Persian Music Instruments - سازهای ایرانی

Afaagh · 31-10-07, 12:03

انواع سازهای ایرانی و ساختمان انها:

ســاز های ايرانی از حيث جنس به سه گروه : - فلزی - سفالی - چوبی
از لحاظ نوع وشکل توليدصوت به سه گروه :
1-سازهای زهی مانند : تار، دوتار، سه تار، عود ، تنبور ، بربط ،رباب ، قانون ( زخمه ای ) ،کمانچه،
سرود ( آرشه ای ) ، سنتور(زهی � کوبشی)
2- سازهای بادی : فلوت ، نی ، قره نی ، نی انبان ، کرنا ، با لابان ، دوزله ، سرنا ، نفير، دونيه ، شمشال
3- سازهای ضربی : دايره ، دهل ، تنبک ، نقاره ، سنج ، طاس ، دف
طبقه بندی شده اند . صدای حاصل از يک ساز به جنس و شکل ساختمان آن و طبعا" به ساخت صحيح و دقيق آن بستگی دارد .
سازهای فلزی که معمولا" از جنس برنج يا مس هستند ، به طريق "ريخته گری يا چکش کاری" ساخته می شوند .
سازهای سفالی ، همانطور که از نام آن پيداست از جنس سفال ( گل رس پخته شده ) می باشد . برخی تنبک ها و سازهای بومی مانند طاس های پوستی و فاقد پوست ازسفال � دستی يا با چرخ _ ساخته می شوند .

سازهای چوبی به طريق "تراش و برش" ساخته می شوند . اين گروه از سازها بيشترين و متنوع ترين سازها را درخود جای می دهد و آنجا که سخن از نواختن يا ساختن سازهای ايرانی است بيشتر اين سازها در ذهن تداعی می گردد . اکثريت سازهای زهی و برخی سازهای ضربه ای به اين روش ساخته می شوند .

روش تراش و برش :

مواد اوليه :
- انوع چوب : گردو ، سنجد ، توت سياه ، افرا
- استخوان برای نصب روی دسته
- چسب يا سريشم
- شاخ قوچ برای ساخت خرک ، سيمگير ، شيطانک
- پوست گوسفند

وسايل و ابزار :
- مغار گيلويي : برای کندن و خالی کردن داخل کاسه سازها
- تيشه معمولی نجاری در اندازه های بزرگ ، متوسط و کوچک : برای تراش روکار و شکل دادن
- اسکنه : برای درآوردن فاق و وصل دسته و . . .
- اره تَر بُری و خشک بری � اره کمانی : برای برای درز کردن کاسه ، فاق زبانه کاسه و بريدن و درست
کردن خرک ، بريدن و درز کردن استخوانهای روی دسته ساز
- رنده های معمولی نجاری ، رنده خشتی ، رنده بغل دوراهی : برای رنده کردن و شکل دادن
- انبرک : برای اندازه گيری قطر کاسه

- کوليس ، گونيا و پرگار
- خط کش فولادی
- خط کش نجاری
- چوب ساب ترسابی و خشک سابی
- چوب ساب قاشقی و نيم گرد
- ليسه معمولی و نيم گرد
- قيد ( گيره بزرگ) برای تحت فشار قراردادن دوقسمت کاسه ساز
- گيره روميزی
- دريل دستی
- دريل شترگردن
- ريسمان باريک پنبه ای
- انواع قالبها( برای سازهای کاسه دار ) : - قالب کاسه - قالب دهنه کاسه بزرگ - قالب دهنه کاسه
کوچک ( نقاره) - قالب از لبه نقاره تامحل وصل دسته به کاسه - قالب سر پنجه و
قالب سيمگير
- لوازم رنگ آميزی ساز : الکل صنعتی نود درجه ، لاک طلايي � پارافين غير خوراکی مايع ، کاغذ
سمباده آج متوسط و آج ريز(نرم)

روش ساخت
ساخت ساز به دو روش صورت می گيرد
1. ساز يک تکه : در سازهايي که يکپارچه ساخته می شوند ، ابتدا هنرمند الگوی اوليه ساز را تهيه کرده و آنرا به روی چوب منتقل می کند . مطابق اين الگو ، اضافات چوب به وسيله اره فلکه يا مغارهای مختلف تراش داده می شود . ابتدا قسمتهای بيرونی ساز شکل داده می شود ، سپس قسمتهای داخل ، از جمله کاسه ساز خالی می شود . از سازهايي که به اين طريق ساخته می شوند می توان به تار ، سه تار ، تنبور ، دوتار و کمانچه اشاره کرد .
2. ساز ترکه ای : ترکه های چوب از قبل آماده می شود سپس ترکه ها درقالبهای آلو مينيومی که شکل کاسه ساز را دارند ، تحت فشار معينی و طی مراحل مختلف شکل کاسه ساز را به خور می گيرد . ترکه ها بر روی قالب اصلی که فرم کلی ساز را دارد درکنارهم قرار گرفته و به وسيله سريشم به يکديگر متصل می شوند . ساخت سه تارهای ترکه ای به اين روش صورت می گيرد

بعد از ساخت و پرداخت ، سطوح ساز به وسيله لاک و الکل پوشيده می شود و درمرحله بعدی پرده بندی و سيم انداختن ، تعبيه گوشی ها ی کوک ، خرکها انجام می گيرد . و در مرحله آخر تنظيم صدا (رگلاژ ) صورت می گيرد .
اکثر قريب به اتفاق سازها زهی مانند تار ، سه تار ، کمانچه و . . . از شکم در انتهای ساز ، گردن يا دسته و سر (محل قرارگرفتن گوشی ها ) تشکيل شده اند . سيم ها با تعداد مختلف در ته ساز ثابت می شود و به موازات طول ساز ، شکم و گردن را طی کرده و به دورِ گوشی ها پيچيده می شوند .
دربرخی سازها شکم دوقسمتی است ( تار و کمانچه ) و گاه بر روی يک يا دوقسمت آن پوست کشيده شده است که غالبا" از پوست شکمبه گوسفند تهيه شده است .
شکل و جنس مضرابها در سازها متفاوت است . گاه فلزی و گاه از جنس شاخ يا پلاستيک و گاه از پر مرغ است .
آرشه يا کمان از يک ميله نازک ، دراز ولی محکم از جنس چوب ساخته می شود که در دو سر آن پايه هايي برای الصاق يک دسته تعبيه شده است

KAMANCHE

Derived from the Persian words kaman, 'bow' or 'arc', and cheh, 'little' is an ancient spiked fiddle which is ancestor to most modern European and Asian bowed instruments. It can now be found throughout the area stretching from North Africa to China. The instrument's name varies from region to region (e.g. kamange, saz-e Keshmiri, joze, ghiczak), as does its shape (it can be spherical or cylindrical and have an open or closed back).

