ملك دل را سپه ناز به يغما آمد


ملك دل را سپه ناز به يغما آمد *** ديده را مژده كه هنگام تماشا آمد

تا چه كرديم كه چون سبزه ز كويي ندميم *** گل به گلزار شد و لاله به صحرا آمد

پرتو طلعت يوسف مگرش خواهد عرر *** آنچه بر ديده يعقوب و زليخا آمد

غمزه‌اش كرد طمع در دل و چونش ندهم *** خاصه اكنون كه تبسم به تقاضا آمد

مژده عمر ابد مي‌رسد اكنون ز لبش *** صبركن يك نفس اي دل كه مسيحا آمد

منع دل زين ره پر تفرقه كردم نشنيد *** رفت با يك حشر طاقت و تنها آمد

باش آماده فتراك ملامت وحشي
كه تو در خوابي و صياد ز سد جا آمد

اغيار را آسان كشد عاشق چو ترك جان كند


اغيار را آسان كشد عاشق چو ترك جان كند *** هر كس كه از جان بگررد بسيار خون آسان كند

اي دل به راه سيل غم جان را چه غمخواري كني *** اين خانهء اندوه را بگرار تا ويران كند

جان صرف پركاري كه او چون رو به بازار آورد *** بازار خوبان بشكند نرخ بلا ارزان كند

از بي سر و سامانيم ياران نصيحت تا به كي *** او مي‌گرارد تا كسي فكر سرو سامان كند

شد كعبهء دل از بتان بتخانه وحشي چون كنم
داغ رقيبانش اگر آتشگه گبران كنم

خوش آن روزي كه زنجير جنون بر پاي من باشد


خوش آن روزي كه زنجير جنون بر پاي من باشد *** به هر جا پا نهم از بيخودي غوغاي من باشد

خوش آن عشقي كه در كوي جنونم خسروي بخشد *** جهان پر لشكر از اشك جهان پيماي من باشد

هوس دارم دگر در عشق آن شب زنده‌داري ها *** كه در هر گوشه‌اي افسانهء سوداي من باشد

خوش آن كز خار خار داغ عشق لاله رخساري *** جهاني لاله زار چشم خون پالاي من باشد

مرا ديوانه سازد اين هوس وحشي كه از ياري
مهي را گوش بر افسانهء شبهاي من باشد

در اول عشق و جنون آهم ز گردون بگررد


در اول عشق و جنون آهم ز گردون بگررد *** آغاز كردم اينچنين، انجام آن چون بگررد

ليلي كه شد مجنون ازو دور از خرد سد مرحله *** كو تا ز عشق روي تو سد ره ز مجنون بگررد

اي آنكه پرسي حال من وه چون بود حال كسي *** كزديده هر دم بر رخش سد جدول خون بگررد

از دل برآيد شعله‌اي كاتش به عالم در زند *** هر گه كه در خاطر مرا آن جامه گلگون بگررد

وحشي كه شد گوهرفشان در وصف عقد گوهرش
نبود عجب كز نظم او از در مكنون بگررد

نشانم پيش تيرش كاش تيرش بر نشان آيد


نشانم پيش تيرش كاش تيرش بر نشان آيد *** كه پيشم از پي تير خود آن ابرو كمان آيد

مگوييدش حديث كوه درد من كه مي‌ترسم *** چو گوييد اين سخن ناگه برآن خاطر گران آيد

از آنم كس نمي‌پرسد كه چون پرسد كسي حالم *** باو گويم غم دل آنقدر كز من به جان آيد

