Ghazaliyaate Sa'di,. - Page 2

Gole_Orkide · 04-12-07, 17:48

وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طناز را

وقت طرب خوش يافتم آن دلبر طناز را *** ساقي بيار آن جام مي مطرب بزن آن ساز را

امشب كه بزم عارفان از شمع رويت روشنست *** آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را

دوش اي پسر مي خوردهاي چشمت گواهي ميدهد *** باري حريفي جو كه او مستور دارد راز را

روي خوش و آواز خوش دارند هر يك لرتي *** بنگر كه لرت چون بود محبوب خوش آواز را

چشمان ترك و ابروان جان را به ناوك ميزنند *** يا رب كه دادست اين كمان آن ترك تيرانداز را

شور غم عشقش چنين حيفست پنهان داشتن *** در گوش ني رمزي بگو تا بركشد آواز را

شيراز پرغوغا شدست از فتنه چشم خوشت *** ترسم كه آشوب خوشت برهم زند شيراز را

من مرغكي پربستهام زان در قفس بنشستهام *** گر زان كه بشكستي قفس بنمودمي پرواز را

سعدي تو مرغ زيركي خوبت به دام آوردهام *** مشكل به دست آرد كسي مانند تو شهباز را

Gole_Orkide · 04-12-07, 17:51

دوست ميدارم من اين ناليدن دلسوز را

دوست ميدارم من اين ناليدن دلسوز را *** تا به هر نوعي كه باشد بگررانم روز را

شب همه شب انتظار صبح رويي ميرود *** كان صباحت نيست اين صبح جهان افروز را

وه كه گر من بازبينم چهر مهرافزاي او *** تا قيامت شكر گويم طالع پيروز را

گر من از سنگ ملامت روي برپيچم زنم *** جان سپر كردند مردان ناوك دلدوز را

كامجويان را ز ناكامي چشيدن چاره نيست *** بر زمستان صبر بايد طالب نوروز را

عاقلان خوشه چين از سر ليلي غافلند *** اين كرامت نيست جز مجنون خرمن سوز را

عاشقان دين و دنياباز را خاصيتيست *** كان نباشد زاهدان مال و جاه اندوز را

ديگري را در كمند آور كه ما خود بندهايم *** ريسمان در پاي حاجت نيست دست آموز را

سعديا دي رفت و فردا همچنان موجود نيست *** در ميان اين و آن فرصت شمار امروز را

Gole_Orkide · 04-12-07, 17:57

وه كه گر من بازبينم روي يار خويش را

وه كه گر من بازبينم روي يار خويش را *** تا قيامت شكر گويم كردگار خويش را

يار بارافتاده را در كاروان بگراشتند *** بيوفا ياران كه بربستند بار خويش را

مردم بيگانه را خاطر نگه دارند خلق *** دوستان ما بيازردند يار خويش را

همچنان اميد ميدارم كه بعد از داغ هجر *** مرهمي بر دل نهد اميدوار خويش را

راي راي توست خواهي جنگ و خواهي آشتي *** ما قلم در سر كشيديم اختيار خويش را

هر كه را در خاك غربت پاي در گل ماند ماند *** گو دگر در خواب خوش بيني ديار خويش را

عافيت خواهي نظر در منظر خوبان مكن *** ور كني بدرود كن خواب و قرار خويش را

گبر و ترسا و مسلمان هر كسي در دين خويش *** قبلهاي دارند و ما زيبا نگار خويش را

خاك پايش خواستم شد بازگفتم زينهار *** من بر آن دامن نميخواهم غبار خويش را

دوش حورازادهاي ديدم كه پنهان از رقيب *** در ميان ياوران ميگفت يار خويش را

گر مراد خويش خواهي ترك وصل ما بگوي *** ور مرا خواهي رها كن اختيار خويش را

درد دل پوشيده ماني تا جگر پرخون شود *** به كه با دشمن نمايي حال زار خويش را

گر هزارت غم بود با كس نگويي زينهار *** اي برادر تا نبيني غمگسار خويش را

اي سهي سرو روان آخر نگاهي باز كن *** تا به خدمت عرضه دارم افتقار خويش را

دوستان گويند سعدي دل چرا دادي به عشق *** تا ميان خلق كم كردي وقار خويش را

ما صلاح خويشتن در بينوايي ديدهايم *** هر كسي گو مصلحت بينند كار خويش را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:00