The Iranian classical kamancheh has a spherical shape, its bridge resting on the surface of a soundbox covered by a membrane of animal skin. The soundbox has no standard size and can be made entirely from one piece of wood or from many ribs. Its rounded body, made from different kinds of wood (e.g. mulberry, walnut, oak, or maple), has a spike on bottom to support the instrument.

The kamancheh's four metal strings are generally tuned in fourths or fifths. The instrument is held vertically and the bow, made of horsehair, moves horizontally, with the performer rotating the instrument when he or she moves from one string to another.

کمانچه

کمانچه تنها ساز زهى - کمانى موسيقى رديف ايران است. کمانچه سابقه بسيار قديمى دارد. انواع و اقسام کمانچه در موسيقى مقامى ايران و موسيقى کشورهاى همسايه به کار مى رود. نوعى از کمانچه به نام کمانچه رومى در ترکيه رواج بسيار دارد. آن چه علاوه بر کاسه، دسته و سر، در زير قسمت کاسه داراى پايه اى نيز مى باشد که روى زمين يا روى پاى نوازنده قرار مى گيرد. کاسهٔ ساز کروى است و دهانهٔ نسبتاً کوچکى در جلو آن قرار دارد. روى دهانه با پوست پوشانيده شده و بر روى پوست خرکى قرار گرفته است. دستهٔ ساز، لولهٔ توپُرى است که عمود بر کاسه قرار دارد. در بالاى دسته، جعبهٔ گوشى ها قرار دارد که اين قسمت با دستهٔ ساز يکى است. کمانچه در قديم سه سيم داشت و بعد از ورود ويولون سيم چهارم به آن اضافه شد. سيم هاى آن با کمانى به صدا در مى آيد که قطعه چوبى بلند و باريک است که بر آن موى دم اسب بسته اند. کمانچه نقش تک نواز و هم نواز را به خوبى اجرا مى کند.

Afaagh · 31-10-07, 12:07

SANTOUR

The Santoor is a trapezoid-shaped hammered zither, which is struck with light wooden hammers. Originating in Persia, it has traveled the world from North Africa to Spain, throughout Eastern Europe, and to China, Korea and Japan.

The santur has seventy-two strings which are arranged on adjustable tuning pegs in eighteen sets of four. The strings are made of bronze (9 in the low register) and steel (9 in the middle register). Each set of four strings creates one single tone. There are a total of 27 tones available covering approximately three octaves. The body of the santur is usually made of walnut but can be made of various types of wood depending on the desired sound.

The santur is played with two very fine wooden hammers, sometimes covered with felt, and held with 3-4 fingers. In contrast to the playing technique of the similar Turkish or Indian instruments, where heavy hammers create tremolo by "falling" on the strings, with the Persian santur, tremolo is created and directed by the musicians wrist.

The Santoor can be made from various kinds of wood (walnut, rosewood, betel palm, etc.) depending on the desired sound quality.
The front and the back of the instrument are connected by soundposts whose positions play an important role in the sound quality of the instrument. Although the santoor is very old, it was neither depicted in miniatures, nor presented in any other medium until the nineteenth century. The secret of making the trapezoid-shape sound box lies in the quality and age of the wood, as well as in the arrangement of the soundposts which connect the table of the instrument to its back.

سنتور
تنها ساز زهى - ضربه اى ايرانى سنتور است که از طريق ضربه نواخته مى شود.

سنتور سازى است ايرانى و از جمله سازهاى زهى مضرابى است که سابقه قديمى دارد و نيز بابليان نمونه آن ديده شده است و ردپاى آن تا زمان ساسانيان نيز ديده شده است. اين ساز از طريق ايران، هم به شرق و هم به غرب راه پيدا نموده است. شکل ظاهرى سنتور، جعبه اى ذوزنقه اى شکل است که ضلع بلند آن در جلو نوازنده قرار مى گيرد. جنس سنتور تماماً از چوب است و بر روى سطح فوقانى آن، دو رديف خرک چوبى قرار دارد. بر روى هر يک از خرک ها چهار سيم که يکسان کوک مى شوند (زرد يا سفيد) رد شده است. يک طرف سيم ها به سيم گير و طرف ديگر به گوشى ها متصل است.

سنتور استاندارد همان سنتور ۹ خرک است که استاد مهدى ناظمى سنتورساز بزرگ معاصر معرفى کرده است. سنتور در ابعاد و اقسام مختلف ساخته مى شود و سازى است که هم در تک نوازى و هم در ارکستر کاربرد بسيارى دارد. سنتور با دو مضراب چوبى نواخته مى شود و تنها ساز دو مضرابى ايرانى است. اين ساز را مادر پيانوى امروزى مى دانند.
این ساز از جعبه ای ذوزنقه ای شکل تشکیل شده که اضلاع آن عبارتند از: بلندترین ضلع، نزدیک به نوازنده و کوتاهترین ضلع و موازی با ضلع قبلی و دور از نوازنده و دو ضلع جانبی با طول برابر که دو ضلع قبلی را به طور مورب قطع می کند. ارتفاع سطوح جانبی ۸ تا ۱۰ سانتیمتر است.

