اي باد كه بر خاك در دوست گرشتي


اي باد كه بر خاك در دوست گرشتي *** پندارمت از روضه بستان بهشتي

دور از سببي نيست كه شوريده سودا *** هر لحظه چو ديوانه دوان بر در و دشتي

باري مگرت بر رخ جانان نظر افتاد *** سرگشته چو من در همه آفاق بگشتي

از كف ندهم دامن معشوقه زيبا *** هل تا برود نام من اي يار به زشتي

جز ياد تو بر خاطر من نگررد اي جان *** با آن كه به يك باره*ام از ياد بهشتي

با طبع ملولت چه كند دل كه نسازد *** شرطه همه وقتي نبود لايق كشتي

بسيار گرشتي كه نكردي سوي ما چشم *** يك دم ننشستم كه به خاطر نگرشتي

شوخي شكرالفاظ و مهي لاله بناگوش *** سروي سمن اندام و بتي حورسرشتي

قلاب تو در كس نفكندي كه نبردي *** شمشير تو بر كس نكشيدي و نكشتي

سيلاب قضا نسترد از دفتر ايام *** اين*ها كه تو بر خاطر سعدي بنوشتي

ياد مي*داري كه با من جنگ در سر داشتي


ياد مي*داري كه با من جنگ در سر داشتي *** راي راي توست خواهي جنگ خواهي آشتي

نيك بد كردي شكستن عهد يار مهربان *** اين بتر كردي كه بد كردي و نيك انگاشتي

دوستان دشمن گرفتن هرگزت عادت نبود *** جز در اين نوبت كه دشمن دوست مي*پنداشتي

خاطرم نگراشت يك ساعت كه بدمهري كنم *** گر چه دانستم كه پاك از خاطرم بگراشتي

همچنانت ناخن رنگين گواهي مي*دهد *** بر سرانگشتان كه در خون عزيزان داشتي

تا تو برگشتي نيامد هيچ خلق اندر نظر *** كز خيالت شحنه*اي بر ناظرم بگماشتي

هر چه خواهي كن كه ما را با تو روي جنگ نيست *** سر نهادن به در آن موضع كه تيغ افراشتي

