با يك برف سنگين همه چيز به هم ريخت. لغو پروازها دور از انتظار نبود، اما با وجود پيش*بيني هواشناسي عدم كاركرد صحيح مسئولان نابخشودني است. چه كسي پاسخگوست! فرودگاه امام خميني با لغو بيش از 100 پرواز مواجه شد و مسافرانش هرگز



خبرگزاري ميراث فرهنگي_ گردشگري_ در فاصله حدودا 30 کيلومتري جنوب تهران در يک انشعاب از اتوبان تهران- قم؛ تابلوي کوچکي جلب توجه مي*کند که شما را به سمت مهم*ترين فرودگاه بين المللي ايران هدايت مي*کند.
زماني دولتمردان ايران با علم به پتانسيل*هاي گردشگري و موقعيت جغرافيايي خاص اين مرز و بوم و امکان به وجود آوردن مرکز ترانزيتي پروازهاي شرق و غرب و همچنين با توجه به قرار گرفتن فرودگاه مهرآباد در محدوده شهر تهران؛ طرح ساخت فرودگاهي درخور نيازهاي توسعه کشور را در نقطه*اي در منطقه جنوبي تهران در دستور کار خود قرار دادند.
سال*ها گذشت و اين فرودگاه که قرار بود تبديل به يک افتخار براي کشور ما بشود؛ پس از طي فراز و نشيب*هاي بسيار؛ سرانجام به بهره برداري رسيد و به نام بنيانگذار يکي از باشکوه ترين انقلاب*هاي قرن بيستم؛ امام خميني (ره) نامگذاري شد.




در واقع قرار بود اين فرودگاه نقشي بسزا در معرفي تمدن و توانايي*هاي ايران امروز به هر فردي که قصد ورود يا خروج از ايران را از مجراي پايتخت دارد، عهده دار باشد.
اما... تنها بارش يک برف سنگين زمستاني باعث خلق صحنه*هايي در اين مکان شد که آرزوهايمان را بر باد رفته حس كنيم.
موضوع از اين قرار است که با ورود يک جبهه هواي سنگين که خوشبختانه با پيش بيني و هشدار به موقع سازمان هواشناسي کشور همراه بود؛ تمامي سازمان*هاي مسئول در کشور؛ خود را آماده استقبال از اين برکت الهي کردند.
مطابق پيش بيني؛ تعداد زيادي از پروازهاي فرودگاه*هاي کشور هم لغو شدند، اما ظاهرا مديريت فرودگاه*ها و در راس آنها فرودگاه امام (ره) به عنوان مهم*ترين فرودگاه ايران؛ در زماني که مديران ديگر دستگاه*ها با تمام توان مشغول برنامه*ريزي براي گذر از اين شرايط اضطراري بودند؛ در خواب غفلت به سر مي بردند. نتيجه اين غفلت؛ سرگرداني هزاران مسافري بود که هماهنگ با برنامه*هاي پرواز خود راهي فرودگاه بين المللي امام خميني (ره) شده بودند.
در طي سه روز افزون بر يکصد پرواز ابطال شد و مسافرين اين پروازها؛ بدون دريافت هيچ پاسخ مشخصي در محوطه فرودگاه به امان خدا رها شدند.
شما در طي اين چند روز اگر گذارتان به اين فرودگاه مي*افتاد تنها با سه دسته از نيروهاي مستقر در فرودگاه مواجه مي*شديد. دسته اول مامورين انتظامي بودند که بسيار فراتر از وظيفه خود و با صبري تحسين برانگيز به ارائه خدمات به مردم سرگردان مشغول بودند. دسته دوم نيروهاي اطلاعات پرواز بودند که بي اطلاع از همه جا تنها تلاش مي كردند با يک لبخند گرم از فشار موجود بر مراجعه کنندگان به اين فرودگاه بين المللي بکاهند و دسته سوم کارمندان رستوران*ها و کافي*شاپ*هاي فرودگاه بودند که به شکلي خستگي ناپذير درگير سير کردن مسافران گرسنه*ي در راه مانده، بودند. قيمت يک ليوان چاي 600 تومان ناقابل بود. تازه اگر در روز سوم چاي وجود داشت و گرنه بايد به صرف کاپوچينو و ... به حساب جيب خودتان ميهمان مي*شديد.
در آن شرايط با كسي برخورد کردم که سه شبانه روز بود که در اين فرودگاه گير افتاده بود و افزون بر يکصد هزار تومان براي سير کردن شکم خود و مسافرش هزينه کرده بود.
راستي مگر نه اين است که تامين امکانات اوليه موردنياز براي حيات و پرداخت هزينه افراد در راه مانده بر عهده بيت المال است؛ پس چگونه است که تقريبا تمامي کساني که در اين مدت طولاني در فرودگاه بين المللي امام خميني (ره) گرفتار بدي شرايط جوي و بي*برنامگي مسئولان فرودگاه شده بودند؛ به ناچار شب*ها را بر روي تکه*اي کارتن به صبح رسانده و براي تامين مواد غذايي ميهمان جيب خود بودند!
در آن*جا با صدها نفر برخورد کردم که از يک شبانه روز تا سه سه شبانه روز را در فرودگاه به اين وضع اسف*بار سپري کرده بودند.



