از پي بهبود درد ما دوا سودي نداشت


از پي بهبود درد ما دوا سودي نداشت *** هر كه شد بيمار درد عشق بهبودي نداشت

بود روزي آن عنايتها كه باما مي*نمود *** خوش نمودي داشت اما آنچنان بودي نداشت

دوش كامد با رقيبان مست و خنجر مي*كشيد *** غير قصد كشتن ما هيچ مقصودي نداشت

عشق غالب گشت اگر در بزم او آهي زدم *** كي فروزان گشت جايي كاشتي دودي نداشت

جاي خود در بزم خوبان شمعسان چون گرم كرد *** آنكه اشك گرم و آه آتش آلودي نداشت

داشت سوداي رخش وحشي به سر، در هر نفس *** ليك از آن سودا چه حاصل يكدمش سودي نداشت

وحشي از درد محبت لرتي چندان نيافت
هر كه جسمي ريش و جان درد فرسودي نداشت

رسيد و آن خم ابرو بلند كرد و گرشت


رسيد و آن خم ابرو بلند كرد و گرشت *** تواضعي كه به ابرو كنند، كرد و گرشت

نوازشم به جواب سلام اگر چه نداد *** تبسمي ز لب نوشخند كرد و گرشت

به جربهء نگهي كز پيش كشان مي*برد *** چه صيدها كه اسير كمند كرد و گرشت

كرشمه*اي كه جنون آورد تعقل آن *** بلاي دانش سد هوشمند كرد و گرشت

يكي قبول نكرد از هزار تحفهء جان *** بهانه غمزه مشكل پسند كرد و گرشت

كه بود اين ، كه ز چشم بدش گزند مباد *** كه جان بر آتش شوقم سپند كرد و گرشت

رسيد و باز به اندك ترحمي وحشي
زبان شكوه به كام تو بند كرد و گرشت

ز پيش ديده تا جانان من رفت


ز پيش ديده تا جانان من رفت *** تو پنداري كه از تن جان من رفت

اگر خود همره جانان نرفتم *** ولي فرسنگها افغان من رفت

سر و سامان مجو از من چو رفتي *** تو چون رفتي سر و سامان من رفت

چه ديد از من كه چون بر هم زدم چشم *** چو اشك از ديده گريان من رفت

از آن پيچم به خود چون مار ، وحشي
كه گنج كلبهء ويران من رفت

به طوف كعبه من خاكسار خواهم رفت


به طوف كعبه من خاكسار خواهم رفت *** ولي به ياد سر كوي يار خواهم رفت

اگر به باغ روم بهر ديدن گل و سرو *** به ياد قامت آن گلعرار خواهم رفت

جدا ز يار چه باشم درين ديار مقيم *** چو يار كرد سفر زين ديار خواهم رفت

مرا به ميكده ، اي محتسب رجوعي نيست *** اگر روم پي دفع خمار خواهم رفت

به رهگرارش اگر خاك ره شود سر من
كجا چو وحشي از آن رهگرار خواهم رفت

گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت


گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت *** آتش به جاي آب ز چشمم فشاند و رفت

