خوش است بزم ولي پر ز خائن راز است


خوش است بزم ولي پر ز خائن راز است *** سخن به رمز بگويم كه غير، غماز است

كه بر خزانهء اين رازهاي پنهان زد؟ *** كه قفل تافته افتاده است و در باز است

به اعتماد كس اي غنچه راز دل مگشاي *** كه بلبل تو به زاغ و زغن هم آواز است

نه زخم ماست همين از كمان دشمن و بس *** كه دوست نيز كمان ساز و ناوك انداز است

زمان قهقههء كبك ، خوش دراز كشيد *** مجال گريهء خونين و چنگل باز است

حرر ز وحشت اين آستانه كن وحشي
غبار بال بر افشان كه وقت پرواز است

عتاب اگر چه همان در مقام خونريز است


عتاب اگر چه همان در مقام خونريز است *** وليك تيغ تغافل نه آنچنان تيز است

دليريي كه دلم كرد و مي*زند در صلح *** به اعتماد نگه*هاي رغبت آميز است

مريض طفل مزاجند عاشقان ورنه *** علاج رنج تغافل دو روز پرهيز است

شديم مات به شترنج غايبانهء تو *** به ما بخند كه خوش بازيت به انگيز است

كنند سلسله در گردنش به زلف تو حشر *** دلم كه بستهء آن طره دلاويز است

جگر زد آبله وز ديده مي*چكد نمكاب *** كه بخت شور به ريش جگر نمكريز است

رقيب عزت خود گو مبر كه بردر عشق *** حريف كوهكني نيست آنكه پرويز است

به ذوق جستن فرهاد مي*رود گلگون *** تو اين مبين كه عنان بر عنان شبديز است

شدست ديده وحشي شكوفه دار و هنوز
در انتظار ثمر زان نهال نوخيز است

طراز سبزه بر گلشن عرار خوش است


طراز سبزه بر گلشن عرار خوش است *** معين است كه گلشن به نوبهار خوش است

چه خوش بود طرف روي يار از خط سبز *** بلي چو سبزه دمد طرف لاله زار خوش است

اگر چه خوش نبود در نظر غبار ولي *** گر از خط تو بود در نظر غبار خوش است

به بوي مشك جراحت شود فزون و مرا *** جراحت دل از آن خط مشكبار خوش است

به ياد سبزه خطي گشت سبزه كن وحشي
كه سبزه سرزده اطراف جويبار خوش است

خوار مي*كن ، زار مي*كش، منتت بر جان ماست


خوار مي*كن ، زار مي*كش، منتت بر جان ماست *** خواري ظاهر گواه عزت پنهان ماست

چشم ظاهر بين بر آزار است واي ار بنگرد *** اين گلستانها كه پنهان زير خارستان ماست

ترك ما كردي و مهر و لطف بيعت با تو كرد *** ناز و استغنا ولي هم عهد و هم پيمان ماست

بي رضاي ماست سويت آمدن از ما مرنج *** اين نه جرم ما گناه پاي نافرمان ماست

بر وجود ما طلسمي بسته حرمان درت *** كانچه غير از ماست ديوار و در زندان ماست

تلخ داروي است زهر چشم و ترك نوشخند *** ليكن آن دردي كه ما داريم اين درمان ماست

عقل را با عشق و عاشق را به سامان دشمنيست
بي خرد وحشي كه در انديشهء سامان ماست

امروز ناز عرر جفاهاي رفته خواست


امروز ناز عرر جفاهاي رفته خواست *** عرري كه او نخواست، تبسم ، نهفته خواست

من بنده نگه كه به سد شرح و بسط گفت *** حرف عنايتي كه تبسم، نگفته خواست

از نوك غمزه سفته شد و خوب سفته شد *** درهاي راز هم كه نگاهش نسفته خواست

لطف آمد و تلافي سد ساله مي*كند *** خشم ارچه كرد هر چه در اين يك دو هفته خواست

بارد به وقت خود همه باران التفات *** ابر عنايتي كه رياضي شكفته خواست

دل را نويد كاتش خوي تو پاك سوخت *** خار و خسي كش از سر آن كوي رفته خواست

شكر خدا را كه مرد به بيداري فراق
وحشي كسي كه ديده بخت تو خفته خواست

يار ما بي رحم ياري بوده است


ار ما بي رحم ياري بوده است *** عشق او با صعب كاري بوده است

لطف او نسبت به من اين يك دو سال *** گر شماري يك دوباري بوده است

تا به غايت ما هنر پنداشتيم *** عاشقي خود عيب و عاري بوده است

ليلي و مجنون به هم مي*بوده*اند *** پيش ازين خوش روزگاري بوده است

مي*شنيدم من كه اين وحشي كسيست
او عجب بي اعتباري بوده است

ابر است و اعتدال هواي خزاني است


ابر است و اعتدال هواي خزاني است *** ساقي بيا كه وقت مي ارغواني است

در زير ابر ساغر خورشيد شد نهان *** روز قدح كشيدن و عيش نهاني است

ساقي بيا و جام مي مشكبو بيار *** اين دم كه باد صبح به عنبر فشاني است

مي هست و اعتدال هوا هست و سبزه هست *** چيزي كه نيست صحبت ياران جاني است

ياري به دست*آر موافق تو وحشيا
كان يار باقي است و خود اين جمله فاني است

در دل همان محبت پيشينه باقي است


در دل همان محبت پيشينه باقي است *** آن دوستي كه بود در اين سينه باقي است

باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز كن *** كان دل كه بود صاف چو آيينه باقي است

از ما فروتني*ست بكش تيغ انتقام *** بر خاطر شريفت اگر كينه باقي است

نقدينه وفاست همان بر عيار خويش *** قفلي كه بود بر در گنجينه باقي است

وحشي اگر ز كسوت رندي دلت گرفت
زهد و صلاح و خرقهء پشمينه باقي است

ترك من تيغ به كف ، بر زده دامن برخاست


ترك من تيغ به كف ، بر زده دامن برخاست *** جان فدايش كه به خون ريختن من برخاست

مي*كشيدند ملايك همه چون سرمه به چشم *** هر غباري كه ترا از سم توسن برخاست

خرمن مشك چو بر دور مهت ظاهر شد *** دود از جان من سوخته خرمن برخاست

وحشي سوخته را بستر سنجاب نمود
هر سحرگه كه ز خاكستر گلشن برخاست

به جور، ترك محبت خلاف عادت ماست


به جور، ترك محبت خلاف عادت ماست *** وفا مصاحب ديرينهء محبت ماست

تو و خلاف مروت خدا نگه دارد *** به ما جفاي تو از بخت بي مروت ماست

بسا گدا به شهان نرد عشق باخته*اند *** به ما مخند كه اين رسم بد نه بدعت ماست

به ديگري نگراريم ، مرده*ايم مگر *** نشان تير تغافل شدن كه خدمت ماست

تويي كه عزت ما مي*بري به كم محلي *** و گرنه خواري عشقت هلاك صحبت ماست

به دعوي آمده بوديم چاشني كرديم *** كمان ، تو نه به بازوي صبر و طاقت ماست

هزار بنده چو وحشي خريد و كرد آزاد
كند مضايقه از يك نگه كه قيمت ماست