جعبه سنتور مجوف است و تمام سطوح جعبه چوبی است. بر روی سطوح فوقانی دو ردیف خرک چوبی قرار دارد؛ ردیف راست نزدیکتر به کناره راست ساز است و ردیف چپ کمی بیشتر با کناره چپ فاصله دارد (فاصله بین هر خرک ردیف چپ تا کناره چپ را «پشت خرک» می نامند). از روی هر خرک چهار رشته سیم هم کوک عبور می کند ولی هر سیم به گوشی معینی پیچیده می شود. گوشی ها در سطح جانبی راست کنار گذاشته شده اند. سیم های سنتور به دو دسته «سفید» (زیر) و «زرد» (بم) تقسیم می شوند. دسته سیم های سفید بر روی خرک های ردیف چپ و سیم های زرد بر روی خرک*های ردیف راست به تناوب قرار گرفته اند. طول قسمت جلوی خرک در سیم های سفید دو برابر طول آن در قسمت پشت خرک است و می توان در پشت خرک نیز از سیم های سفید استفاده کرد (صدای آن به نسبت عکس طول، یک اکتاو نسبت به صدای قسمت جلوی خرک بالاتر است). همچنین هر سیم زرد، یک اکتاو بم تر از سیم سفید بلافاصله بعد از آن صدا می دهد.

ساز سنتور پیشتر با ۱۲ وتر سیم بم و ۱۲ وتر سیم زیر ساخته می شد و سنتور ۱۲ خرکی نامیده می شد. امروزه سنتور ۱۰ خرک و سنتور ۱۱ خرک و سنتور «لا کوک» نیز ساخته می شود. سنتور ۱۱ خرک، سنتور چپ کوک نامیده میشود. در واقع هر خرکی که به سنتور اضافه میشود صدای ساز یک پرده بم تر می گردد. سنتور ۹ خرک رایج ترین نوع سنتور است که سنتور «سُل کوک» نامیده می شود و نت های ردیف بر اساس آن نوشته شده اند. در سنتور ۹ خرک، چنانچه بر اساس راست کوک تنظیم شود، به ترتیب سیم ها از پایین بر مبنای می-فا-سل کوک می شوند و برای اجرای گروهی و ارکستر مناسب است.

ساز سنتور برای استفاده در ارکستر دارای نقایصی است که برای رفع آنها چندی است دو نوع سنتور یکی کروماتیک با افزایش ۷ خرک به خرک های معمولی و دیگری سنتور باس با صدای بم ساخته شده اند. حفظ کوک سنتور دشوار است چون ضربه های مداوم مضراب روی سیم ها و تأثیر گذاری رطوبت و حرارت روی چوب و سیم ها کوک را به هم می زند و ۷۲ سیم باید مرتب کوک یا هم صدا شوند. به این دلیل سنتور به عنوان سازی شناخته می شود که در عین زیبایی، بسیاری از عوارض طبیعی می تواند روی صدا و کوک آن تأثیر بگذارد و حتی نوازنده های باتجربه را برای یک کوک دلخواه ناکام می گذارد. نقل شده است که حبیب سماعی نوازنده سرشناس سنتور، روزی در مجلسی گفته است که کوک سنتور مرا پیر کرده است.

Afaagh · 31-10-07, 12:09

TONBAK (TOMBAK)

The Tombak is a goblet-shaped drum carved from solid Tombak Persian Music Instrumentmulberry wood and covered at the wide end with lamb or goat skin. It is held horizontally and played with both hands. The finger technique is extremely elaborate and consists of rolling and snapping the fingers in various ways which allow for a great variety of sounds.

The rich variety of tones and textures on this instrument allows the player to punctuate and ornament the melodic phrases as well as create rhythmical patterns. Tom and bak are onomatopoeias for two basic strokes, one low (tom) in the center, and one high (bak) on the side of the membrane.

تُمبَک، (تنبک، دمبک، دنبک یا ضَرب) یکی از سازهای کوبه ای پوستی است و از نظر سازشناسی جزء طبل های جام شکل محسوب می شود که از این خانواده می توان به سازهای مشابه مانند داربوکا در کشورهای عربی و ترکیه و همچنین زیربغلی در افغانستان اشاره کرد. قدمت تنبک با نام های پهلوی دمبلک و تنبور به پیش از اسلام می رسد و طبق نظر دکتر معین دمبک صورت دگرگون شدهٔ همین نام است. از دیدگاه زبان شناسان واژه Tambourine که در زبان های اروپایی برای تمبک به کار می رود از واژهٔ تنبور پهلوی وام گرفته شده است.

تمبک در چند دهه اخیر پیشرفت چشمگیری کرده و به عنوان سازی تکنواز و مستقل مطرح شده است. این پیشرفت مرهون تلاش استادان این ساز است که در این میان نقش استاد حسین تهرانی به قدری اهمیت می یابد که از او می توان با عنوان پدر تنبک نوازی نوین ایران یاد کرد. در جهانی ساختن این ساز، مرحوم ناصر فرهنگ فر، مرحوم امیر ناصر افتتاح، استاد محمد اسماعیلی، پژمان حدادی و بهمن رجبی نیز نقش مهمی داشته اند.

دربارهٔ وجه تسمیه این ساز، هنوز یک رای نهایی حاصل نشده است. گروهی معتقدند که نام این ساز در اصل تنبک بوده و تبدیل آن به تمبک به دلیل قلب حرف �ن� ساکن به �م�، قبل از حرف �ب� است؛ مثل اتفاقی که در تلفظ واژهٔ �شنبه� می افتد. اما گروهی دیگر اعتقاد دارند که صورت �تنبک� منشاء منطقی نداشته و به همین دلیل به اشتباه در میان مردم رواج یافته است. اما در نوازندگی این ساز از تکنیک هایی به نام های �تُم�، �بک�، �پلنگ� و �ریز� استفاده می شود. بنابراین چندان بعید نیست اگر نامگذاری �تمبک� بر اساس همین اسامی صورت گرفته باشد.

szarif · 31-10-07, 12:10

wow hame be violon ray dadan khili bahal bood.

shayan razavi · 31-10-07, 12:23

	Quote: Originally Posted by szarif
	wow hame be violon ray dadan khili bahal bood.

1 nafar bishtar rai nadade

Afaagh · 31-10-07, 12:26

SETAR

The ancestry of the setar can be traced to the ancientSETAR Persian Music Instrument
tanbur of pre-Islamic Persia. It is made from thin mulberry wood and its fingerboard has twenty-five or twenty-six adjustable gut frets. Setar is literally translated as three strings; however, in its present form, it has four strings and it is suspected that setar initially had only three strings. Because of its delicacy and intimate sonority, the setar is the preferred instrument of Sufi mystics.

