گر ديده به دريوزه ديدار نيايد


گر ديده به دريوزه ديدار نيايد *** دل در نظر يار چنين خوار نيايد

ور دعوي جانبازي عشقي نكند دل *** بر جان كسي اينهمه آزار نيايد

فرماندهي كشور جان كار بزرگيست *** نو دولت حسني، ز تو اين كار نيايد

ندهد دل ما گوشهء هجر تو به سد وصل *** عادت به قفس كرده به گلزار نيايد

با بوي بسازم كه گل باغچه وصل *** بيش از بغل و دامن اغيار نبايد

ناپخته ثمر اينهمه غوغاي خريدار *** نو باوه اين باغ به بازار نيايد

بس ذوق كه حاصل كند از زمزمهء عشق
از وحشي اگر يار مرا عار نيايد

گر چه مي‌دانم كه مي‌رنجي و مشكل مي‌شود


گر چه مي‌دانم كه مي‌رنجي و مشكل مي‌شود *** گر نكوبي حلقهء سد جا بر در دل مي‌شود

همچو فانوسش كسي بايد كه دارد پاس حسن *** زانكه لازم گشت و جايش شمع محفل مي‌شود

يك رهش خاص از براي جان ما بيرون فرست *** آن نگه كش تا به ما سد جاي منزل مي‌شود

رخنه بند ديده اميد خواهد شد مكن *** خاك كويت كز سرشك اشك ما گل مي‌شود

آنچه كردي انفعالش عرر خواهد باك نيست *** چشمها روزي اگر با هم مقابل مي‌شود

ديده را خونبار خواهد كرد از ديدار زود *** گر تغافل در ميان زينگونه حايل مي‌شود

دست بر هم سودني دارد كزو خون مي‌چكد *** در كمين صيد صيادي كه غافل مي‌شود

عشوه‌هاي چشم را كان غمزه مي‌خوانند و ناز *** من گرفتم سحر شد آخر نه باطل مي‌شود

گل طراوت دارد اما گو به بلبل خوش ترا *** كاب و رنگ صبحگاهش چاشت زايل مي‌شود

دل اگر ديوانه شد دارالشفاي صبر هست *** مي‌كنم يك هفته‌اش زنجير و عاقل مي‌شود

عشق و سودا چيست وحشي مايهء بي‌حاصلي
غير ناكامي ز خودكامان چه حاصل مي‌شود

شهر، بيم است كزين حسن پرآشوب شود


شهر، بيم است كزين حسن پرآشوب شود *** اينقدر نيز نبايد كه كسي خوب شود

در زميني كه به اين كوكبه شاهي گررد *** سر بسيار گدايان كه لگد كوب شود

نشود هيچ كم از كوكبهء شاهي حسن *** يوسف ار ملتفت سجده يعقوب شود

خاك بادا به سر آن مژه گرد آلود *** كش در آن كو نپسندند كه جاروب شود

طلبش گر بكشند نيز مبارك طلبي‌ست *** طالبي را كه كسي مثل تو مطلوب شود

من خود اين مطلب عالي ز خدا مي‌طلبم *** زين چه خوشتر كه محب كشتهء محبوب شود

برو اي وحشي و بگرار صف آرايي صبر
شوق لشكر شكني نيست كه مغلوب شود

شكل مستانه و انكار شرابش نگريد


شكل مستانه و انكار شرابش نگريد *** تا ندانند كه مست است ، شتابش نگريد

آنكه گويد نزدم جام و زد آتش به دلم *** چهره افروختن و ميل كبابش نگريد

سد گل تازه شكفته‌ست ز گلزار رخش *** گل گل افتاده برو از مي نابش نگريد

تا نپرسيم از آن مست كه كي مي‌زده‌اي *** چين بر ابرو زدن و ناز و عتابش نگريد

آنكه مي‌گفت به وحشي كه منم زاهد شهر
گو بياييد به ميخانه ، خرابش نگريد

اين دل كه دوستي به تو خون خواره مي‌كند


اين دل كه دوستي به تو خون خواره مي‌كند *** خصمي به خود نه ، با من بيچاره مي‌كند

بد خوييت به آخر ديدن گراشته است *** حالا نظر به خوبي رخساره مي‌كند

اين صيد بي ملاحظه غافل از كمند *** گردن دراز كرده چه نظاره مي‌كند

اين شيشهء ظريف كه صد جا شكسته بيش *** اين اختلاط چيست كه با خاره مي‌كند

فردا نمايمش كه سوي جيب جان رود
وحشي كه جيب عاريتي پاره مي‌كند

گر ريخت پر عقابي ، فر هما بماند