آمد چو باد و مضطربم كرد همچو برق *** وز آتشم زبانه به گردون رساند و رفت

برخاستم كه دست دعايي برآورم *** دشنام داد و راه دگر كرد و راند و رفت

از پي دويدمش كه عنان گيريي كنم *** افراشت تازيانه و مركب جهاند و رفت

وحشي نشد نصيبم ازو تازيانه*اي
چشمم به حسرت از پي او بازماند و رفت

ناز برگيرد كمان در وقت تركش بستنت


ناز برگيرد كمان در وقت تركش بستنت *** فتنه پاكوبان شود هنگام ابرش جستنت

لاله آتشناك روياند ز آب و خاك دشت *** ز آب خوي رخساره از گرد سواري شستنت

پيش دست و قبضه*ات ميرم كه خوش مردم كش است *** در كمان ناز تير دلبري پيوستنت

تا چه آتشها كند بر هر سر كويي بلند *** شوخي طبع تو و يك جا دمي نشستنت

وحشيم من جاي من ميدانگه نخجير تست
نيستم صيدي كه بايد كشت و بايد خستنت

گرد سر تو گردم و آن رخش راندنت


گرد سر تو گردم و آن رخش راندنت *** وان*دست و تازيانه و مركب جهاندنت

شهري به تركتاز دهد بلكه عالمي *** تركانه برنشستن و هر سو دواندنت

پيش خدنگ پركش ناز تو جان دهم *** وان شست باز كردن و تا پر نشاندنت

ميرم به آن عتاب كه گويا سرشته*اند *** سد لطف با اداي تعرض رساندنت

طرز نگاه نازم و جنبيدن مژه *** وان دامن كرشمه به مردم فشاندنت

وحشي اگر تو فارغي از درد عشق ، چيست
اين آه و ناله كردن و اين شعر خواندنت

تو منكري وليك ، به من مهربانيت


تو منكري وليك ، به من مهربانيت *** مي*بارد از اداي نگاه نهانيت

مي*رم به ملتفت نشدنهاي ساخته *** وان طرز بازديدن و تقريب دانيت

يك خم شدن ز گوشهء ابروي التفات *** آيد برون ز عهده سد سر گرانيت

نازم كرشمه را كه سدم نكته حل نمود *** بي*منت موافقت و همزبانيت

شادي التفات تو كارم تمام كرد *** بادا بقاي عمر تو و زندگانيت

اي شاهباز دوري ما از تو لازمست *** گنجشك را چه زهره هم آشيانيت

جنبيدت اين هوس ز كجا اي نهال لطف *** كي اوفتاد رغبت ميوه فشانيت

من از كجا و اينهمه نوباوه اميد *** يارب كه بر خوري ز درخت جوانيت

شاخ گلي كجاست بدين پاك دامني *** بيهوده سالها نكنم باغبانيت

سد نوبهار را ز تو آبست و رنگ و بو *** دارد خدا نگاه ز باد خزانيت

وحشي پياله گير كه ديگر حريف تست
كز خم به شيشه رفت مي شادمانيت

نويد آشنايي مي*دهد چشم سخنگويت


نويد آشنايي مي*دهد چشم سخنگويت *** گرفته انس گويا نرميي با تندي خويت

بميرم پيش آن لب، اينچنين گاهي تبسم كن *** بحمدالله كه ديدم بي گره يك بار ابرويت

به رويت مردمان ديده را هست آنچنان ميلي *** كه ناگه مي*دوند از خانه بيرون تا سر كويت

شرابي خورده*ام از شوق و زور آورده مي*ترسم *** كه بردارد مرا ناگاه و بيخود آورد سويت

ز آتش آب مي*جويم ببين فكر محال من *** وفاداري طمع مي*دارم از طبع جفا جويت

فريب غمزه امروز آنقدر، خوردم كه مي*بايد *** مجرب بود ، هر افسون كه بر من خواند جادويت

چه بودي گر به قدر آرزو جان داشتي وحشي
كه كردي سد هزاران جان فداي يك سر مويت

هرگزم يارب از آن ديدار مهجوري مباد


هرگزم يارب از آن ديدار مهجوري مباد *** اين نگاه دور را از روي او دوري مباد

من كجا و رخصت آن بزم دانم جاي خويش *** ديگران هم رخصت ار خواهند دستوري مباد

هر مرض كز عشق پيش آمد علاجش بر منست *** ليك جانم را ز درد رشك و رنجوري مباد

چشم غارت كرده را صعب است از ديدار دوخت *** هيچ عاشق را الهي هرگز اين كوري مباد

جوهر حسن تو كنج خانهء آباد نيست
بر بناي جان وحشي نام معموري مباد