امشب سبكتر ميزنند اين طبل بيهنگام را

امشب سبكتر ميزنند اين طبل بيهنگام را *** يا وقت بيداري غلط بودست مرغ بام را

يك لحظه بود اين يا شبي كز عمر ما تاراج شد *** ما همچنان لب بر لبي نابرگرفته كام را

هم تازه رويم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل *** كز عهده بيرون آمدن نتوانم اين انعام را

گر پاي بر فرقم نهي تشريف قربت ميدهي *** جز سر نميدانم نهادن عرر اين اقدام را

چون بخت نيك انجام را با ما به كلي صلح شد *** بگرار تا جان ميدهد بدگوي بدفرجام را

سعدي علم شد در جهان صوفي و عامي گو بدان *** ما بت پرستي ميكنيم آن گه چنين اصنام را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:03

برخيز تا يك سو نهيم اين دلق ازرق فام را

برخيز تا يك سو نهيم اين دلق ازرق فام را *** بر باد قلاشي دهيم اين شرك تقوا نام را

هر ساعت از نو قبلهاي با بت پرستي ميرود *** توحيد بر ما عرضه كن تا بشكنيم اصنام را

مي با جوانان خوردنم باري تمنا ميكند *** تا كودكان در پي فتند اين پير دردآشام را

از مايه بيچارگي قطمير مردم ميشود *** ماخولياي مهتري سگ ميكند بلعام را

زين تنگناي خلوتم خاطر به صحرا ميكشد *** كز بوستان باد سحر خوش ميدهد پيغام را

غافل مباش ار عاقلي درياب اگر صاحب دلي *** باشد كه نتوان يافتن ديگر چنين ايام را

جايي كه سرو بوستان با پاي چوبين ميچمد *** ما نيز در رقص آوريم آن سرو سيم اندام را

دلبندم آن پيمان گسل منظور چشم آرام دل *** ني ني دلارامش مخوان كز دل ببرد آرام را

دنيا و دين و صبر و عقل از من برفت اندر غمش *** جايي كه سلطان خيمه زد غوغا نماند عام را

باران اشكم ميرود وز ابرم آتش ميجهد *** با پختگان گوي اين سخن سوزش نباشد خام را

سعدي ملامت نشنود ور جان در اين سر ميرود *** صوفي گران جاني ببر ساقي بياور جام را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:06

تا بود بار غمت بر دل بيهوش مرا

تا بود بار غمت بر دل بيهوش مرا *** سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

نگررد ياد گل و سنبلم اندر خاطر *** تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

شربتي تلختر از زهر فراقت بايد *** تا كند لرت وصل تو فراموش مرا

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالين *** روزي ار با تو نشد دست در آغوش مرا

بي دهان تو اگر صد قدح نوش دهند *** به دهان تو كه زهر آيد از آن نوش مرا

سعدي اندر كف جلاد غمت ميگويد *** بندهام بنده به كشتن ده و مفروش مرا

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:15

چه كند بنده كه گردن ننهد فرمان را

چه كند بنده كه گردن ننهد فرمان را *** چه كند گوي كه عاجز نشود چوگان را

سروبالاي كمان ابرو اگر تير زند *** عاشق آنست كه بر ديده نهد پيكان را

دست من گير كه بيچارگي از حد بگرشت *** سر من دار كه در پاي تو ريزم جان را

كاشكي پرده برافتادي از آن منظر حسن *** تا همه خلق ببينند نگارستان را

همه را ديده در اوصاف تو حيران ماندي *** تا دگر عيب نگويند من حيران را

ليكن آن نقش كه در روي تو من ميبينم *** همه را ديده نباشد كه ببينند آن را

چشم گريان مرا حال بگفتم به طبيب *** گفت يك بار ببوس آن دهن خندان را

گفتم آيا كه در اين درد بخواهم مردن *** كه محالست كه حاصل كنم اين درمان را

پنجه با ساعد سيمين نه به عقل افكندم *** غايت جهل بود مشت زدن سندان را

سعدي از سرزنش خلق نترسد هيهات *** غرقه در نيل چه انديشه كند باران را

سر بنه گر سر ميدان ارادت داري *** ناگزيرست كه گويي بود اين ميدان را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:19