گر ريخت پر عقابي ، فر هما بماند *** جاويد سايهء او بر فرق ما بماند

رفت آنكه لشكري را در حمله‌اي شكستي *** لشكر شكن اگر رفت كشور گشا بماند

ماه سپهر مسند ، شد از صف كواكب *** مهر ستاره خيل ، گردون لوا بماند

عباس بيك اعظم كز بار احتشامش *** تا انقراض عالم گردون دو تا بماند

خان ضعيف پرور كز بهر حفظ جانش *** بر چرخ عالمي را دست دعا بماند

خورشيد خادم او ، گردون ملازم او *** تا حشر اين بزرگي، وين كبريا بماند

گردون ذخيره سازد گرد سم سمندش *** كز بهر چشم گردون اين توتيا بماند

گر دست تيغ فتنه گردون بلند سازد *** خشك از نهيب عدلش اندر هوا بماند

گر جان گراشت خالي نخل رسيده او *** او هر دو تازه نخلش او را بجا بماند

اين را به باغ دولت و آنرا به گلشن بخت *** يارب كه تا قيامت نشو و نما بماند

تو جاودان بماني گر او نماند باقي *** اقبال تو جهان را تا انتها بماند

وحشي هميشه ماند اين زبده زمانه
تا هيچكس نماند تنها خدا بماند

المنة‌لله كه شب هجر سر آمد


المنة‌لله كه شب هجر سر آمد *** خورشيد وصال از افق بخت برآمد

سد شكر كه زنجيري زندان جدايي *** از حبس فراق تو سلامت بدرآمد

شد نوبت ديدار و زدم كوس بشارت *** يعني كه دعاي سحري كارگر آمد

جان بود ز هجر تو مهياي هزيمت *** اين بود كه ناگاه ز وصلت خبرآمد

بيخود شده بود از شعف وصل تو وحشي
زو درگرر ار او به درت ديرتر آمد

يار دور افتاده مان حل مراد ما نكرد


يار دور افتاده مان حل مراد ما نكرد *** مدتي رفتيم و او يك بار ياد ما نكرد

مجلس ما هر دم از يادش بهشتي ديگر است *** گر چه هرگز ياد ما حوري نژاد ما نكرد

بر سر سد راه داد ما به گوش او رسيد *** يك ره آن بيداد گر گوشي به داد ما نكرد

دل به خاك رهگرارش عمرها پهلو نهاد *** او گراري بر دل خاكي نهاد ما نكرد

اعتماد ما يكي سد شد به وحشي زين غزل
كيست كو سد آفرين بر اعتقاد ما نكرد

آنكس كه دامن از پي كين تو بر زند


آنكس كه دامن از پي كين تو بر زند *** بر پاي نخل زندگي خود تبر زند

گر كوه خصمي تو كند انتقام تو *** آن تيغ را به دست خودش بر كمر زند

از لشكر توجه تو كمترين سوار *** تازد برون و يكتنه بر سد حشر زند

قهر تو چون بلند كند گوشهء كمان *** هر تير را كه قصد كند بر جگر زند

شكر خدا كه خصم ترا بر جگر نشست *** آن تيرها كه خواست ترا بر سپر زند

مرغي كز آشيانهء خصم تو بر پريد *** الا به خون خود نتواند كه پرزند

تودر گلو فشاري خصمي و جان او *** در بند فرجه‌ايست كه از تن به در زند

مطرب به بزم خواند عدويت چه غافلست *** گو كس روانه كن كه در نوحه گر زند

در راه سير كوكب اقبال تو سپهر *** در ديده ستاره بد نيشتر زند

فتحي نموده‌اي دگر از نو كه بر فلك *** اقبال طبل نصرت و كوس ظفر زند

وحشي كجاست منكر او تا چو ديگران
خود را به تيغ قهر قضا و قدر زند

بازم غم بيهوده به همخانگي آمد


بازم غم بيهوده به همخانگي آمد *** عشق آمد و با نشأه ديوانگي آمد

اي عقل همانا كه نداري خبر از عشق *** بگريز كه او دشمن فرزانگي آمد

خوش باشد اگر كنج غمت هست كه اين دل *** با رخنهء ديرينه به ويرانگي آمد

دارد خبري آن نگه خاص كه سويم *** مخصوص به سد شيوه بيگانگي آمد

اي شمع به هر شعله كه خواهيش بسوزان
مرغ دل وحشي كه به پروانگي آمد