Ghazaliyaate Sa'di,.

Gole_Orkide · 04-12-07, 15:28

Man Kheyli Vaghte Mikhaam Ye Kaari Konam, Vali Motassefaaneh Unjuri Ke Mikhaastam Nashod, Baraaye Hamin Tasmim Gereftam Ke Haminjuri Saade In Kaaro Shoroo Konam,.
HAalaa In Kaar Chiye Miporsid,. ,. Az Shaa'erHaa Ghazaliyaat Va ,.... Mizaaram,. Albatte Nemidunam Roozi Chandtaa Betoonam, Vali Saye Khodamo Mikonam , Hamchin Ghashang Be Tartib,.
Baa Sa'di Shoroo Mikonam Az Divaane Ash'aar , Ghazaliatesho,.
Omidvaaram Khoshetoon Biyaad,.
Taghaazaa Ham Mikonam Injaa Offtopic Narid,.
Agar Nazari Darid,. ===> Nazaraate SHoma Darbareye CollectionHaa...

اول دفتر به نام ايزد دان

اول دفتر به نام ايزد دانا *** صانع پروردگار حي توانا

اكبر و اعظم خداي عالم و آدم *** صورت خوب آفريد و سيرت زيبا

از در بخشندگي و بنده نوازي *** مرغ هوا را نصيب و ماهي دريا

قسمت خود ميخورند منعم و درويش *** روزي خود ميبرند پشه و عنقا

حاجت موري به علم غيب بداند *** در بن چاهي به زير صخره صما

جانور از نطفه ميكند شكر از ني *** برگتر از چوب خشك و چشمه ز خارا

شربت نوش آفريد از مگس نحل *** نخل تناور كند ز دانه خرما

از همگان بينياز و بر همه مشفق *** از همه عالم نهان و بر همه پيدا

پرتو نور سرادقات جلالش *** از عظمت ماوراي فكرت دانا

خود نه زبان در دهان عارف مدهوش *** حمد و ثنا ميكند كه موي بر اعضا

هر كه نداند سپاس نعمت امروز *** حيف خورد بر نصيب رحمت فردا

بارخدايا مهيمني و مدبر *** وز همه عيبي مقدسي و مبرا

ما نتوانيم حق حمد تو گفتن *** با همه كروبيان عالم بالا

سعدي از آن جا كه فهم اوست سخن گفت *** ور نه كمال تو وهم كي رسد آن جا

Gole_Orkide · 04-12-07, 15:40

اي نفس خرم باد صبا

اي نفس خرم باد صبا *** از بر يار آمدهاي مرحبا

قافله شب چه شنيدي ز صبح *** مرغ سليمان چه خبر از سبا

بر سر خشمست هنوز آن حريف *** يا سخني ميرود اندر رضا

از در صلح آمدهاي يا خلاف *** با قدم خوف روم يا رجا

بار دگر گر به سر كوي دوست *** بگرري اي پيك نسيم صبا

گو رمقي بيش نماند از ضعيف *** چند كند صورت بيجان بقا

آن همه دلداري و پيمان و عهد *** نيك نكردي كه نكردي وفا

ليكن اگر دور وصالي بود *** صلح فراموش كند ماجرا

تا به گريبان نرسد دست مرگ *** دست ز دامن نكنيمت رها

دوست نباشد به حقيقت كه او *** دوست فراموش كند در بلا

خستگي اندر طلبت راحتست *** درد كشيدن به اميد دوا

سر نتوانم كه برآرم چو چنگ *** ور چو دفم پوست بدرد قفا

هر سحر از عشق دمي ميزنم *** روز دگر ميشنوم برملا

قصه دردم همه عالم گرفت *** در كه نگيرد نفس آشنا

گر برسد ناله سعدي به كوه *** كوه بنالد به زبان صدا

Gole_Orkide · 04-12-07, 15:53

روي تو خوش مينمايد آينه ما

روي تو خوش مينمايد آينه ما *** كآينه پاكيزه است و روي تو زيبا

چون مي روشن در آبگينه صافي *** خوي جميل از جمال روي تو پيدا

هر كه دمي با تو بود يا قدمي رفت *** از تو نباشد به هيچ روي شكيبا

صيد بيابان سر از كمند بپيچد *** ما همه پيچيده در كمند تو عمدا

طاير مسكين كه مهر بست به جايي *** گر بكشندش نميرود به دگر جا

غيرتم آيد شكايت از تو به هر كس *** درد احبا نميبرم به اطبا

برخي جانت شوم كه شمع افق را *** پيش بميرد چراغدان ثريا

گر تو شكرخنده آستين نفشاني *** هر مگسي طوطيي شوند شكرخا

لعبت شيرين اگر ترش ننشيند *** مدعيانش طمع كنند به حلوا

مرد تماشاي باغ حسن تو سعديست *** دست فرومايگان برند به يغما