سه تار از سازهاى زهى زخمه اى است که با ناخن نواخته مى شود. اين ساز را به مناسبت تعداد سيم هاى آن سه تار مى ناميدند و سيم چهارم را مشتاق على شاه کرمانى به آن افزود. اين ساز به ساز عرفا معروف است. سه تار از يک کاسه با صفحه چوبي، دسته و سرپنجه تشکيل شده است و در اندازه ها و ابعاد مختلفى ساخته مى شود. سه تار ساز تک نواز است و خيلى کم در ارکسترها به کار مى رود. پرده بندى آن مانند تار است و از لحاظ نواختن مضراب با تار اختلافات تکنيکى دار

Afaagh · 31-10-07, 12:27

DAF

The DAF is a type of frame drum that is depicted in many Persian miniatures and has reliefs from centuries ago. Although it appears at first sight to be a relatively simple instrument, the daf has the potential of producing intricate rhythmic patterns and sounds. The daf is equipped with metal rings on the inside which add a jingle effect to the sound. The frame is covered with goat-skin.

دف، یکی از سازهای کوبه ای در موسیقی ایرانی است.

این ساز شبیه به دایره ولی بزرگتر از آن است. چنانکه از کتاب های موسیقی و نوشته ها و اشعار بر می آید، در دوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار می رفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار می بردند. در کتاب های لغت در معنی دف یا دایره می نویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقه ها آویزند. در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو می کشیدند.

در قدیم دف یا دایره کوچک را که چنبر آن از روی و برنج ساخته می شد خمک یا خمبک می گفتند. به دست زدن با وزن و به اصطلاح بشکن زدن هم خمبک یا خمبک می گفتند.

دف* هایی هم بوده که بر چنبر آن زنگ تعبیه می کردند و می نواختند. زنگهای دف را جلاجل می گفتند. در دوره اسلامی به کسانی که دف یا دایره می**نواختند جلاجل زن می گفتند.

در ایران کهن جلاجل وسیله ای بیضی شکل و بزرگ بود که زنگ*هایی بر آن می بستند و در جنگ ها به کار می بردند و ظاهراً صدای مهیبی داشته است.

دف را که بر آن زنگوله تعبیه می کنند دف زنگی می گویند.

پس از آنکه تمبک مجلسی شد به تدریج جای دف را گرفت و از رونق دف کاست و دف را بیشتر در شهرهای کوچک وقصبات در مجالس عیش و سرور به کار می بردند به ویژه در کردستان و آذربایجان بسیار متداول بود و نوازندگان ماهر داشت. در سال های اخیر دف نوازی در بیشتر شهرهای ایران رایج تر شده است و هنر آموزان به آموختن آن روی آورده اند.

Afaagh · 31-10-07, 12:34

NEY

The Ney, which is probably the oldest pitched instrument known to man, is an oblique rim blown reed flute with five finger holes in front and one thumb hole in the back. One of the principle instruments of Traditional Persian Music, the ney has a range of two and a half octaves. The upper end is covered by a short brass cylinder which is anchored in the tiny space between the upper incisives of the player. Sound is produced when a stream of air is directed by the tongue toward the opening of the instrument. In this way, sound is produced behind the upper teeth, inside the mouth, which gives the ney a distinct timbre than that of the sound produced by the lips on the outside of the mouth.

نى

لطيف ترين صداى سازهاى ارکستر موسيقى ايرانى بى شک متعلق به نى است. نى يا ناى قديمى ترين ساز بشر است. انواع و اقسام اين ساز در موسيقى هاى مقامى ايران وجود دارد و نوع متداول آن در موسيقى رسمى رديف دستگاهي، نى هفت بند است. نى از خيزران هاى آماده که با تکنيک خاص سوراخ مى شوند و مجوف مى گردند، تهيه مى شود. تکنيک نواختن نى به شيوه امروزى را از استاد نايب اسدالله اصفهانى مى دانند. از نى بيشتر در تکنولوژى استفاده مى شود و از چهل سال گذشته به همت استاد حسين کسايى وارد ارکستر شده است.

Afaagh · 31-10-07, 12:36

TAR

Belonging to the lute family, the tar appeared in its present form in the middle of the eighteenth century. The body is a double-bowl shape carved from mulberry wood, with a thin membrane of stretched lamb-skin covering the top. The long fingerboard has twenty-six to twenty-eight adjustable gut frets, and there are three double courses of strings. Its range is about two and one- half octaves, and is played with a small brass plectrum.

تار در اصل به معناى سيم يا زهى است که روى ساز مى بندند و نام سازى پنج سيمى است. سيم ششم در عهد قاجاريه اضافه شده. اين ساز شامل کاسه و دسته است و روى کاسه آن پوست بره نازک کشيده اند. سيم هاى آن، سه تا زرد و سه تا سفيد است که دو به دو کوک مى شوند. روى دسته آن ۲۵ پرده بسته مى شود. تار با مضرابى برنجى که انتهاى آن با موم احاطه شده نواخته مى شود. تار هم در ارکستر و هم به تنهايى به کار مى رود.

Afaagh · 31-10-07, 12:37

DAMAM

The dam�m is one of the most famous instruments in the south of Iran particularly in Booshehr. The bowl of the dam�m has a cylindrical format covered by skin on both sides and fastened by straps and ropes on the sides. It is played by both hands while it is firmly held on the ground. It is sometimes suspended from the neck with straps during performances. Although it is particular to Iran, instances of it may be found in India and some certain Arabic and African countries.

View Poll Results: Be che sazi alaghemand hastid?
Piano	15	26.79%
Violon, Viol	14	25.00%
Giutar	14	25.00%
(3)Taar, tanbour, Kamanche	13	23.21%
Daf va sazhaye zarbi	9	16.07%
Ney	11	19.64%
santour	18	32.14%
Multiple Choice Poll. Voters: 56. You may not vote on this poll