بيا اي باد خاكم بر سر هر رهگرر افكن *** كه دامانش بگيرم هر كجا دامن كشان آيد

ز شوق او نرفتم سوي بستان ، بهر آن رفتم *** كه شايد نخل من روزي به سوي بوستان آيد

تو دمساز رقيباني چنين معلوم مي‌گردد *** كه چون خواني مرا نام رقيبت بر زبان آيد

صبوحي كرده ميآمد، بسي خون كرده رفتارش *** بلي خونها شود جايي كه مستي آنچنان آيد

مگو وحشي چرا از بزم او غمناك مي‌آيي
كسي كز بزم او بيرون رود چون شادمان آيد

هم مگر فيض توام نطق و بياني بدهد


هم مگر فيض توام نطق و بياني بدهد *** در خور شكر عطاي تو زباني بدهد

آن جواهر كه توان كرد نثار تو كم است *** هم مگر همت تو بحري و كاني بدهد

چشمهء فيض گشا خاطر فياض شماست *** وه چه باشد كه به ما طبع رواني بدهد

وحشي از عهده شكر تو نيايد بيرون
عرر اين خواهد اگر عمر اماني بدهد

غم هجوم آورده مي‌دانم كه زارم مي‌كشد


غم هجوم آورده مي‌دانم كه زارم مي‌كشد *** وين غم ديگر كه دور از روي يارم مي‌كشد

مي‌كشد سد بار هر ساعت من بد روز را *** من نمي‌دانم كه روزي چند بارم مي‌كشد

گريه كن بر حسرت و درد من اي ابر بهار *** كاينچنين فصلي غم آن گلعرارم مي‌كشد

شب هلاكم مي‌كند انديشهء غمهاي روز *** روز فكر محنت شبهاي تارم مي‌كشد

گفته خواهد كشت وحشي را به سد بيداد زود
دير مي‌آيد مگر از انتظارم مي‌كشد

كجا در بزم او جاي چو من ديوانه‌اي باشد


كجا در بزم او جاي چو من ديوانه‌اي باشد *** مقام همچو من ديوانه اي ، ويرانه‌اي باشد

چو مجنون تازه سازم داستان عشق و رسوايي *** كه اينهم در ميان مردمان افسانه‌اي باشد

من و شمعي كه باشد قدر عاشق آنقدر پيشش *** كه چون خود را بسوزد كمتر از پروانه‌اي باشد

ميان آشنايان هر چه مي‌خواهي بكن با من *** ولي خوارم مكن چندين اگر بيگانه‌اي باشد

مگو وحشي كجا مي‌باشد اي سلطان مهرويان
كجا باشد مقامش گوشهء ميخانه‌اي باشد

باغ ترا نظارگياني كه ديده‌اند

باغ ترا نظارگياني كه ديده‌اند *** گفتند سبزه هاي خوشش بر دميده‌اند

در بوستان حسن تو گل بر سر گلست *** در بسته بوده‌اي و گلش را نچيده‌اند

اي باد سرگرشت جدايي به گل بگوي *** زين بلبلان كه سر به پر اندر كشيده‌اند

آيا چگونه مي‌گررد تلخي قفس *** بر توتيان كه بر شكرستان پريده‌اند

شكرت به خون رقم شود ار سر بري به جور *** عشاق را زبان شكايت بريده‌اند

از بي‌حقيقيست شكايت ز مردمي *** كز بهر ما هزار حكايت شنيده‌اند

وحشي بيا كه آمده آن بلهوس گداز
زرهاي كم عيار به آتش رسيده‌اند

عشق گو بي عزتم كن ، عشق و خواري گفته‌اند


عشق گو بي عزتم كن ، عشق و خواري گفته‌اند *** عاشقي را مايهء بي اعتباري گفته‌اند

كوه محنت بر دلم نه منتت بر جان من *** عاشقي را ركن اعظم بردباري گفته‌اند

پاي تا سر بيم و اميدم كه طور عشق را *** غايت نوميدي و اميدواري گفته‌اند

پيش من هست احتراز از چشم و دل از غير دوست *** آنچه اهل تقويش پرهيزكاري گفته‌اند

راست شد دل با رضاي يار و ، رست از هجر و وصل *** آري آري راستي و رستگاري گفته‌اند

من مريد عشق گر ارشاد آن شد حاصلم *** آن صفت كش نام موت اختياري گفته‌اند

زيستن فرعست وحشي ، اصل پاس دوستيست
جان و سر سهلست اول حفظ ياري گفته‌اند