چه لذت بخش است مرگ

**Gole_Orkide** · 31-08-09, 16:10

انسانها آن هنگام كه به هم دروغ می گويند چه زيبا می شوند .

آن هنگام كه در پس چهره شان كوهی از ريا برپا داشتند .

آنان حتی دروغ های خود را باور می كنند .

آبا باز زيستن زيباست.

آيا خداوند زندگی را زشت آفريد .

مگر نه اين كه او مظهر كمال است ، پس چگونه می تواند زشتی بيافريند.

نه . نه. زندگی را انسان آفريد .

گناه را هم .

انسان زمين را از زمين گرفت و ماه را از ماه .

و كارها را دو قسمت كرد : نيك و بد .

و انسانها را سياه و سپيد

و آنان كه آرام دراز كشيده بودند را مرده و آنان كه لاشه های خود را بر دوش می كشيدند زنده

{ به راستی كه بسياری قبل از اين كه به دنيا بيايند مرده اند }

حيوانات بی گناه را اهلی و وحشی { و كدامين حيوان از انسان وحشی تر است }

همه را ، همه را اين انسان والا آفريد .

و گرنه این جهان همه وجود خداوند است و عاريست از نامها ،

كه او مردگان را مرده نمی پندارد .

و ياد می آورم هنگامی كه خدا انسان را ناميد و به او گفت: تو را انسان مي نامم زيرا كه فراموش كاری .

به راستی او اين آفريده مخصوص را می شناخت .

مگر نه ابن است كه همه فرياد قالو بلی را از ياد برده ايم ...

و به ياد می آورم آن كلمه كوچك را { دوست داشتن }

مگر نديدی مادرم را به نسيم فراموشی می سپارم .

ديگر تو را لازم نيست فراموش كنم تو خود از يادم می روی.

می دانم، می دانم، حتی تو { وشايد مخصوصا تو } حرفهايم را باور نمی كنی .

و از دوستم می شنوم : عاقبت انسان تولد و مرگ را در اختيار خود در می آورد و به جاودانگی می رسد .

من زندگی جاويدان را نمی خواهم ، حتی اين زندگی كوتاه را نيز .

مرا چند روزی دور از خود و هر آنچه كه به خود مربوط است دور بودن به ...

وبعد چه لذت بخش است مرگ

اين جام شوكران را تا انتها خواهم خورد ...

31-08-09, 16:10	#1 (permalink)
Gole_Orkide Staff Join Date: Jan 2006 Location: No�waY ツ Posts: 15,101 Credits: 112,319 Thanks: 588 Thanked 5,932 Times in 2,249 Posts	چه لذت بخش است مرگ انسانها آن هنگام كه به هم دروغ می گويند چه زيبا می شوند . آن هنگام كه در پس چهره شان كوهی از ريا برپا داشتند . آنان حتی دروغ های خود را باور می كنند . آبا باز زيستن زيباست. آيا خداوند زندگی را زشت آفريد . مگر نه اين كه او مظهر كمال است ، پس چگونه می تواند زشتی بيافريند. نه . نه. زندگی را انسان آفريد . گناه را هم . انسان زمين را از زمين گرفت و ماه را از ماه . و كارها را دو قسمت كرد : نيك و بد . و انسانها را سياه و سپيد و آنان كه آرام دراز كشيده بودند را مرده و آنان كه لاشه های خود را بر دوش می كشيدند زنده { به راستی كه بسياری قبل از اين كه به دنيا بيايند مرده اند } حيوانات بی گناه را اهلی و وحشی { و كدامين حيوان از انسان وحشی تر است } همه را ، همه را اين انسان والا آفريد . و گرنه این جهان همه وجود خداوند است و عاريست از نامها ، كه او مردگان را مرده نمی پندارد . و ياد می آورم هنگامی كه خدا انسان را ناميد و به او گفت: تو را انسان مي نامم زيرا كه فراموش كاری . به راستی او اين آفريده مخصوص را می شناخت . مگر نه ابن است كه همه فرياد قالو بلی را از ياد برده ايم ... و به ياد می آورم آن كلمه كوچك را { دوست داشتن } مگر نديدی مادرم را به نسيم فراموشی می سپارم . ديگر تو را لازم نيست فراموش كنم تو خود از يادم می روی. می دانم، می دانم، حتی تو { وشايد مخصوصا تو } حرفهايم را باور نمی كنی . و از دوستم می شنوم : عاقبت انسان تولد و مرگ را در اختيار خود در می آورد و به جاودانگی می رسد . من زندگی جاويدان را نمی خواهم ، حتی اين زندگی كوتاه را نيز . مرا چند روزی دور از خود و هر آنچه كه به خود مربوط است دور بودن به ... وبعد چه لذت بخش است مرگ اين جام شوكران را تا انتها خواهم خورد ...