي دوست *** بيا بيا كه غلام توام بيا اي دوست

اگر جهان همه دشمن شود ز دامن تو *** به تيغ مرگ شود دست من رها اي دوست

سرم فداي قفاي ملامتست چه باك *** گرم بود سخن دشمن از قفا اي دوست

به ناز اگر بخرامي جهان خراب كني *** به خون خسته اگر تشنهاي هلا اي دوست

چنان به داغ تو باشم كه گر اجل برسد *** به شرعم از تو ستانند خونبها اي دوست

وفاي عهد نگه دار و از جفا بگرر *** به حق آن كه نيم يار بيوفا اي دوست

هزار سال پس از مرگ من چو بازآيي *** ز خاك نعره برآرم كه مرحبا اي دوست

غم تو دست برآورد و خون چشمم ريخت *** مكن كه دست برآرم به ربنا اي دوست

اگر به خوردن خون آمدي هلا برخيز *** و گر به بردن دل آمدي بيا اي دوست

بساز با من رنجور ناتوان اي يار *** ببخش بر من مسكين بينوا اي دوست

حديث سعدي اگر نشنوي چه چاره كند *** به دشمنان نتوان گفت ماجرا اي دوست

مرا تو غايت مقصودي از جهان اي دوست


مرا تو غايت مقصودي از جهان اي دوست *** هزار جان عزيزت فداي جان اي دوست

چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم *** كه ياد مينكند عهد آشيان اي دوست

گرم تو در نگشايي كجا توانم رفت *** به راستان كه بميرم بر آستان اي دوست

دلي شكسته و جاني نهاده بر كف دست *** بگو بيار كه گويم بگير هان اي دوست

تنم بپوسد و خاكم به باد ريزه شود *** هنوز مهر تو باشد در استخوان اي دوست

جفا مكن كه بزرگان به خردهاي ز رهي *** چنين سبك ننشينند و سرگران اي دوست

به لطف اگر بخوري خون من روا باشد *** به قهرم از نظر خويشتن مران اي دوست

مناسب لب لعلت حديث بايستي *** جواب تلخ بديعست از آن دهان اي دوست

مرا رضاي تو بايد نه زندگاني خويش *** اگر مراد تو قتلست وارهان اي دوست

كه گفت سعدي از آسيب عشق بگريزد *** به دوستي كه غلط ميبرد گمان اي دوست

كه گر به جان رسد از دست دشمنانم كار *** ز دوستي نكنم توبه همچنان اي دوست

آب حيات منست خاك سر كوي دوست


آب حيات منست خاك سر كوي دوست *** گر دو جهان خرميست ما و غم روي دوست

ولوله در شهر نيست جز شكن زلف يار *** فتنه در آفاق نيست جز خم ابروي دوست

داروي مشتاق چيست زهر ز دست نگار *** مرهم عشاق چيست زخم ز بازوي دوست

دوست به هندوي خود گر بپريرد مرا *** گوش من و تا به حشر حلقه هندوي دوست

گر متفرق شود خاك من اندر جهان *** باد نيارد ربود گرد من از كوي دوست

گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل *** روز قيامت زنم خيمه به پهلوي دوست

هر غزلم نامهايست صورت حالي در او *** نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوي دوست

لاف مزن سعديا شعر تو خود سحرگير *** سحر نخواهد خريد غمزه جادوي دوست

شادي به روزگار گدايان كوي دوست


شادي به روزگار گدايان كوي دوست *** بر خاك ره نشسته به اميد روي دوست

گفتم به گوشهاي بنشينم ولي دلم *** ننشيند از كشيدن خاطر به سوي دوست

صبرم ز روي دوست ميسر نميشود *** داني طريق چيست تحمل ز خوي دوست

ناچار هر كه دل به غم روي دوست داد *** كارش به هم برآمده باشد چو موي دوست

خاطر به باغ ميرودم روز نوبهار *** تا با درخت گل بنشينم به بوي دوست

فردا كه خاك مرده به حشر آدمي كنند *** اي باد خاك من مطلب جز به كوي دوست

سعدي چراغ مينكند در شب فراق *** ترسد كه ديده باز كند جز به روي دوست

صبحدم خاكي به صحرا برد باد از كوي دوست


صبحدم خاكي به صحرا برد باد از كوي دوست *** بوستان در عنبر سارا گرفت از بوي دوست

دوست گر با ما بسازد دولتي باشد عظيم *** ور نسازد ميببايد ساختن با خوي دوست

گر قبولم ميكند مملوك خود ميپرورد *** ور براند پنجه نتوان كرد با بازوي دوست

هر كه را خاطر به روي دوست رغبت ميكند *** بس پريشاني ببايد بردنش چون موي دوست

ديگران را عيد اگر فرداست ما را اين دمست *** روزه داران ماه نو بينند و ما ابروي دوست

