زان عهد ياد باد كه از ما به كين نبود


زان عهد ياد باد كه از ما به كين نبود *** بودش گمان مهر وهنوزش يقين نبود

اقرار مهر كردم وگفتم وفاكني *** كشتي مرا قرار تو با من چنين نبود

انكار مهر سد ره سد تغافل است *** اما چه سود چون دل ما پيش بين نبود

من خود گره به كار خود انداختم كه تو *** زين پيش با منت گرهي بر جبين نبود

افسانه‌ايست بودن شيرين به كوهكن *** آن روز چشم فتنه مگر در كمين نبود

وحشي كسي كه چشم وفا داشتم ازو
زود ازنظر فكند مرا چشم اين نبود

هر دلي كز عشق جان شعله اندوزش نبود


هر دلي كز عشق جان شعله اندوزش نبود *** گر سراپا آتش سوزنده شد سوزش نبود

عشق را آماده بود اسباب و جان مستعد *** كار چون افتاد با دل بخت فيروزش نبود

خرمن من بود و خرمن سوز شوخي بود نيز *** گرمي خاصي كه باشد شعله افروزش نبود

در كمان ناز آن تيري كه من مي‌خواستم *** بود پر ، كش ليك پيكان جگر دوزش نبود

طاقت آورديم چندين سال ازو بيگانگي *** آشنايي شد ضرورت تاب يك روزش نبود

آنكه سد مرغ است در دامش اگر وحشي رمد
گو تصور كن كه يك مرغ نو آموزش نبود

يك ره سؤال كن گنه بي‌گناه خود


يك ره سؤال كن گنه بي‌گناه خود *** زين چشم پر تغافل اندك گناه خود

زان نيمه شب بترس كه در تازد از جگر *** تاكي عنان كشيده توان داشت آه خود

داديم جان به راه تو ظالم چه مي‌كني *** سر داده‌اي چه فتنهء چشم سياه خود

بردي دل مرا و به حرمان بسوختي *** او خود چه كرده بود بداند گناه خود

درد سرت مباد ز فرياد دادخواه *** گو داد مي‌زنيد تو ميران به راه خود

زان عهد ياد باد كز آسيب زهر چشم *** مي‌داشت نوشخند توام در پناه خود

من صيد ديگري نشوم وحشي توام
اما تو هم برون مرو از صيدگاه خود

مرا وصلي نمي‌بايد من و هجر و ملال خود


مرا وصلي نمي‌بايد من و هجر و ملال خود *** صلا زن هر كه را خواهي تو داني و وصال خود

نخواهد بود حال هيچ عاشق همچو حال من *** تو گر خود را گراري با تقاضاي جمال خود

ز من شرمنده‌اي از بسكه كردي جور مي‌دانم *** ز پركاري زمن پنهان نمايي انفعال خود

زبان خوبست اما بي‌زباني چون زبان من *** كه گردد لال هر گه شرح بايد كرد حال خود

كدام از من بهند اين پاك دامان عاشقان تو *** قراري داده خواهي بود ما را در خيال خود

چه ياري خوب پيدا كرد نزديكست كز غصه *** به دست خود كنم اين چشم و سازم پايمال خود

نمي‌گفتم مشو پروانهء شمع رخش وحشي
چو نشنيدي نصيحت اين زمان مي‌سوز بال خود

نيازي كز هوس خيزد كدامش آبرو باشد


نيازي كز هوس خيزد كدامش آبرو باشد *** نياز بلهوس همچون نماز بي‌وضو باشد

ز مستي آنكه مي‌گويد اناالحق كي خبر دارد *** كه كرسي زير پا، يا ريسمانش در گلو باشد

نهم در پاي جان بندي كه تا جاويد نگريزد *** از آن كاكل كه من دانم گرم يك تار مو باشد

به خون غلتيدم از عشق تو، سد چون من نگرداند *** به يك پيمانه آن ساقي كش اين مي‌در سبو باشد

نه صلحت باعثي‌دارد نه خشمت موجبي ، يارب *** چه خواند اين طبيعت را كسي وين خو چه خو باشد

بدين بي مهري ظاهر مشو نوميد ازو وحشي
چه مي‌داني توشايد در ته خاطر نكو باشد

ترسم در اين دلهاي شب از سينه آهي سرزند


ترسم در اين دلهاي شب از سينه آهي سرزند *** برقي ز دل بيرون جهد آتش به جايي درزند

از عهده چون آيد برون گر بر زمين آمد سري *** آن نيمه‌هاي شب كه او با مدعي ساغر زند