31-10-07, 12:03	#1 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Persian Music Instruments - سازهای ایرانی انواع سازهای ایرانی و ساختمان انها: ســاز های ايرانی از حيث جنس به سه گروه : - فلزی - سفالی - چوبی از لحاظ نوع وشکل توليدصوت به سه گروه : 1-سازهای زهی مانند : تار، دوتار، سه تار، عود ، تنبور ، بربط ،رباب ، قانون ( زخمه ای ) ،کمانچه، سرود ( آرشه ای ) ، سنتور(زهی � کوبشی) 2- سازهای بادی : فلوت ، نی ، قره نی ، نی انبان ، کرنا ، با لابان ، دوزله ، سرنا ، نفير، دونيه ، شمشال 3- سازهای ضربی : دايره ، دهل ، تنبک ، نقاره ، سنج ، طاس ، دف طبقه بندی شده اند . صدای حاصل از يک ساز به جنس و شکل ساختمان آن و طبعا" به ساخت صحيح و دقيق آن بستگی دارد . سازهای فلزی که معمولا" از جنس برنج يا مس هستند ، به طريق "ريخته گری يا چکش کاری" ساخته می شوند . سازهای سفالی ، همانطور که از نام آن پيداست از جنس سفال ( گل رس پخته شده ) می باشد . برخی تنبک ها و سازهای بومی مانند طاس های پوستی و فاقد پوست ازسفال � دستی يا با چرخ _ ساخته می شوند . سازهای چوبی به طريق "تراش و برش" ساخته می شوند . اين گروه از سازها بيشترين و متنوع ترين سازها را درخود جای می دهد و آنجا که سخن از نواختن يا ساختن سازهای ايرانی است بيشتر اين سازها در ذهن تداعی می گردد . اکثريت سازهای زهی و برخی سازهای ضربه ای به اين روش ساخته می شوند . روش تراش و برش : مواد اوليه : - انوع چوب : گردو ، سنجد ، توت سياه ، افرا - استخوان برای نصب روی دسته - چسب يا سريشم - شاخ قوچ برای ساخت خرک ، سيمگير ، شيطانک - پوست گوسفند وسايل و ابزار : - مغار گيلويي : برای کندن و خالی کردن داخل کاسه سازها - تيشه معمولی نجاری در اندازه های بزرگ ، متوسط و کوچک : برای تراش روکار و شکل دادن - اسکنه : برای درآوردن فاق و وصل دسته و . . . - اره تَر بُری و خشک بری � اره کمانی : برای برای درز کردن کاسه ، فاق زبانه کاسه و بريدن و درست کردن خرک ، بريدن و درز کردن استخوانهای روی دسته ساز - رنده های معمولی نجاری ، رنده خشتی ، رنده بغل دوراهی : برای رنده کردن و شکل دادن - انبرک : برای اندازه گيری قطر کاسه - کوليس ، گونيا و پرگار - خط کش فولادی - خط کش نجاری - چوب ساب ترسابی و خشک سابی - چوب ساب قاشقی و نيم گرد - ليسه معمولی و نيم گرد - قيد ( گيره بزرگ) برای تحت فشار قراردادن دوقسمت کاسه ساز - گيره روميزی - دريل دستی - دريل شترگردن - ريسمان باريک پنبه ای - انواع قالبها( برای سازهای کاسه دار ) : - قالب کاسه - قالب دهنه کاسه بزرگ - قالب دهنه کاسه کوچک ( نقاره) - قالب از لبه نقاره تامحل وصل دسته به کاسه - قالب سر پنجه و قالب سيمگير - لوازم رنگ آميزی ساز : الکل صنعتی نود درجه ، لاک طلايي � پارافين غير خوراکی مايع ، کاغذ سمباده آج متوسط و آج ريز(نرم) روش ساخت ساخت ساز به دو روش صورت می گيرد 1. ساز يک تکه : در سازهايي که يکپارچه ساخته می شوند ، ابتدا هنرمند الگوی اوليه ساز را تهيه کرده و آنرا به روی چوب منتقل می کند . مطابق اين الگو ، اضافات چوب به وسيله اره فلکه يا مغارهای مختلف تراش داده می شود . ابتدا قسمتهای بيرونی ساز شکل داده می شود ، سپس قسمتهای داخل ، از جمله کاسه ساز خالی می شود . از سازهايي که به اين طريق ساخته می شوند می توان به تار ، سه تار ، تنبور ، دوتار و کمانچه اشاره کرد . 2. ساز ترکه ای : ترکه های چوب از قبل آماده می شود سپس ترکه ها درقالبهای آلو مينيومی که شکل کاسه ساز را دارند ، تحت فشار معينی و طی مراحل مختلف شکل کاسه ساز را به خور می گيرد . ترکه ها بر روی قالب اصلی که فرم کلی ساز را دارد درکنارهم قرار گرفته و به وسيله سريشم به يکديگر متصل می شوند . ساخت سه تارهای ترکه ای به اين روش صورت می گيرد بعد از ساخت و پرداخت ، سطوح ساز به وسيله لاک و الکل پوشيده می شود و درمرحله بعدی پرده بندی و سيم انداختن ، تعبيه گوشی ها ی کوک ، خرکها انجام می گيرد . و در مرحله آخر تنظيم صدا (رگلاژ ) صورت می گيرد . اکثر قريب به اتفاق سازها زهی مانند تار ، سه تار ، کمانچه و . . . از شکم در انتهای ساز ، گردن يا دسته و سر (محل قرارگرفتن گوشی ها ) تشکيل شده اند . سيم ها با تعداد مختلف در ته ساز ثابت می شود و به موازات طول ساز ، شکم و گردن را طی کرده و به دورِ گوشی ها پيچيده می شوند . دربرخی سازها شکم دوقسمتی است ( تار و کمانچه ) و گاه بر روی يک يا دوقسمت آن پوست کشيده شده است که غالبا" از پوست شکمبه گوسفند تهيه شده است . شکل و جنس مضرابها در سازها متفاوت است . گاه فلزی و گاه از جنس شاخ يا پلاستيک و گاه از پر مرغ است . آرشه يا کمان از يک ميله نازک ، دراز ولی محکم از جنس چوب ساخته می شود که در دو سر آن پايه هايي برای الصاق يک دسته تعبيه شده است KAMANCHE Derived from the Persian words kaman, 'bow' or 'arc', and cheh, 'little' is an ancient spiked fiddle which is ancestor to most modern European and Asian bowed instruments. It can now be found throughout the area stretching from North Africa to China. The instrument's name varies from region to region (e.g. kamange, saz-e Keshmiri, joze, ghiczak), as does its shape (it can be spherical or cylindrical and have an open or closed back). The Iranian classical kamancheh has a spherical shape, its bridge resting on the surface of a soundbox covered by a membrane of animal skin. The soundbox has no standard size and can be made entirely from one piece of wood or from many ribs. Its rounded body, made from different kinds of wood (e.g. mulberry, walnut, oak, or maple), has a spike on bottom to support the instrument. The kamancheh's four metal strings are generally tuned in fourths or fifths. The instrument is held vertically and the bow, made of horsehair, moves horizontally, with the performer rotating the instrument when he or she moves from one string to another. کمانچه کمانچه تنها ساز زهى - کمانى موسيقى رديف ايران است. کمانچه سابقه بسيار قديمى دارد. انواع و اقسام کمانچه در موسيقى مقامى ايران و موسيقى کشورهاى همسايه به کار مى رود. نوعى از کمانچه به نام کمانچه رومى در ترکيه رواج بسيار دارد. آن چه علاوه بر کاسه، دسته و سر، در زير قسمت کاسه داراى پايه اى نيز مى باشد که روى زمين يا روى پاى نوازنده قرار مى گيرد. کاسهٔ ساز کروى است و دهانهٔ نسبتاً کوچکى در جلو آن قرار دارد. روى دهانه با پوست پوشانيده شده و بر روى پوست خرکى قرار گرفته است. دستهٔ ساز، لولهٔ توپُرى است که عمود بر کاسه قرار دارد. در بالاى دسته، جعبهٔ گوشى ها قرار دارد که اين قسمت با دستهٔ ساز يکى است. کمانچه در قديم سه سيم داشت و بعد از ورود ويولون سيم چهارم به آن اضافه شد. سيم هاى آن با کمانى به صدا در مى آيد که قطعه چوبى بلند و باريک است که بر آن موى دم اسب بسته اند. کمانچه نقش تک نواز و هم نواز را به خوبى اجرا مى کند. Last edited by Afaagh; 31-10-07 at 15:30.

