خلاف سرو را روزي خرامان سوي بستان آي


خلاف سرو را روزي خرامان سوي بستان آي *** دهان چون غنچه بگشاي و چو گلبن در گلستان آي

دمادم حوريان از خلد رضوان مي*فرستند *** كه اي حوري انساني دمي در باغ رضوان آي

گرت انديشه مي*باشد ز بدگويان بي معني *** چو معني معجري بربند و چون انديشه پنهان آي

دلم گرد لب لعلت سكندروار مي*گردد *** نگويي كآخر اي مسكين فراز آب حيوان آي

چو عقرب دشمنان داري و من با تو چو ميزانم *** براي مصلحت ماها ز عقرب سوي ميزان آي

جهاني عشقبازانند در عهد سر زلفت *** رها كن راه بدعهدي و اندر عهد ايشان آي

خوش آمد نيست سعدي را در اين زندان جسماني *** اگر تو يك دلي با او چو او در عالم جان آي

قيمت گل برود چون تو به گلزار آيي


قيمت گل برود چون تو به گلزار آيي *** و آب شيرين چو تو در خنده و گفتار آيي

اين همه جلوه طاووس و خراميدن او *** بار ديگر نكند گر تو به رفتار آيي

چند بار آخرت اي دل به نصيحت گفتم *** ديده بردوز نبايد كه گرفتار آيي

مه چنين خوب نباشد تو مگر خورشيدي *** دل چنين سخت نباش تو مگر خارايي

گر تو صد بار بيايي به سر كشته عشق *** چشم باشد مترصد كه دگربار آيي

سپر از تيغ تو در روي كشيدن نهيست *** من خصومت نكنم گر تو به پيكار آيي

كس نماند كه به ديدار تو واله نشود *** چون تو لعبت ز پس پرده پديدار آيي

ديگر اي باد حديث گل و سنبل نكني *** گر بر آن سنبل زلف و گل رخسار آيي

دوست دارم كه كست دوست ندارد جز من *** حيف باشد كه تو در خاطر اغيار آيي

سعديا دختر انفاس تو بس دل ببرد *** به چنين صورت و معني كه تو مي*آرايي

خرم آن روز كه چون گل به چمن بازآيي


خرم آن روز كه چون گل به چمن بازآيي *** يا به بستان به در حجره من بازآيي

گلبن عيش من آن روز شكفتن گيرد *** كه تو چون سرو خرامان به چمن بازآيي

شمع من روز نيامد كه شبم بفروزي *** جان من وقت نيامد كه به تن بازآيي

آب تلخست مدامم چو صراحي در حلق *** تا تو يك روز چو ساغر به دهن بازآيي

كي به ديدار من اي مهرگسل برخيزي *** كي به گفتار من اي عهدشكن بازآيي

مرغ سير آمده*اي از قفس صحبت و من *** دام زاري بنهم بو كه به من بازآيي

من خود آن بخت ندارم كه به تو پيوندم *** نه تو آن لطف نداري كه به من بازآيي

سعدي آن ديو نباشد كه به افسون برود *** هيچت افتد كه چو مردم به سخن بازآيي

تا كيم انتظار فرمايي


تا كيم انتظار فرمايي *** وقت آن نامد كه روي بنمايي

اگرم زنده باز خواهي ديد *** رنجه شو پيشتر چرا نايي

عمر كوته*ترست از آن كه تو نيز *** در درازي وعده افزايي

از تو كي برخورم كه در وعده *** سپري گشت عهد برنايي

نرسيديم در تو و نرسد *** هيچ بيچاره را شكيبايي

به سر راهت آورم هر شب *** ديده*اي در وداع بينايي

روز من شب شود و شب روزم *** چون ببندي نقاب و بگشايي

بر رخ سعدي از خيال تو دوش *** زرگري بود و سيم پالايي

تو از هر در كه بازآيي بدين خوبي و زيبايي


تو از هر در كه بازآيي بدين خوبي و زيبايي *** دري باشد كه از رحمت به روي خلق بگشايي

ملامتگوي بي*حاصل ترنج از دست نشناسد *** در آن معرض كه چون يوسف جمال از پرده بنمايي

به زيورها بيارايند وقتي خوبرويان را *** تو سيمين تن چنان خوبي كه زيورها بيارايي

چو بلبل روي گل بيند زبانش در حديث آيد *** مرا در رويت از حيرت فروبسته*ست گويايي

تو با اين حسن نتواني كه روي از خلق درپوشي *** كه همچون آفتاب از جام و حور از جامه پيدايي

تو صاحب منصبي جانا ز مسكينان نينديشي *** تو خواب آلوده*اي بر چشم بيداران نبخشايي

گرفتم سرو آزادي نه از ماء مهين زادي *** مكن بيگانگي با ما چو دانستي كه از مايي

دعايي گر نمي*گويي به دشنامي عزيزم كن *** كه گر تلخست شيرينست از آن لب هر چه فرمايي

گمان از تشنگي بردم كه دريا تا كمر باشد *** چو پايانم برفت اكنون بدانستم كه دريايي

