شكست عهد مودت نگار دلبندم


شكست عهد مودت نگار دلبندم *** بريد مهر و وفا يار سست پيوندم

به خاك پاي عزيزان كه از محبت دوست *** دل از محبت دنيا و آخرت كندم

تطاولي كه تو كردي به دوستي با من *** من آن به دشمن خون خوار خويش نپسندم

اگر چه مهر بريدي و عهد بشكستي *** هنوز بر سر پيمان و عهد و سوگندم

بيار ساقي سرمست جام باده عشق *** بده به رغم مناصح كه ميدهد پندم

من آن نيم كه پريرم نصيحت عقلا *** پدر بگوي كه من بيحساب فرزندم

به خاك پاي تو سوگند و جان زنده دلان *** كه من به پاي تو در مردن آرزومندم

بيا بيا صنما كز سر پريشاني *** نماند جز سر زلف تو هيچ پابندم

به خنده گفت كه سعدي از اين سخن بگريز *** كجا روم كه به زندان عشق دربندم

من با تو نه مرد پنجه بودم


من با تو نه مرد پنجه بودم *** افكندم و مردي آزمودم

ديدم دل خاص و عام بردي *** من نيز دلاوري نمودم

در حلقه كارزارم انداخت *** آن نيزه كه حلقه ميربودم

انگشت نماي خلق بودم *** و انگشت به هيچ برنسودم

عيب دگران نگويم اين بار *** كاندر حق خويشتن شنودم

گفتم كه برآرم از تو فرياد *** فرياد كه نشنوي چه سودم

از چشم عنايتم مينداز *** كاول به تو چشم برگشودم

گر سر برود فداي پايت *** مرگ آمدنيست دير و زودم

امروز چنانم از محبت *** كآتش به فلك رسيد و دودم

وان روز كه سر برآرم از خاك *** مشتاق تو همچنان كه بودم

آمدي وه كه چه مشتاق و پريشان بودم


آمدي وه كه چه مشتاق و پريشان بودم *** تا برفتي ز برم صورت بيجان بودم

نه فراموشيم از ذكر تو خاموش نشاند *** كه در انديشه اوصاف تو حيران بودم

بي تو در دامن گلزار نخفتم يك شب *** كه نه در باديه خار مغيلان بودم

زنده ميكرد مرا دم به دم اميد وصال *** ور نه دور از نظرت كشته هجران بودم

به تولاي تو در آتش محنت چو خليل *** گوييا در چمن لاله و ريحان بودم

تا مگر يك نفسم بوي تو آرد دم صبح *** همه شب منتظر مرغ سحرخوان بودم

سعدي از جور فراقت همه روز اين ميگفت *** عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم

عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم


عهد بشكستي و من بر سر پيمان بودم *** شاكر نعمت و پرورده احسان بودم

چه كند بنده كه بر جور تحمل نكند *** بار بر گردن و سر بر خط فرمان بودم

خار عشقت نه چنان پاي نشاط آبله كرد *** كه سر سبزه و پرواي گلستان بودم

روز هجرانت بدانستم قدر شب وصل *** عجب ار قدر نبود آن شب و نادان بودم

گر به عقبي درم از حاصل دنيا پرسند *** گويم آن روز كه در صحبت جانان بودم

كه پسندد كه فراموش كني عهد قديم *** به وصالت كه نه مستوجب هجران بودم

خرم آن روز كه بازآيي و سعدي گويد *** آمدي وه كه چه مشتاق و پريشان بودم

دو هفته ميگررد كان مه دوهفته نديدم


دو هفته ميگررد كان مه دوهفته نديدم *** به جان رسيدم از آن تا به خدمتش نرسيدم

حريف عهد مودت شكست و من نشكستم *** خليل بيخ ارادت بريد و من نبريدم

به كام دشمنم اي دوست عاقبت بنشاندي *** به جاي خود كه چرا پند دوستان نشنيدم

مرا به هيچ بدادي خلاف شرط محبت *** هنوز با همه عيبت به جان و دل بخريدم

به خاك پاي تو گفتم كه تا تو دوست گرفتم *** ز دوستان مجازي چو دشمنان برميدم

قسم به روي تو گويم از آن زمان كه برفتي *** كه هيچ روي نديدم كه روي درنكشيدم

تو را ببينم و خواهم كه خاك پاي تو باشم *** مرا ببيني و چون باد بگرري كه نديدم

ميان خلق نديدي كه چون دويدمت از پي *** زهي خجالت مردم چرا به سر ندويدم

شكر خوشست وليكن حلاوتش تو نداني *** من اين معامله دانم كه طعم صبر چشيدم

مرا رواست كه دعوي كنم به صدق ارادت *** كه هيچ در همه عالم به دوست برنگزيدم

بنال مطرب مجلس بگوي گفته سعدي *** شراب انس بياور كه من نه مرد نبيدم

من چون تو به دلبري نديدم


من چون تو به دلبري نديدم *** گلبرگ چنين طري نديدم

مانند تو آدمي در آفاق *** ممكن نبود پري نديدم

وين بوالعجبي و چشم بندي *** در صنعت سامري نديدم

با روي تو ماه آسمان را *** امكان برابري نديدم

لعلي چو لب شكرفشانت *** در كلبه جوهري نديدم

چون در دورسته دهانت *** نظم سخن دري نديدم

مه را كه خرد كه من به كرات *** مه ديدم و مشتري نديدم

وين پرده راز پارسايان *** چندان كه تو ميدري نديدم

ديدم همه دلبران آفاق *** چون تو به دلاوري نديدم

جوري كه تو ميكني در اسلام *** در ملت كافري نديدم

سعدي غم عشق خوبرويان *** چندان كه تو ميخوري نديدم

ديدم همه صوفيان آفاق *** مثل تو قلندري نديدم

نرفت تا تو برفتي خيالت از نظرم


نرفت تا تو برفتي خيالت از نظرم *** برفت در همه عالم به بي دلي خبرم

نه بخت و دولت آنم كه با تو بنشينم *** نه صبر و طاقت آنم كه از تو درگررم

من از تو روي نخواهم به ديگري آورد *** كه زشت باشد هر روز قبله دگرم

بلاي عشق تو بر من چنان اثر كردست *** كه پند عالم و عابد نميكند اثرم

قيامتم كه به ديوان حشر پيش آرند *** ميان آن همه تشويش در تو مينگرم

به جان دوست كه چون دوست در برم باشد *** هزار دشمن اگر بر سرند غم نخورم

نشان پيكر خوبت نميتوانم داد *** كه در تأمل او خيره ميشود بصرم

تو نيز اگر نشناسي مرا عجب نبود *** كه هر چه در نظر آيد از آن ضعيفترم

به جان و سر كه نگردانم از وصال تو روي *** و گر هزار ملامت رسد به جان و سرم

مرا مگوي كه سعدي چرا پريشاني *** خيال روي تو بر ميكند به يك دگرم

يك امشبي كه در آغوش شاهد شكرم


يك امشبي كه در آغوش شاهد شكرم *** گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم

چو التماس برآمد هلاك باكي نيست *** كجاست تير بلا گو بيا كه من سپرم

ببند يك نفس اي آسمان دريچه صبح *** بر آفتاب كه امشب خوشست با قمرم

ندانم اين شب قدرست يا ستاره روز *** تويي برابر من يا خيال در نظرم

خوشا هواي گلستان و خواب در بستان *** اگر نبودي تشويش بلبل سحرم

بدين دو ديده كه امشب تو را هميبينم *** دريغ باشد فردا كه ديگري نگرم

روان تشنه برآسايد از وجود فرات *** مرا فرات ز سر برگرشت و تشنهترم

چو مينديدمت از شوق بيخبر بودم *** كنون كه با تو نشستم ز ذوق بيخبرم

سخن بگوي كه بيگانه پيش ما كس نيست *** به غير شمع و همين ساعتش زبان ببرم

ميان ما بجز اين پيرهن نخواهد بود *** و گر حجاب شود تا به دامنش بدرم

مگوي سعدي از اين درد جان نخواهد برد *** بگو كجا برم آن جان كه از غمت ببرم

شب دراز به اميد صبح بيدارم


شب دراز به اميد صبح بيدارم *** مگر كه بوي تو آرد نسيم اسحارم

عجب كه بيخ محبت نميدهد بارم *** كه بر وي اين همه باران شوق ميبارم

از آستانه خدمت نميتوانم رفت *** اگر به منزل قربت نميدهي بارم

به تيغ هجر بكشتي مرا و برگشتي *** بيا و زنده جاويد كن دگربارم

چه روزها به شب آوردهام در اين اميد *** كه با وجود عزيزت شبي به روز آرم

چه جرم رفت كه با ما سخن نميگويي *** چه كردهام كه به هجران تو سزاوارم

هنوز با همه بدعهديت دعاگويم *** هنوز با همه بي مهريت طلبكارم

من از حكايت عشق تو بس كنم هيهات *** مگر اجل كه ببندد زبان گفتارم

هنوز قصه هجران و داستان فراق *** به سر نرفت و به پايان رسيد طومارم

اگر تو عمر در اين ماجرا كني سعدي *** حديث عشق به پايان رسد نپندارم

حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست *** يكي تمام بود مطلع بر اسرارم