هجران رفيق بخت زبون كسي مباد


هجران رفيق بخت زبون كسي مباد *** خصمي چنين دلير به خون كسي مباد

يارب حريف گرم كني همچو آرزو *** گرم اختلاط داغ درون كسي مباد

اين شعله*هاي ظاهر و باطن گداز هجر *** پيراهن درون و برون كسي مباد

آن گريه*هاي شوق كه غلتيد كوه از و *** سيل بناي صبر و سكون كسي مباد

سد بند شوق پاره كند زور آرزو *** يارب كه بخت شور و جنون كسي مباد

نعلم به نام جملهء اجزا در آتش است *** جادوي او به فكر فسون كسي مباد

وحشي هزار باديه دورم ز كعبه كرد
اين بخت بد كه راهنمون كسي مباد

تا ابد دولت نواب ولي سلطان باد


تا ابد دولت نواب ولي سلطان باد ملكت سرمديش نامزد فرمان باد

آن عصايي كه شكست سر قيصر با اوست *** پيش قصرت به سر دست كمين دربان باد

دشمنت راكه برو حبس مآبست حيات *** چين ابروي اجل قفل در زندان باد

رفعت آن جامه كه آرد به قد قدر تو راست *** طوق جيب فلكش دايره دامان باد

عرصه گاهي كه شكوه تو كند عرض سپاه *** طول و عرضش همه ايران و همه توران باد

گرد هر خشم كه از تيغ تو در چشم عدوست *** ناوك حادثه صف برزده چون مژگان باد

باد يارب ز تو بستان امالي خرم
وحشي نكته سرا بلبل اين بستان باد

خوش نيست هرزمان زدن از جور يار داد


خوش نيست هرزمان زدن از جور يار داد *** ورنه ز دست تست مرا سد هزار داد

شد يار و غير و داد قرار جفا به ما *** ياران نمي*توان به خود اينها قرار داد

رفت وز دست اهل تظلم عنان كشيد *** داد از عنان كشيدن آن شهسوار داد

آن ترك ظلم پيشه دگر مي*رود كه باز *** از خلق برخاست بر سر هر رهگرار داد

وحشي تو ظلم ديده و آن ترك تند خوست
ترسم كه سر زند ز تو بي*اختيار داد

عياذباله از روزي كه عشقم در جنون آرد


عياذباله از روزي كه عشقم در جنون آرد *** سر زنجير گيرد و ز در عقلم درون آرد

من و رد و قبول بزم سلطاني كه دربانش *** به سد خواري كند بيرون به سد عزت درون آرد

به جرم عشق دربند يكي سلطان بي رحمم *** كه هركس آيد از ديوان او فرمان خون آرد

سر خسرو ز گل گردد گران فرهاد را نازم *** كه گلگون را به گردن گيرد و از بيستون آرد