هر كسي بي خويشتن جولان عشقي ميكند *** تا به چوگان كه در خواهد فتادن گوي دوست

دشمنم را بد نميخواهم كه آن بدبخت را *** اين عقوبت بس كه بيند دوست همزانوي دوست

هر كسي را دل به صحرايي و باغي ميرود *** هر كس از سويي به دررفتند و عاشق سوي دوست

كاش باري باغ و بستان را كه تحسين ميكنند *** بلبلي بودي چو سعدي يا گلي چون روي دوست

مرا خود با تو چيزي در ميان هست


مرا خود با تو چيزي در ميان هست *** و گر نه روي زيبا در جهان هست

وجودي دارم از مهرت گدازان *** وجودم رفت و مهرت همچنان هست

مبر ظن كز سرم سوداي عشقت *** رود تا بر زمينم استخوان هست

اگر پيشم نشيني دل نشاني *** و گر غايب شوي در دل نشان هست

به گفتن راست نايد شرح حسنت *** وليكن گفت خواهم تا زبان هست

ندانم قامتست آن يا قيامت *** كه ميگويد چنين سرو روان هست

توان گفتن به مه ماني ولي ماه *** نپندارم چنين شيرين دهان هست

بجز پيشت نخواهم سر نهادن *** اگر بالين نباشد آستان هست

برو سعدي كه كوي وصل جانان *** نه بازاريست كان جا قدر جان هست

بيا بيا كه مرا با تو ماجرايي هست


بيا بيا كه مرا با تو ماجرايي هست *** بگوي اگر گنهي رفت و گر خطايي هست

روا بود كه چنين بيحساب دل ببري *** مكن كه مظلمه خلق را جزايي هست

توانگران را عيبي نباشد ار وقتي *** نظر كنند كه در كوي ما گدايي هست

به كام دشمن و بيگانه رفت چندين روز *** ز دوستان نشنيدم كه آشنايي هست

كسي نماند كه بر درد من نبخشايد *** كسي نگفت كه بيرون از اين دوايي هست

هزار نوبت اگر خاطرم بشوراني *** از اين طرف كه منم همچنان صفايي هست

به دود آتش ماخوليا دماغ بسوخت *** هنوز جهل مصور كه كيميايي هست

به كام دل نرسيديم و جان به حلق رسيد *** و گر به كام رسد همچنان رجايي هست

به جان دوست كه در اعتقاد سعدي نيست *** كه در جهان بجز از كوي دوست جايي هست

هر چه در روي تو گويند به زيبايي هست


هر چه در روي تو گويند به زيبايي هست *** وان چه در چشم تو از شوخي و رعنايي هست

سروها ديدم در باغ و تأمل كردم *** قامتي نيست كه چون تو به دلارايي هست

اي كه مانند تو بلبل به سخنداني نيست *** نتوان گفت كه طوطي به شكرخايي هست

نه تو را از من مسكين نه گل خندان را *** خبر از مشغله بلبل سودايي هست

راست گفتي كه فرج يابي اگر صبر كني *** صبر نيكست كسي را كه توانايي هست

هرگز از دوست شنيدي كه كسي بشكيبد *** دوستي نيست در آن دل كه شكيبايي هست

خبر از عشق نبودست و نباشد همه عمر *** هر كه او را خبر از شنعت و رسوايي هست

آن نه تنهاست كه با ياد تو انسي دارد *** تا نگويي كه مرا طاقت تنهايي هست

همه را ديده به رويت نگرانست وليك *** همه كس را نتوان گفت كه بينايي هست

گفته بودي همه زرقند و فريبند و فسوس *** سعدي آن نيست وليكن چو تو فرمايي هست