31-10-07, 12:07	#2 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Santour SANTOUR The Santoor is a trapezoid-shaped hammered zither, which is struck with light wooden hammers. Originating in Persia, it has traveled the world from North Africa to Spain, throughout Eastern Europe, and to China, Korea and Japan. The santur has seventy-two strings which are arranged on adjustable tuning pegs in eighteen sets of four. The strings are made of bronze (9 in the low register) and steel (9 in the middle register). Each set of four strings creates one single tone. There are a total of 27 tones available covering approximately three octaves. The body of the santur is usually made of walnut but can be made of various types of wood depending on the desired sound. The santur is played with two very fine wooden hammers, sometimes covered with felt, and held with 3-4 fingers. In contrast to the playing technique of the similar Turkish or Indian instruments, where heavy hammers create tremolo by "falling" on the strings, with the Persian santur, tremolo is created and directed by the musicians wrist. The Santoor can be made from various kinds of wood (walnut, rosewood, betel palm, etc.) depending on the desired sound quality. The front and the back of the instrument are connected by soundposts whose positions play an important role in the sound quality of the instrument. Although the santoor is very old, it was neither depicted in miniatures, nor presented in any other medium until the nineteenth century. The secret of making the trapezoid-shape sound box lies in the quality and age of the wood, as well as in the arrangement of the soundposts which connect the table of the instrument to its back. سنتور تنها ساز زهى - ضربه اى ايرانى سنتور است که از طريق ضربه نواخته مى شود. سنتور سازى است ايرانى و از جمله سازهاى زهى مضرابى است که سابقه قديمى دارد و نيز بابليان نمونه آن ديده شده است و ردپاى آن تا زمان ساسانيان نيز ديده شده است. اين ساز از طريق ايران، هم به شرق و هم به غرب راه پيدا نموده است. شکل ظاهرى سنتور، جعبه اى ذوزنقه اى شکل است که ضلع بلند آن در جلو نوازنده قرار مى گيرد. جنس سنتور تماماً از چوب است و بر روى سطح فوقانى آن، دو رديف خرک چوبى قرار دارد. بر روى هر يک از خرک ها چهار سيم که يکسان کوک مى شوند (زرد يا سفيد) رد شده است. يک طرف سيم ها به سيم گير و طرف ديگر به گوشى ها متصل است. سنتور استاندارد همان سنتور ۹ خرک است که استاد مهدى ناظمى سنتورساز بزرگ معاصر معرفى کرده است. سنتور در ابعاد و اقسام مختلف ساخته مى شود و سازى است که هم در تک نوازى و هم در ارکستر کاربرد بسيارى دارد. سنتور با دو مضراب چوبى نواخته مى شود و تنها ساز دو مضرابى ايرانى است. اين ساز را مادر پيانوى امروزى مى دانند. این ساز از جعبه ای ذوزنقه ای شکل تشکیل شده که اضلاع آن عبارتند از: بلندترین ضلع، نزدیک به نوازنده و کوتاهترین ضلع و موازی با ضلع قبلی و دور از نوازنده و دو ضلع جانبی با طول برابر که دو ضلع قبلی را به طور مورب قطع می کند. ارتفاع سطوح جانبی ۸ تا ۱۰ سانتیمتر است. جعبه سنتور مجوف است و تمام سطوح جعبه چوبی است. بر روی سطوح فوقانی دو ردیف خرک چوبی قرار دارد؛ ردیف راست نزدیکتر به کناره راست ساز است و ردیف چپ کمی بیشتر با کناره چپ فاصله دارد (فاصله بین هر خرک ردیف چپ تا کناره چپ را «پشت خرک» می نامند). از روی هر خرک چهار رشته سیم هم کوک عبور می کند ولی هر سیم به گوشی معینی پیچیده می شود. گوشی ها در سطح جانبی راست کنار گذاشته شده اند. سیم های سنتور به دو دسته «سفید» (زیر) و «زرد» (بم) تقسیم می شوند. دسته سیم های سفید بر روی خرک های ردیف چپ و سیم های زرد بر روی خرکهای ردیف راست به تناوب قرار گرفته اند. طول قسمت جلوی خرک در سیم های سفید دو برابر طول آن در قسمت پشت خرک است و می توان در پشت خرک نیز از سیم های سفید استفاده کرد (صدای آن به نسبت عکس طول، یک اکتاو نسبت به صدای قسمت جلوی خرک بالاتر است). همچنین هر سیم زرد، یک اکتاو بم تر از سیم سفید بلافاصله بعد از آن صدا می دهد. ساز سنتور پیشتر با ۱۲ وتر سیم بم و ۱۲ وتر سیم زیر ساخته می شد و سنتور ۱۲ خرکی نامیده می شد. امروزه سنتور ۱۰ خرک و سنتور ۱۱ خرک و سنتور «لا کوک» نیز ساخته می شود. سنتور ۱۱ خرک، سنتور چپ کوک نامیده میشود. در واقع هر خرکی که به سنتور اضافه میشود صدای ساز یک پرده بم تر می گردد. سنتور ۹ خرک رایج ترین نوع سنتور است که سنتور «سُل کوک» نامیده می شود و نت های ردیف بر اساس آن نوشته شده اند. در سنتور ۹ خرک، چنانچه بر اساس راست کوک تنظیم شود، به ترتیب سیم ها از پایین بر مبنای می-فا-سل کوک می شوند و برای اجرای گروهی و ارکستر مناسب است. ساز سنتور برای استفاده در ارکستر دارای نقایصی است که برای رفع آنها چندی است دو نوع سنتور یکی کروماتیک با افزایش ۷ خرک به خرک های معمولی و دیگری سنتور باس با صدای بم ساخته شده اند. حفظ کوک سنتور دشوار است چون ضربه های مداوم مضراب روی سیم ها و تأثیر گذاری رطوبت و حرارت روی چوب و سیم ها کوک را به هم می زند و ۷۲ سیم باید مرتب کوک یا هم صدا شوند. به این دلیل سنتور به عنوان سازی شناخته می شود که در عین زیبایی، بسیاری از عوارض طبیعی می تواند روی صدا و کوک آن تأثیر بگذارد و حتی نوازنده های باتجربه را برای یک کوک دلخواه ناکام می گذارد. نقل شده است که حبیب سماعی نوازنده سرشناس سنتور، روزی در مجلسی گفته است که کوک سنتور مرا پیر کرده است. Last edited by Afaagh; 01-11-07 at 09:27.*