كمند جربهء معشوق اگر در جان نياويزد *** كسي پروانه را در آتش سوزنده چون آرد

برو فارغ نشين وحشي كه نخل آرزومندي
نيارد بار اگر هم آورد بار زبون آرد

باده كو تا خرد اين دعوي بيجا ببرد


باده كو تا خرد اين دعوي بيجا ببرد *** بي*خودي آيد و ننگ خودي از ما ببرد

خوش بهشتيست خرابات كسي كان بگراشت *** دوزخ حسرت جاويد ز دنيا ببرد

ما و ميخانه كه تمكين گدايي*در او *** شوكت شاهي اسكندر و دارا ببرد

جام مي كشتي نوح است چه پروا داريم *** گر چه سيلاب فنا گنبد والا ببرد

جرعهء پير خرابات بر آن رند حرام *** كه به پيش دگري دست تمنا ببرد

عرصهء ما به مروت كه ز عالم كم شد *** هدهدي كو كه به سر منزل عنقا ببرد

شاخ خشكيم به ما سردي عالم چه كند *** پيش ما برگ و بري نيست كه سرما ببرد

خانه آتش زدگانيم ستم گو ميتاز *** آنچه اندوخته باشيم به يغما ببرد

وحشي از رهزن ايام چه انديشه كنيم
ما چه داريم كه از ما نبرد يا ببرد

غمزه او حشر فتنه به هر جا ببرد


غمزه او حشر فتنه به هر جا ببرد *** عافيت را همه اسباب به يغما ببرد

صبر ما پنجه موميست چوعشق آرد زور *** پنجه گر ساخته باشند ز خارا ببرد

گو تو خواهي ، كه گراني ببرد بندي عشق *** كوه بر سر نهد وسلسله در پا ببرد

دل من كيست كه لطف از تو كند گستاخي *** بر دهانش زن اگر نام تمنا ببرد

پيش ما نيست ازين جنس بفرماي كه ناز *** صبر و آرام ز دلهاي شكيبا ببرد

از تو ايمايي و از صيقل ابرو ميلي *** زنگ سد ساله تغافل ز دل ما ببرد

ندهي عشق به خود ره كه چو فرصت يابد *** قفل گنجينهء جان پيچد و كالا ببرد

هر زبان كو سر بي*جرم نخواهد بر دار *** دعوي عشق كند كوته و غوغا ببرد

دشت پيمايي بسيار كند چون وحشي
هر كرا دل نگه آهوي صحرا ببرد

شام هجران تو تشريف به هر جا ببرد


شام هجران تو تشريف به هر جا ببرد *** در پس و پيش هزاران شب يلدا ببرد

دود آتشكده از كلبه عاشق خيزد *** گر به كاشانهء خود آتش موسا ببرد

ميجهد برق جمالي كه دهد اجر فراق *** كيست تا مژده به يعقوب و زليخا ببرد

عشق چون بر سر كس حملهء بيداد آرد *** اولش قوت بگريختن از پا ببرد

هركرا بر در نازك بدنان خواند عشق *** دل و جاني كه بود ز آهن وخارا ببرد

آنكه سود سر بازار محبت خواهد *** بايد آنجا همهء سرمايهء سودا ببرد

در برو باز زنم بي رخ او رضوان را *** گر به گلزار بهشتم به تماشا ببرد

ندهد طوف صنمخانه به سد حج قبول *** شيخ صنعان كه دلش را بت ترسا ببرد

با چنين درد كه وحشي به دعا مي*طلبد
بايدش كشت اگر نام مداوا نبرد

خواهم آن عشق كه هستي ز سرما ببرد


خواهم آن عشق كه هستي ز سرما ببرد *** بيخودي آيد و ننگ خودي از ما ببرد

خانه آتش زدگانيم ستم گو ميتاز *** آنچه اندوخته باشيم به يغما ببرد

شاخ خشكيم به ما سردي عالم چه كند *** پيش ما برگ و بري نيست كه سرما ببرد

دوزخ جور برافروز كه من تاقويم *** نشنيدم كه مرا اخگري از جا ببرد

جرعهء پير خرابات بران رند حرام *** كه به پيش دگري دست تمنا ببرد

وحشي از رهزن ايام چه انديشه كني
ما چه داريم كه از ما ببرد يانبرد

دلم امروز از آن لب هر زمان شكري دگر دارد


دلم امروز از آن لب هر زمان شكري دگر دارد *** زبان كز شكوه*ام پر زهر بود اكنون شكر دارد

دگر راه كدامين كاروان صبر خواهد زد *** كه چشمش سد نگهبان در كمينگاه نظر دارد

به يك صحبت كه با او داشت دل كز من بحل بادا *** دگر نامد ز من يادش بلي صحبت اثر دارد

دعاهاي سحر گويند مي*دارد اثر آري *** اثر مي*دارد اما كي شب عاشق سحر دارد

ز هر كس بيشتر مهر تو دارم وين دليلم بس *** كه هر كس را فزونتر مهر ، حسرت بيشتر دارد

عجب نبود ز وحشي گريه*هاي تلخ ناكامي
كه زهرآلوده پيكانهاي حسرت بر جگر دارد

به زير لب حديق تلخ ، كان بيدادگر دارد


به زير لب حديق تلخ ، كان بيدادگر دارد *** بود زهري كه بهر كشتن ما در شكر دارد

بلاي هجر و درد اشتياق پير كنعاني *** كسي داند كه چون يوسف عزيزي در سفر دارد

ندارد اشتياق وصل شيرين، كوهكن، ورنه *** به ضرب تيشه سد چون بيستون از پيش بردارد

عتاب آلوده آمد ، باده در سر، دست بر خنجر *** كدامين بي*گله را ميكشد ديگر چه سر دارد

كسي دارد خبر از اشك و آه گرم من وحشي
كه آتش در دل و داغ ندامت بر جگر دارد