هر دم از شاخ زبانم ميوه*اي تر مي*رسد *** بوستان*ها رست از آن تخمم كه در دل كاشتي

سعدي از عقبي و دنيا روي در ديوار كرد *** تا تو در ديوار فكرش نقش خود بنگاشتي

سست پيمانا به يك ره دل ز ما برداشتي


سست پيمانا به يك ره دل ز ما برداشتي *** آخر اي بدعهد سنگين دل چرا برداشتي

نوع تقصيري تواند بود اي سلطان عشق *** تا به يك ره سايه لطف از گدا برداشتي

گفته بودي با تو در خواهم كشيدن جام وصل *** جرعه*اي ناخورده شمشير جفا برداشتي

خاطر از مهر كسان برداشتم از بهر تو *** چون تو را گشتم تو خود خاطر ز ما برداشتي

لعل ديدي لاجرم چشم از شبه بردوختي *** در پسنديدي و دست از كهربا برداشتي

شمع بركردي چراغت بازنامد در نظر *** گل فرا دست آمدت مهر از گيا برداشتي

دوست بردارد به جرمي يا خطايي دل ز دوست *** تو خطا كردي كه بي جرم و خطا برداشتي

عمرها در زير دامن برد سعدي پاي صبر *** سر نديدم كز گريبان وفا برداشتي

نديدمت كه بكردي وفا بدان چه بگفتي


نديدمت كه بكردي وفا بدان چه بگفتي *** طريق وصل گشادي من آمدم تو برفتي

وفاي عهد نمودي دل سليم ربودي *** چو خويشتن به تو دادم تو ميل بازگرفتي

نه دست عهد گرفتي كه پاي وصل بدارم *** به چشم خويش بديدم خلاف هر چه بگفتي

هزار چاره بكردم كه همعنان تو گردم *** تو پهلوانتر از آني كه در كمند من افتي

نه عدل بود نمودن خيال وصل و ربودن *** چرا ز عاشق مسكين هم اولش ننهفتي

تو قدر صحبت ياران و دوستان نشناسي *** مگر شبي كه چو سعدي به داغ عشق بخفتي

اي از بهشت جزوي و از رحمت آيتي


اي از بهشت جزوي و از رحمت آيتي *** حق را به روزگار تو با ما عنايتي

گفتم نهايتي بود اين درد عشق را *** هر بامداد مي*كند از نو بدايتي

معروف شد حكايتم اندر جهان و نيست *** با تو مجال آن كه بگويم حكايتي

چندان كه بي تو غايت امكان صبر بود *** كرديم و عشق را به پديدست غايتي

فرمان عشق و عقل به يك جاي نشنوند *** غوغا بود دو پادشه اندر ولايتي

ز ابناي روزگار به خوبي مميزي *** چون در ميان لشكر منصور رايتي

عيبت نمي*كنم كه خداوند امر و نهي *** شايد كه بنده*اي بكشد بي جنايتي

زان گه كه عشق دست تطاول دراز كرد *** معلوم شد كه عقل ندارد كفايتي

من در پناه لطف تو خواهم گريختن *** فردا كه هر كسي رود اندر حمايتي

درمانده*ام كه از تو شكايت كجا برم *** هم با تو گر ز دست تو دارم شكايتي

سعدي نهفته چند بماند حديث عشق *** اين ريش اندرون بكند هم سرايتي

چون خراباتي نباشد زاهدي


چون خراباتي نباشد زاهدي *** كش به شب از در درآيد شاهدي

محتسب گو تا ببيند روي دوست *** همچو محرابي و من چون عابدي

چون من آب زندگاني يافتم *** غم نباشد گر بميرد حاسدي

آن چه ما را در دلست از سوز عشق *** مي*نشايد گفت با هر باردي

دوستان گيرند و دلداران وليك *** مهربان نشناسد الا واحدي

از تو روحانيترم در پيش دل *** نگررد شب*هاي خلوت واردي

خانه*اي در كوي درويشان بگير *** تا نماند در محلت زاهدي

گر دلي داري و دلبنديت نيست *** پس چه فرق از ناطقي تا جامدي

گر به خدمت قايمي خواهي منم *** ور نمي*خواهي به حسرت قاعدي

سعديا گر روزگارت مي*كشد *** گو بكش بر دست سيمين ساعدي

اي باد بامدادي خوش مي*روي به شادي


اي باد بامدادي خوش مي*روي به شادي *** پيوند روح كردي پيغام دوست دادي

بر بوستان گرشتي يا در بهشت بودي *** شاد آمدي و خرم فرخنده بخت بادي

تا من در اين سرايم اين در نديده بودم *** كامروز پيش چشمم در بوستان گشادي

چون گل روند و آيند اين دلبران و خوبان *** تو در برابر من چون سرو بايستادي

ايدون كه مي*نمايد در روزگار حسنت *** بس فتنه*ها بزايد تو فتنه از كه زادي

اول چراغ بودي آهسته شمع گشتي *** آسان فراگرفتم در خرمن اوفتادي

خواهم كه بامدادي بيرون روي به صحرا *** تا بوستان بريزد گل*هاي بامدادي

ياري كه با قريني الفت گرفته باشد *** هر وقت يادش آيد تو دم به دم به يادي

گر در غمت بميرم شادي به روزگارت *** پيوسته نيكوان را غم خورده*اند و شادي

جايي كه داغ گيرد دردش دوا پريرد *** آنست داغ سعدي كاول نظر نهادي

ديدي كه وفا به جا نياوردي


ديدي كه وفا به جا نياوردي *** رفتي و خلاف دوستي كردي

بيچارگيم به چيز نگرفتي *** درماندگيم به هيچ نشمردي

من با همه جوري از تو خشنودم *** تو بي گنهي ز من بيازردي

خود كردن و جرم دوستان ديدن *** رسميست كه در جهان تو آوردي

نازت برم كه نازك اندامي *** بارت بكشم كه نازپروردي

ما را كه جراحتست خون آيد *** درد تو چنم كه فارغ از دردي

گفتم كه نريزم آب رخ زين بيش *** بر خاك درت كه خون من خوردي

وين عشق تو در من آفريدستند *** هرگز نرود ز زعفران زردي

اي ذره تو در مقابل خورشيد *** بيچاره چه مي*كني بدين خردي

در حلقه كارزار جان دادن *** بهتر كه گريختن به نامردي

سعدي سپر از جفا نيندازد *** گل با گيه*ست و صاف با دردي

مپرس از من كه هيچم ياد كردي


مپرس از من كه هيچم ياد كردي *** كه خود هيچم فرامش مي*نگردي

چه نيكوروي و بدعهدي كه شهري *** غمت خوردند و كس را غم نخوردي

چرا ما با تو اي معشوق طناز *** به صلحيم و تو با ما در نبردي

نصيحت مي*كنندم سردگويان *** كه برگرد از غمش بي روي زردي

نمي*دانند كز بيمار عشقت *** حرارت بازننشيند به سردي

وليكن با رقيبان چاره*اي نيست *** كه ايشان مثل خارند و تو وردي

اگر با خوبرويان مي*نشيني *** بساط نيك نامي درنوردي

دگر با من مگوي اي باد گلبوي *** كه همچون بلبلم ديوانه كردي

چرا دردت نچيند جان سعدي *** كه هم دردي و هم درمان دردي

مكن سرگشته آن دل را كه دست آموز غم كردي


مكن سرگشته آن دل را كه دست آموز غم كردي *** به زير پاي هجرانش لگدكوب ستم كردي

قلم بر بي*دلان گفتي نخواهم راند و هم راندي *** جفا بر عاشقان گفتي نخواهم كرد و هم كردي

بدم گفتي و خرسندم عفاك الله نكو گفتي *** سگم خواندي و خشنودم جزاك الله كرم كردي

چه لطفست اين كه فرمودي مگر سبق اللسان بودت *** چه حرفست اين كه آوردي مگر سهوالقلم كردي

عنايت با من اوليتر كه تأديب جفا ديدم *** گل افشان بر سر من كن كه خارم در قدم كردي

غنيمت دان اگر روزي به شادي دررسي اي دل *** پس از چندين تحمل*ها كه زير بار غم كردي

شب غم*هاي سعدي را مگر هنگام روز آمد *** كه تاريك و ضعيفش چون چراغ صبحدم كردي