31-10-07, 12:09	#3 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Tonbak (tombak) TONBAK (TOMBAK) The Tombak is a goblet-shaped drum carved from solid Tombak Persian Music Instrumentmulberry wood and covered at the wide end with lamb or goat skin. It is held horizontally and played with both hands. The finger technique is extremely elaborate and consists of rolling and snapping the fingers in various ways which allow for a great variety of sounds. The rich variety of tones and textures on this instrument allows the player to punctuate and ornament the melodic phrases as well as create rhythmical patterns. Tom and bak are onomatopoeias for two basic strokes, one low (tom) in the center, and one high (bak) on the side of the membrane. تُمبَک، (تنبک، دمبک، دنبک یا ضَرب) یکی از سازهای کوبه ای پوستی است و از نظر سازشناسی جزء طبل های جام شکل محسوب می شود که از این خانواده می توان به سازهای مشابه مانند داربوکا در کشورهای عربی و ترکیه و همچنین زیربغلی در افغانستان اشاره کرد. قدمت تنبک با نام های پهلوی دمبلک و تنبور به پیش از اسلام می رسد و طبق نظر دکتر معین دمبک صورت دگرگون شدهٔ همین نام است. از دیدگاه زبان شناسان واژه Tambourine که در زبان های اروپایی برای تمبک به کار می رود از واژهٔ تنبور پهلوی وام گرفته شده است. تمبک در چند دهه اخیر پیشرفت چشمگیری کرده و به عنوان سازی تکنواز و مستقل مطرح شده است. این پیشرفت مرهون تلاش استادان این ساز است که در این میان نقش استاد حسین تهرانی به قدری اهمیت می یابد که از او می توان با عنوان پدر تنبک نوازی نوین ایران یاد کرد. در جهانی ساختن این ساز، مرحوم ناصر فرهنگ فر، مرحوم امیر ناصر افتتاح، استاد محمد اسماعیلی، پژمان حدادی و بهمن رجبی نیز نقش مهمی داشته اند. دربارهٔ وجه تسمیه این ساز، هنوز یک رای نهایی حاصل نشده است. گروهی معتقدند که نام این ساز در اصل تنبک بوده و تبدیل آن به تمبک به دلیل قلب حرف �ن� ساکن به �م�، قبل از حرف �ب� است؛ مثل اتفاقی که در تلفظ واژهٔ �شنبه� می افتد. اما گروهی دیگر اعتقاد دارند که صورت �تنبک� منشاء منطقی نداشته و به همین دلیل به اشتباه در میان مردم رواج یافته است. اما در نوازندگی این ساز از تکنیک هایی به نام های �تُم�، �بک�، �پلنگ� و �ریز� استفاده می شود. بنابراین چندان بعید نیست اگر نامگذاری �تمبک� بر اساس همین اسامی صورت گرفته باشد. Last edited by Afaagh; 01-11-07 at 09:30.

31-10-07, 12:26	#6 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Setar SETAR The ancestry of the setar can be traced to the ancientSETAR Persian Music Instrument tanbur of pre-Islamic Persia. It is made from thin mulberry wood and its fingerboard has twenty-five or twenty-six adjustable gut frets. Setar is literally translated as three strings; however, in its present form, it has four strings and it is suspected that setar initially had only three strings. Because of its delicacy and intimate sonority, the setar is the preferred instrument of Sufi mystics. سه تار از سازهاى زهى زخمه اى است که با ناخن نواخته مى شود. اين ساز را به مناسبت تعداد سيم هاى آن سه تار مى ناميدند و سيم چهارم را مشتاق على شاه کرمانى به آن افزود. اين ساز به ساز عرفا معروف است. سه تار از يک کاسه با صفحه چوبي، دسته و سرپنجه تشکيل شده است و در اندازه ها و ابعاد مختلفى ساخته مى شود. سه تار ساز تک نواز است و خيلى کم در ارکسترها به کار مى رود. پرده بندى آن مانند تار است و از لحاظ نواختن مضراب با تار اختلافات تکنيکى دار Last edited by Afaagh; 31-10-07 at 14:35.

31-10-07, 12:10	#4 (permalink)
szarif Forum Legend Join Date: Jun 2005 Posts: 1,668 Credits: 5,184 Thanks: 1,836 Thanked 280 Times in 138 Posts	wow hame be violon ray dadan khili bahal bood.