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:01

اگر تو فارغي از حال دوستان يارا

اگر تو فارغي از حال دوستان يارا *** فراغت از تو ميسر نميشود ما را

تو را در آينه ديدن جمال طلعت خويش *** بيان كند كه چه بودست ناشكيبا را

بيا كه وقت بهارست تا من و تو به هم *** به ديگران بگراريم باغ و صحرا را

به جاي سرو بلند ايستاده بر لب جوي *** چرا نظر نكني يار سروبالا را

شمايلي كه در اوصاف حسن تركيبش *** مجال نطق نماند زبان گويا را

كه گفت در رخ زيبا نظر خطا باشد *** خطا بود كه نبينند روي زيبا را

به دوستي كه اگر زهر باشد از دستت *** چنان به ذوق ارادت خورم كه حلوا را

كسي ملامت وامق كند به ناداني *** حبيب من كه نديدست روي عررا را

گرفتم آتش پنهان خبر نميداري *** نگاه مينكني آب چشم پيدا را

نگفتمت كه به يغما رود دلت سعدي *** چو دل به عشق دهي دلبران يغما را

هنوز با همه دردم اميد درمانست *** كه آخري بود آخر شبان يلدا را

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:08

شب فراق نخواهم دواج ديبا را

شب فراق نخواهم دواج ديبا را *** كه شب دراز بود خوابگاه تنها را

ز دست رفتن ديوانه عاقلان دانند *** كه احتمال نماندست ناشكيبا را

گرش ببيني و دست از ترنج بشناسي *** روا بود كه ملامت كني زليخا را

چنين جوان كه تويي برقعي فروآويز *** و گر نه دل برود پير پاي برجا را

تو آن درخت گلي كاعتدال قامت تو *** ببرد قيمت سرو بلندبالا را

دگر به هر چه تو گويي مخالفت نكنم *** كه بي تو عيش ميسر نميشود ما را

دو چشم باز نهاده نشستهام همه شب *** چو فرقدين و نگه ميكنم ثريا را

شبي و شمعي و جمعي چه خوش بود تا روز *** نظر به روي تو كوري چشم اعدا را

من از تو پيش كه نالم كه در شريعت عشق *** معاف دوست بدارند قتل عمدا را

تو همچنان دل شهري به غمزهاي ببري *** كه بندگان بني سعد خوان يغما را

در اين روش كه تويي بر هزار چون سعدي *** جفا و جور تواني ولي مكن يارا

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:14

پيش ما رسم شكستن نبود عهد وفا را

پيش ما رسم شكستن نبود عهد وفا را *** الله الله تو فراموش مكن صحبت ما را

قيمت عشق نداند قدم صدق ندارد *** سست عهدي كه تحمل نكند بار جفا را

گر مخير بكنندم به قيامت كه چه خواهي *** دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

گر سرم ميرود از عهد تو سر بازنپيچم *** تا بگويند پس از من كه به سر برد وفا را

خنك آن درد كه يارم به عيادت به سر آيد *** دردمندان به چنين درد نخواهند دوا را

باور از مات نباشد تو در آيينه نگه كن *** تا بداني كه چه بودست گرفتار بلا را

از سر زلف عروسان چمن دست بدارد *** به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

سر انگشت تحير بگزد عقل به دندان *** چون تأمل كند اين صورت انگشت نما را

آرزو ميكندم شمع صفت پيش وجودت *** كه سراپاي بسوزند من بي سر و پا را

چشم كوته نظران بر ورق صورت خوبان *** خط هميبيند و عارف قلم صنع خدا را

همه را ديده به رويت نگرانست وليكن *** خودپرستان ز حقيقت نشناسند هوا را

مهرباني ز من آموز و گرم عمر نماند *** به سر تربت سعدي بطلب مهرگيا را

هيچ هشيار ملامت نكند مستي ما را *** قل لصاح ترك الناس من الوجد سكاري

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:17

مشتاقي و صبوري از حد گرشت يارا

مشتاقي و صبوري از حد گرشت يارا *** گر تو شكيب داري طاقت نماند ما را

باري به چشم احسان در حال ما نظر كن *** كز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

