هلاكم ساز گر بر خاطرت باري ز من باشد


هلاكم ساز گر بر خاطرت باري ز من باشد *** كه باشم من كه بار خاطر ياري ز من باشد

گراريدم همانجايي كه ميرم بر مداريدم *** نمي‌خواهم كه بر دوش كسي باري ز من باشد

حلالي خواستم از جمله ياران قاتل من كو *** كه خواهم عرر او گر گاهش آزاري ز من باشد

ز اشك نااميدي برد مژگان آب و مي‌ترسم *** كه ناگه بر سر راه كسي خاري ز من باشد

به كويش گر ندارم صوت عشرت غم مخور وحشي
مرا اين بس كه آنجا نالهء زاري ز من باشد

مهرم ز حرمان شد فزون شوقي ز حسرت كم نشد


مهرم ز حرمان شد فزون شوقي ز حسرت كم نشد *** هر چند حسرت بيش شد شوق و محبت كم نشد

تخم اميد ما از و نارسته ماند از بي‌نمي *** اما به كشت ديگران باران رحمت كم نشد

خوش بخت تو اي مدعي كاينجا كه من خوارم چنين *** با يك جهان بي‌حرمتي هيچت ز حرمت كم نشد

عمري زدم لاف سگي اما چه حاصل چون مرا *** با اينهمه حق وفا خواري و ذلت كم نشد

وحشي از و بر خاطرم پيوسته بود اين گرد غم
ز آيينهء من هيچگه گرد كدورت كم نشد

ملول از زهد خويشم ساكن ميخانه خواهم شد


ملول از زهد خويشم ساكن ميخانه خواهم شد *** حريف ساغر و هم مشرب پيمانه خواهم شد

اگر بيند مرا طفلي به اين آشفتگي داند *** كه از عشق پري رخساره‌اي ديوانه خواهم شد

شدم چون رشتهء‌اي از ضعف و دارم شادمانيها *** كه روزي يار، با آن گوهر يكدانه خواهم شد

به هر جا مي‌رسم افسانهء عشق تو مي‌گويم *** به اين افسانه گفتن عاقبت افسانه خواهم شد

مگو وحشي كجا مي‌باشد و منزل كجا دارد
كجا باشم مقيم گوشهء ويرانه خواهم شد

اينست كزو رخنه به كاشانهء من شد


اينست كزو رخنه به كاشانهء من شد *** تاراجگر خانهء ويرانه من شد

اينست كه مي‌ريخت به پيمانهء اغيار *** خون ريخت چو دور من و پيمانهء من رشد

اينست كه چشم تر من ابر بلا ساخت *** سيل آمد و بنياد كن خانهء من شد

اينست كه چون ديد پريشاني من ، گفت :
وحشي مگر اينست كه ديوانهء من شد

خوش آن كو غنچه سان با گلعراري همنشين باشد


خوش آن كو غنچه سان با گلعراري همنشين باشد *** صراحي در بغل جام ميش در آستين باشد

ز دستت هر چه ميآمد به ارباب وفا كردي *** نكردي هيچ تقصيري وفاداري همين باشد

رقيبا مي‌دهي بيمم كه دارد قصد خون ريزيت *** ازين بهتر چه خواهد بود يا رب اينچنين باشد

كجا گفتن توان شرح غم محمل نشين خود *** اگر همچون جرس ما را زبان آهنين باشد

به هر ويرانه كانجا وحشي ديوانه جا گيرد
ز هر سو دامني پرسنگ طفلي در كمين دارد

گل چيست اگر دل ز غم آزاد نباشد


گل چيست اگر دل ز غم آزاد نباشد *** از گل چه گشايد چو دلي شاد نباشد

خواهم كه ز بيداد تو فرياد برآرم *** چندان كه دگر طاقت فرياد نباشد

شهري كه در او همچو تو بيدادگري هست *** بيدادكشان را طمع داد نباشد

پروانه كه و ، محرمي خلوت فانوس *** چون در حرم شمع ره باد نباشد

سنگي به ره توسن شيرين نتوان يافت *** كاتش به دلش از غم فرهاد نباشد

وحشي چه كني ناله كه معمور نشد دل
بگرار كه اين غمكده آباد نباشد

به راز عشق زبان در ميان نمي‌باشد


به راز عشق زبان در ميان نمي‌باشد *** زبان ببند كه آنجا بيان نمي‌باشد

ميان عاشق و معشوق يك كرشمه بس است *** بيان حال به كام و زبان نمي‌باشد

دل رميده من زخم دار صيد گهيست *** كه زخم صيد به تير و كمان نمي‌باشد

از آن روايي بازار كم عيارانست *** كه در ميان محك امتحان نمي‌باشد

اگر به من نشوي مهربان درين غرضيست *** كسي به خلق تو نامهربان نمي‌باشد

به عالمي كه منم منتهاي غصه مپرس *** كه قطع مدت و طي زمان نمي‌باشد

زبان به كام مكش وحشي از فسانهء عشق
بگو كه خوشتر ازين داستان نمي‌باشد

دوشم از آغاز شب جا ، بر در جانانه بود


دوشم از آغاز شب جا ، بر در جانانه بود *** تا به روزم چشم بر بام و در آن خانه بود

دي كه ميآمد ز جولانگاه شوخي مست ناز *** نرگسش بر گوشهء دستار خوش تركانه بود

بهر آن نا آشنا مي‌رم كه فرد از همرهان *** آنچنان مي‌شد كه گويا از همه بيگانه بود

آن نصيحتها كه مي‌كرديم اهل عشق را *** اين زمان معلوم ما شد كان همه افسانه بود

قرب تا حاصل نشد دودم ز خرمن برنخاست *** اتحاد شمع برق خرمن پروانه بود

سوختن با آتش است و عشق با ديوانگي *** عشق بر هر دل كه زد آتش چو من ديوانه شد

وحشي از خون خوردن شب دوش نتوانست خاست
كاين مي مرد افكن امشب تا لب پيمانه بود

امروز ناز را به نيازم نظر نبود

امروز ناز را به نيازم نظر نبود *** زان شيوه‌هاي خاص يكي جلوه‌گر نبود

چشم از غرور اگر چه نمي‌گشت ملتفت *** عجز نگاه حسرت من بي اثر نبود

بس شيوه‌هاي ناز كه در پرده داشت حسن *** اما تبسمي كه شود پرده در نبود

آن خنده‌ها كه غنچهء سيراب مي‌نهفت *** بيرون ز زير پرده گلبرگ تر نبود

من كشته كرشمه مژگان كه بر جگر *** خنجر زد آنچنان كه نگه را خبر نبود

دل را كه نومقيد زندان حسرت است *** جز عرض عشق هيچ گناه دگر نبود

وحشي نگفتمت كه غرور آورد نياز
اين سركشي و ناز چرا بيشتر نبود

چو شمع شب همه شب سوز و گريه زانم بود


چو شمع شب همه شب سوز و گريه زانم بود *** كه سرگرشت فراق تو بر زبانم بود

شد آتش جگرم پيش مردمان روشن *** ز خون گرم كه در چشم خونفشانم بود

به التفات تو دارم اميدواريها *** ولي ز خوي تو ايمن نمي‌توانم بود

ستم گرشته ز اندازه ورنه كي با تو *** كدام روز دگر اينقدر فغانم بود

زبان خامهء من سوخت زين غزل وحشي
مگر زبانه‌اي از آتش نهانم بود