31-10-07, 12:27	#7 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Daf DAF The DAF is a type of frame drum that is depicted in many Persian miniatures and has reliefs from centuries ago. Although it appears at first sight to be a relatively simple instrument, the daf has the potential of producing intricate rhythmic patterns and sounds. The daf is equipped with metal rings on the inside which add a jingle effect to the sound. The frame is covered with goat-skin. دف، یکی از سازهای کوبه ای در موسیقی ایرانی است. این ساز شبیه به دایره ولی بزرگتر از آن است. چنانکه از کتاب های موسیقی و نوشته ها و اشعار بر می آید، در دوره اسلامی ایران، این ساز برای پشتیبانی از ساز و حفظ وزن به کار می رفته و رکن اصلی مجالس عیش و طرب و محافل اهل ذوق و عرفان بوده که قوالان هم با خواندن سرود و ترانه آن را به کار می بردند. در کتاب های لغت در معنی دف یا دایره می نویسند: آن چنبری است از چوب که بر روی آن پوست کشند و بر چنبر آن حلقه ها آویزند. در قدیم برای آنکه طنین بهتری داشته باشد روی دف پوست آهو می کشیدند. در قدیم دف یا دایره کوچک را که چنبر آن از روی و برنج ساخته می شد خمک یا خمبک می گفتند. به دست زدن با وزن و به اصطلاح بشکن زدن هم خمبک یا خمبک می گفتند. دف* هایی هم بوده که بر چنبر آن زنگ تعبیه می کردند و می نواختند. زنگهای دف را جلاجل می گفتند. در دوره اسلامی به کسانی که دف یا دایره می*نواختند جلاجل زن می گفتند. در ایران کهن جلاجل وسیله ای بیضی شکل و بزرگ بود که زنگهایی بر آن می بستند و در جنگ ها به کار می بردند و ظاهراً صدای مهیبی داشته است. دف را که بر آن زنگوله تعبیه می کنند دف زنگی می گویند. پس از آنکه تمبک مجلسی شد به تدریج جای دف را گرفت و از رونق دف کاست و دف را بیشتر در شهرهای کوچک وقصبات در مجالس عیش و سرور به کار می بردند به ویژه در کردستان و آذربایجان بسیار متداول بود و نوازندگان ماهر داشت. در سال های اخیر دف نوازی در بیشتر شهرهای ایران رایج تر شده است و هنر آموزان به آموختن آن روی آورده اند. Last edited by Afaagh; 01-11-07 at 09:33.

31-10-07, 12:34	#8 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Ney NEY The Ney, which is probably the oldest pitched instrument known to man, is an oblique rim blown reed flute with five finger holes in front and one thumb hole in the back. One of the principle instruments of Traditional Persian Music, the ney has a range of two and a half octaves. The upper end is covered by a short brass cylinder which is anchored in the tiny space between the upper incisives of the player. Sound is produced when a stream of air is directed by the tongue toward the opening of the instrument. In this way, sound is produced behind the upper teeth, inside the mouth, which gives the ney a distinct timbre than that of the sound produced by the lips on the outside of the mouth. نى لطيف ترين صداى سازهاى ارکستر موسيقى ايرانى بى شک متعلق به نى است. نى يا ناى قديمى ترين ساز بشر است. انواع و اقسام اين ساز در موسيقى هاى مقامى ايران وجود دارد و نوع متداول آن در موسيقى رسمى رديف دستگاهي، نى هفت بند است. نى از خيزران هاى آماده که با تکنيک خاص سوراخ مى شوند و مجوف مى گردند، تهيه مى شود. تکنيک نواختن نى به شيوه امروزى را از استاد نايب اسدالله اصفهانى مى دانند. از نى بيشتر در تکنولوژى استفاده مى شود و از چهل سال گذشته به همت استاد حسين کسايى وارد ارکستر شده است. Last edited by Afaagh; 31-10-07 at 15:51.

31-10-07, 12:36	#9 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Tar TAR Belonging to the lute family, the tar appeared in its present form in the middle of the eighteenth century. The body is a double-bowl shape carved from mulberry wood, with a thin membrane of stretched lamb-skin covering the top. The long fingerboard has twenty-six to twenty-eight adjustable gut frets, and there are three double courses of strings. Its range is about two and one- half octaves, and is played with a small brass plectrum. تار در اصل به معناى سيم يا زهى است که روى ساز مى بندند و نام سازى پنج سيمى است. سيم ششم در عهد قاجاريه اضافه شده. اين ساز شامل کاسه و دسته است و روى کاسه آن پوست بره نازک کشيده اند. سيم هاى آن، سه تا زرد و سه تا سفيد است که دو به دو کوک مى شوند. روى دسته آن ۲۵ پرده بسته مى شود. تار با مضرابى برنجى که انتهاى آن با موم احاطه شده نواخته مى شود. تار هم در ارکستر و هم به تنهايى به کار مى رود. Last edited by Afaagh; 31-10-07 at 14:33.

31-10-07, 12:37	#10 (permalink)
Afaagh Triple Ace Join Date: Mar 2004 Posts: 171 Credits: 1,386 Thanks: 13 Thanked 70 Times in 35 Posts	Damam DAMAM The dam�m is one of the most famous instruments in the south of Iran particularly in Booshehr. The bowl of the dam�m has a cylindrical format covered by skin on both sides and fastened by straps and ropes on the sides. It is played by both hands while it is firmly held on the ground. It is sometimes suspended from the neck with straps during performances. Although it is particular to Iran, instances of it may be found in India and some certain Arabic and African countries. Last edited by Afaagh; 31-10-07 at 12:54.

Similar Threads
Thread	Thread Starter	Forum	Replies	Last Post
رضایت اروپایی ها از هشت بازیکن سرخابی/ احت	berim2football	Soccer	1	06-04-08 17:16
کاخ سفید...برنامه ای از سازمان اطلاعاتی ایر	Ferdos	Must See Video Clips	0	03-03-08 21:31
عکس های اختصاصی از «دانیال عبادی» بازیگر	Nafass	Interesting Pictures	51	09-02-08 14:39
آهنگ بسیار زیبای تیتراژ سریال پریدخت با صž	T.H	Incoming Files	0	21-01-08 20:19
عکس های جالب و تماشایی از هنر نمایی با پوست &#	T.H	Interesting Pictures	8	29-10-07 17:45