سلطان كه خشم گيرد بر بندگان حضرت *** حكمش رسد وليكن حدي بود جفا را

من بي تو زندگاني خود را نميپسندم *** كآسايشي نباشد بي دوستان بقا را

چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد *** آب از دو چشم دادن بر خاك من گيا را

حال نيازمندي در وصف مينيايد *** آن گه كه بازگردي گوييم ماجرا را

بازآ و جان شيرين از من ستان به خدمت *** ديگر چه برگ باشد درويش بينوا را

يا رب تو آشنا را مهلت ده و سلامت *** چندان كه بازبيند ديدار آشنا را

نه ملك پادشا را در چشم خوبرويان *** وقعيست اي برادر نه زهد پارسا را

اي كاش برفتادي برقع ز روي ليلي *** تا مدعي نماندي مجنون مبتلا را

سعدي قلم به سختي رفتست و نيكبختي *** پس هر چه پيشت آيد گردن بنه قضا را

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:27

ز اندازه بيرون تشنهام ساقي بيار آن آب را

ز اندازه بيرون تشنهام ساقي بيار آن آب را *** اول مرا سيراب كن وان گه بده اصحاب را

من نيز چشم از خواب خوش بر مينكردم پيش از اين *** روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را

هر پارسا را كان صنم در پيش مسجد بگررد *** چشمش بر ابرو افكند باطل كند محراب را

من صيد وحشي نيستم دربند جان خويشتن *** گر وي به تيرم ميزند استادهام نشاب را

مقدار يار همنفس چون من نداند هيچ كس *** ماهي كه بر خشك اوفتد قيمت بداند آب را

وقتي درآيي تا ميان دستي و پايي ميزدم *** اكنون همان پنداشتم درياي بي پاياب را

امروز حالي غرقهام تا با كناري اوفتم *** آن گه حكايت گويمت درد دل غرقاب را

گر بيوفايي كردمي يرغو بقا آن بردمي *** كان كافر اعدا ميكشد وين سنگ دل احباب را

فرياد ميدارد رقيب از دست مشتاقان او *** آواز مطرب در سرا زحمت بود بواب را

سعدي چو جورش ميبري نزديك او ديگر مرو *** اي بي بصر من ميروم او ميكشد قلاب ر

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:36

گر ماه من برافكند از رخ نقاب را

گر ماه من برافكند از رخ نقاب را *** برقع فروهلد به جمال آفتاب را

گويي دو چشم جادوي عابدفريب او *** بر چشم من به سحر ببستند خواب را

اول نظر ز دست برفتم عنان عقل *** وان را كه عقل رفت چه داند صواب را

گفتم مگر به وصل رهايي بود ز عشق *** بيحاصلست خوردن مستسقي آب را

دعوي درست نيست گر از دست نازنين *** چون شربت شكر نخوري زهر ناب را

عشق آدميتست گر اين ذوق در تو نيست *** همشركتي به خوردن و خفتن دواب را

آتش بيار و خرمن آزادگان بسوز *** تا پادشه خراج نخواهد خراب را

قوم از شراب مست وز منظور بينصيب *** من مست از او چنان كه نخواهم شراب را

سعدي نگفتمت كه مرو در كمند عشق *** تير نظر بيفكند افراسياب را

Gole_Orkide · 04-12-07, 16:45

با جواني سرخوشست اين پير بي تدبير را

با جواني سرخوشست اين پير بي تدبير را *** جهل باشد با جوانان پنجه كردن پير را

من كه با مويي به قوت برنيايم اي عجب *** با يكي افتادهام كو بگسلد زنجير را

چون كمان در بازو آرد سروقد سيمتن *** آرزويم ميكند كآماج باشم تير را

ميرود تا در كمند افتد به پاي خويشتن *** گر بر آن دست و كمان چشم اوفتد نخجير را

كس نديدست آدميزاد از تو شيرينتر سخن *** شكر از پستان مادر خوردهاي يا شير را

روز بازار جواني پنج روزي بيش نيست *** نقد را باش اي پسر كآفت بود تأخير را

اي كه گفتي ديده از ديدار بت رويان بدوز *** هر چه گويي چاره دانم كرد جز تقدير را

زهد پيدا كفر پنهان بود چندين روزگار *** پرده از سر برگرفتيم آن همه تزوير را

سعديا در پاي جانان گر به خدمت سر نهي *** همچنان عررت ببايد خواستن تقصير را