تو خواهي آستين افشان و خواهي روي درهم كش *** مگس جايي نخواهد رفتن از دكان حلوايي

قيامت مي*كني سعدي بدين شيرين سخن گفتن *** مسلم نيست طوطي را در ايامت شكرخايي

تو با اين لطف طبع و دلربايي


تو با اين لطف طبع و دلربايي *** چنين سنگين دل و سركش چرايي

به يك بار از جهان دل در تو بستم *** ندانستم كه پيمانم نپايي

شب تاريك هجرانم بفرسود *** يكي از در درآي اي روشنايي

سري دارم مهيا بر كف دست *** كه در پايت فشانم چون درآيي

خطاي محض باشد با تو گفتن *** حديث حسن خوبان خطايي

نگاري سخت محبوبي و مطبوع *** وليكن سست مهر و بي*وفايي

دلا گر عاشقي دايم بر آن باش *** كه سختي بيني و جور آزمايي

و گر طاقت نداري جور مخدوم *** برو سعدي كه خدمت را نشايي

تو پري زاده ندانم ز كجا مي*آيي


پري زاده ندانم ز كجا مي*آيي *** كادميزاده نباشد به چنين زيبايي

راست خواهي نه حلالست كه پنهان دارند *** مثل اين روي و نشايد كه به كس بنمايي

سرو با قامت زيباي تو در مجلس باغ *** نتواند كه كند دعوي همبالايي

در سراپاي وجودت هنري نيست كه نيست *** عيبت آنست كه بر بنده نمي*بخشايي

به خدا بر تو كه خون من بيچاره مريز *** كه من آن قدر ندارم كه تو دست آلايي

بي رخت چشم ندارم كه جهاني بينم *** به دو چشمت كه ز چشمم مرو اي بينايي

نه مرا حسرت جاست و نه انديشه مال *** همه اسباب مهياست تو در مي*بايي

بر من از دست تو چندان كه جفا مي*آيد *** خوشتر و خوبتر اندر نظرم مي*آيي

ديگري نيست كه مهر تو در او شايد بست *** چاره بعد از تو ندانيم بجز تنهايي

ور به خواري ز در خويش براني ما را *** همچنان شكر كنيمت كه عزيز مايي

من از اين در به جفا روي نخواهم پيچيد *** گر ببندي تو به روي من و گر بگشايي

چه كند داعي دولت كه قبولش نكنند *** ما حريصيم به خدمت تو نمي*فرمايي

سعديا دختر انفاس تو بس دل ببرد *** به چنين زيور معني كه تو مي*آرايي

باد نوروز كه بوي گل و سنبل دارد *** لطف اين باد ندارد كه تو مي*پيمايي

خبرت خرابتر كرد جراحت جدايي


خبرت خرابتر كرد جراحت جدايي *** چو خيال آب روشن كه به تشنگان نمايي

تو چه ارمغاني آري كه به دوستان فرستي *** چه از اين به ارمغاني كه تو خويشتن بيابي

بشدي و دل ببردي و به دست غم سپردي *** شب و روز در خيالي و ندانمت كجايي

دل خويش را بگفتم چو تو دوست مي*گرفتم *** نه عجب كه خوبرويان بكنند بي*وفايي

تو جفاي خود بكردي و نه من نمي*توانم *** كه جفا كنم وليكن نه تو لايق جفايي

چه كنند اگر تحمل نكنند زيردستان *** تو هر آن ستم كه خواهي بكني كه پادشاهي

سخني كه با تو دارم به نسيم صبح گفتم *** دگري نمي*شناسم تو ببر كه آشنايي

من از آن گرشتم اي يار كه بشنوم نصيحت *** برو اي فقيه و با ما مفروش پارسايي

تو كه گفته*اي تأمل نكنم جمال خوبان *** بكني اگر چو سعدي نظري بيازمايي

در چشم بامدادان به بهشت برگشودن *** نه چنان لطيف باشد كه به دوست برگشايي

دريچه*اي ز بهشتش به روي بگشايي


دريچه*اي ز بهشتش به روي بگشايي *** كه بامداد پگاهش تو روي بنمايي

جهان شبست و تو خورشيد عالم آرايي *** صباح مقبل آن كز درش تو بازآيي

به از تو مادر گيتي به عمر خود فرزند *** نياورد كه همين بود حد زيبايي

هر آن كه با تو وصالش دمي ميسر شد *** ميسرش نشود بعد از آن شكيبايي

درون پيرهن از غايت لطافت جسم *** چو آب صافي در آبگينه پيدايي

مرا مجال سخن بيش در بيان تو نيست *** كمال حسن ببندد زبان گويايي

ز گفت و گوي عوام احتراز مي*كردم *** كز اين سپس بنشينم به كنج تنهايي

وفاي صحبت جانان به گوش جانم گفت *** نه عاشقي كه حرر مي*كني ز رسوايي

گرشت بر من از آسيب عشقت آن چه گرشت *** هنوز منتظرم تا چه حكم فرمايي

دو روزه باقي عمرم فداي جان تو باد *** اگر بكاهي و در عمر خود بيفزايي

گر او نظر كند سعديا به چشم نواخت *** به دست سعي تو بادست تا نپيمايي