ساقي بده آن كوزه ياقوت روان را

ساقي بده آن كوزه ياقوت روان را *** ياقوت چه ارزد بده آن قوت روان را

اول پدر پير خورد رطل دمادم *** تا مدعيان هيچ نگويند جوان را

تا مست نباشي نبري بار غم يار *** آري شتر مست كشد بار گران را

اي روي تو آرام دل خلق جهاني *** بي روي تو شايد كه نبينند جهان را

در صورت و معني كه تو داري چه توان گفت *** حسن تو ز تحسين تو بستست زبان را

آنك عسل اندوخته دارد مگس نحل *** شهد لب شيرين تو زنبورميان را

زين دست كه ديدار تو دل ميبرد از دست *** ترسم نبرم عاقبت از دست تو جان را

يا تير هلاكم بزني بر دل مجروح *** يا جان بدهم تا بدهي تير امان را

وان گه كه به تيرم زني اول خبرم ده *** تا پيشترت بوسه دهم دست و كمان را

سعدي ز فراق تو نه آن رنج كشيدست *** كز شادي وصل تو فرامش كند آن را

ور نيز جراحت به دوا باز هم آيد *** از جاي جراحت نتوان برد نشان را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:23

كمان سخت كه داد آن لطيف بازو را

كمان سخت كه داد آن لطيف بازو را *** كه تير غمزه تمامست صيد آهو را

هزار صيد دلت پيش تير بازآيد *** بدين صفت كه تو داري كمان ابرو را

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجي *** كه روز معركه بر خود زره كني مو را

ديار هند و اقاليم ترك بسپارند *** چو چشم ترك تو بينند و زلف هندو را

مغان كه خدمت بت ميكنند در فرخار *** نديدهاند مگر دلبران بت رو را

حصار قلعه باغي به منجنيق مده *** به بام قصر برافكن كمند گيسو را

مرا كه عزلت عنقا گرفتمي همه عمر *** چنان اسير گرفتي كه باز تيهو را

لبت بديدم و لعلم بيوفتاد از چشم *** سخن بگفتي و قيمت برفت لؤلؤ را

بهاي روي تو بازار ماه و خور بشكست *** چنان كه معجز موسي طلسم جادو را

به رنج بردن بيهوده گنج نتوان برد *** كه بخت راست فضيلت نه زور بازو را

به عشق روي نكو دل كسي دهد سعدي *** كه احتمال كند خوي زشت نيكو را

Gole_Orkide · 04-12-07, 18:29

لاابالي چه كند دفتر دانايي را

لاابالي چه كند دفتر دانايي را *** طاقت وعظ نباشد سر سودايي را

آب را قول تو با آتش اگر جمع كند *** نتواند كه كند عشق و شكيبايي را

ديده را فايده آنست كه دلبر بيند *** ور نبيند چه بود فايده بينايي را

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست *** يا غم دوست خورد يا غم رسوايي را

همه دانند كه من سبزه خط دارم دوست *** نه چو ديگر حيوان سبزه صحرايي را

من همان روز دل و صبر به يغما دادم *** كه مقيد شدم آن دلبر يغمايي را

سرو بگرار كه قدي و قيامي دارد *** گو ببين آمدن و رفتن رعنايي را

گر براني نرود ور برود بازآيد *** ناگزيرست مگس دكه حلوايي را

بر حديث من و حسن تو نيفزايد كس *** حد همينست سخنداني و زيبايي را

سعديا نوبتي امشب دهل صبح نكوفت *** يا مگر روز نباشد شب تنهايي را