كوس نبرد ما مزن انديشه كن كز خيل ما *** گر يك دعا تازد برون بر يك جهان لشكر زند

آتشفشانست اين هوا ، پيرامن ما نگرري *** خصمي به بال خود كند مرغي كه اينجا پرزند

مي بي صفا، ني بي نوا ، وقتست اگر در بزم ما *** ساقي مي ديگر دهد مطرب رهي ديگر زند

ما را درين زندان غم من بعد نتوان داشتن *** بندي مگر بر پانهد، قفلي مگر بر در زند

وحشي ز بس آزردگي زهر از زبانم مي‌چكد
خواهم دليري كاين زمان خود را بر اين خنجر زند

بتان كه اهل تعلق به قيد شان بندند


بتان كه اهل تعلق به قيد شان بندند *** غريب سخت دلي چند سست پيوندند

تهيهء سبب گريه‌هاي چون زهر است *** شكر فشاني اينان كه در شكر خندند

در اين جريده افسوس رنگ معني نيست *** چنين نگاشته مطبوع صورتي چندند

به رود نيل فكندند ديده پدران *** جماعتي كه از ايشان بهينه فرزندند

فغان كه نغمه سرايان گل نيند آگه *** كه هست رنگي و بويي بدانچه خرسندند

حقوق خدمت سد ساله لعب اطفال است *** به كشوري كه در آن كودكان خداوندند

ز شور اين نمكينان جز اين نيايد كار
كه بر جراحت وحشي نمك پراكندند

لب بجنبان كه سر تنگ شكر بگشايد


لب بجنبان كه سر تنگ شكر بگشايد *** شكرستان ترا قفل ز در بگشايد

غمزه را بخش اجازت كه به خنجر بكند *** ديده‌اي كو به تو گستاخ نظر بگشايد

ره نظارگيان بسته به مژگان فرما *** كه به يك چشم زدن راه گرر بگشايد

در گلويم ز تو اين گريه كه شد عقده درد *** گرهي نيست كه از جاي دگر بگشايد

شب مارا به در صبح نه آن قفل زدند *** كه به مفتاح دعاهاي سحر بگشايد

همه را كشت، بگوييد كه با خاطر جمع *** اين زمان باز كند تيغ و كمر بگشايد

راه تقريب حكايت ندهي وحشي را
كه مبادا گله را پيش تو سر بگشايد

خرم دل آن كس كه ز بستان تو آيد


خرم دل آن كس كه ز بستان تو آيد *** گل در بغل از گشت گلستان تو آيد

ما با لب تفسيده ره باديه رفتيم *** خوش آنكه ز سرچشمهء حيوان تو آيد

خوش مي‌گرري غنچه گشاي چمن كيست *** اين باد كه از جنبش دامان تو آيد

بر مائده خلد خورانم همه خونم *** رشك مگسي كان ز سر خوان تو آيد

گو ماتم خود دار و به نظاره قدم نه *** آنكس كه به راه سر ميدان تو آيد

سر لشكر هر فتنه كه آيد پي جاني *** تازان ز ره عرصهء جولان تو آيد

وحشي مرض عشق كشد چاره گران را
بيچاره طبيبي كه به درمان تو آيد

نزديك ما سگان درت جا نمي‌كنند


نزديك ما سگان درت جا نمي‌كنند *** مردم چه احتراز كه از ما نمي‌كنند

رسم كجاست اين ، تو بگو در كدام ملك *** دل مي‌برند و چشم به بالا نمي‌كنند

رحمي نمي‌كني، مگر اين محرمان تو *** اظهار حال ما به تو اصلا نمي‌كنند

ليلي تمام گوش و نديمان بزم خاص *** ذكر اسير باديه قطعا نمي‌كنند

اين قرب و بعد چيست نه ما جمله عاشقيم *** آنها چه كرده‌اند كه اينها نمي‌كنند

عشق آن دقيقه نيست كه از كس توان نهفت *** مردم مگر نگاه به سيما نمي‌كنند

پند عبث بلاست بلي زيركانه عشق *** بيهوده جا به گوشهء صحرا نمي‌كنند

اين طرفه بين كه تشنه لبان را به قطره‌اي *** سد احتياج هست و تمنا نمي‌كنند

وحشي چه كرده‌اي تو كه خاصان بزم او
هرگز عنايتي به تو پيدا نمي‌كنند