با خانمي مواجه شدم که از ته دل گريه مي کرد و مي گفت:" پس از 30 سال که عازم وطن شدم در اين جهنم گرفتار آمدم. سه روز است در فرودگاه گير افتاده*ام و هيچ کس نيست که به من بگويد چه وقت عازم مي*شوم. اگر فردا عصر سر کارم نباشم کارفرمايم اخراجم مي*کند. حداقل به من زماني را بگوييد تا بتوانم مرخصي*ام را تمديد کنم" و البته واقعا کسي جوابگوي او نبود.
در 10 ساعتي که در فرودگاه بودم؛ هيچ کس را به جز آن سه دسته نديدم که به مردم خدمات رساني کنند؛ نه کارمندان خطوط هوايي؛ نه مدير و کارمندان ترمينال و نه مديريت محترم فرودگاه امام خميني (ره).
هرگز حال آن پيرزن آذري زبان را فراموش نمي*کنم که تنها و درمانده بيرون در اطاق کمکهاي اوليه بر روي يک برانکارد و پس از انجام يک عمل جراحي ترميم شکستگي لگن، به حال خود رها شده بود. همراه او درگير انجام کارهاي اداري لازم بود.اما نه پزشکي و نه پرستاري در اين فرودگاه که مي*توانست در اولين برخورد مايه کسب آبرو باشد؛ وجود نداشت که به داد اين پيرزن برسد.
در آن*جا با مسافراني مواجه شدم که بعضا پس از گذراندن 12 ساعت ملال آور در داخل هواپيما؛ آن*هم بدون هيچ امکانات اوليه*اي مانند پتو و ... به سالن فرودگاه بازگردانده شده بودند و تازه اين آغاز يک انتظار طولاني بود.
در همان مدت چند هواپيما از زمين بلند شدند؛ يکي ساعت 4 صبح؛ ديگري 9 صبح و ... هرچه کردم با توجه به شرايط موجود نتوانستم رابطه مشخصي بين پرواز هواپيماها و شرايط جوي و محيطي موجود پيدا کنم.
در همين احوال بود که با يکي از دوستانم در يکي از واحدهاي ويژه جمعيت هلال احمر تماس گرفتم و از او جوياي دليل عدم حضور نيروهاي امدادي در فرودگاه شدم. پاسخ مشخص بود:"ما آماده ايم اما يک نفر از مقامات مسئول فرودگاه بايد به ما اعلام بحران کند تا ما در محل حاضر شويم" و هرچه گشتم بر خلاف سال*هاي قبل؛ هيچ مقام مسئولي را در آنجا پيدا نکردم.



وقوع شرايط نامتعارف جوي در هر مکاني مي*تواند موجب ايجاد موقعيت اضطراري بشود. در اين مورد بر کسي ايرادي وارد نيست؛ اما آنچه در اين بين غيرقابل قبول است عدم حضور مسئولان در صحنه بحران؛ سوء مديريت ايشان و عدم استفاده از امکانات موجود است؛ چيزي که در حد نهايت شاهد وقوع آن در فرودگاه بين المللي امام خميني (ره) بوديم.
راستي واقعا چه اتفاقي مي*افتاد اگر مديريت محترم فرودگاه امام خميني (ره) با اعلام بحران موجود به ستاد بحران و از طريق يکي از سازمان*هاي امدادي مانند جمعيت هلال احمر تعدادي پتو و چاي و احيانا غذايي ساده را براي اين مردم در راه مانده فراهم مي کرد؟
راستي چه اتفاقي مي*افتاد اگر ايشان با فراخواندن نيروهاي تحت اختيار خود؛ به جاي پنهان شدن پشت درهاي محکم اطاق*هاي گرم و نرم خود؛ به ارائه خدمات به مردم درمانده مي پرداخت؟
هرگز از ياد نمي*برم رفتار شهيد باکري را که در زمان تصدي مسئوليت شهرداري اروميه؛ زماني که هنگام وقوع يک سيل؛ بيل به دست گرفت و در کنار نيروهاي تحت اختيار خود به خدمت رساني به خلق خدا مشغول شد.
با مواجه شدن با اين صحنه*هاي خجالت بار که تنها معلول سوء مديريت حاکم بر فرودگاه امام خميني (ره) هستند؛ حتما حال من را به عنوان يک ايراني مسلمان و به عنوان يک کارشناس گردشگري که در آرزوي تحقق آرزوي بزرگ 20 ميليون گردشگر ورودي براي سال 1404 هجري خورشيدي قرار دارم؛ درک مي*کنيد.



راستي واقعا در زماني که ما تنها از عهده جمع و جور کردن يک فرودگاه بين المللي آن*هم با آمار پرواز حداکثر 60 پرواز خروجي در شبانه روز؛ در شرايط برفي برنمي آييم؛ صحبت کردن از توسعه گردشگري و تجارت و تبديل شدن ايران به قطب بزرگ اقتصادي منطقه خاورميانه غيرقابل باور به نظر نمي*آيد.
آنچه در اين گزارش ذکر شد؛ تنها گوشه اي بود از ذکر مصيبت کساني که با پرداخت هزينه*هاي گزاف؛ لايق دريافت خدماتي شايسته از فرودگاه بين المللي امام خميني (ره) در کشور جمهوري اسلامي ايران بودند.
طبعا واکنش مسئولين محترم در صورت انتشار اين گزارش مشخص است؛ توجيه و کوچک*نمايي مشکلات موجود در اثر سوء مديريت خود.



در اين مورد لازم مي دانم تصاوير ضبط شده توسط دوربين هاي مدار بسته فرودگاه امام خميني (ره) از کارتن خوابي چند شبانه روزي مسافران اين فرودگاه؛ غيبت و يا حضور ناکافي مديران و پرسنل مسئول در فرودگاه و خطوط هوايي و شهادت هزاران نفري را که در اين ناکجا آباد به امان خدا رها شده بودند به عنوان شاهد گزارش خود بگيرم.