پي وصلش نخواهم زود ياري در ميان افتد


پي وصلش نخواهم زود ياري در ميان افتد *** كه شوق افزون شود چون روزگاري در ميان افتد

به خود دادم قرار صبر بي او يك دو روز اما *** از آن ترسم كه ناگه روزگاري در ميان افتد

فغان كز دست شد كارم ز هجر و كار سازان را *** ز ضعف طالعم هر روز كاري در ميان افتد

خوش آن روزي كه چون گويند پيشت حرف مشتاقان
حديث درد من هم از كناري در ميان افتد

كسي كز رشك من محروم از آن پيمان شكن گريد


كسي كز رشك من محروم از آن پيمان شكن گريد *** اگر در بزم او بيند مرا، بر حال من گريد

به بزم عيش بي دردان به جانم ، كو غم آبادي *** كه سوزد يك طرف مجنون و يك سو كوهكن گريد

چه مي‌پرسي حديث درد پروردي كه احوالش *** كسي هرگز نفهمد بسكه هنگام سخن گريد

نشينم من هم از اندوه و، دور از كوي او گريم *** غريب و دردمندي هر كجا دور از وطن گريد

برو اي پند گو بگرار وحشي را كه اين مسكين
دمي بنشيند و بر روزگار خويشتن گريد

كاري نشد از پيش و ز كف نقد بقا شد


كاري نشد از پيش و ز كف نقد بقا شد *** اين نقد بقا چيست كه بيهوده فنا شد

اظهار محبت به سگ كوي تو كرديم *** گفتيم مگر دوست شود دشمن ما شد

دل خون شد و از ديده خونابه فشان رفت *** تا رفته‌اي از ديده چه گويم كه چها شد

با جلوه حسنت چه كند اين تن چون كاه *** انوار تجليست كزان كوه ز پا شد

رفتيم به خواب غم از افسانهء وحشي
او را كه به عشرتگه ما راهنما شد

پي خدنگ جگر گون به خون مردم كرد


پي خدنگ جگر گون به خون مردم كرد *** بهانه ساخت كه شنجرف بوده پي گم كرد

تبسمي ز لب دلفريب او ديدم *** كه هر چه با دل من كرد آن تبسم كرد

چنان شدم ز غم و غصهء جدايي دوست *** كه ديد دشمن اگر حال من ، ترحم كرد

ز سنگ تفرقه ايمن نشست صاف دلي *** كه رفت و تكيه به ديوار دير چون خم كرد

نگفت يار كه داد از كه مي‌زند وحشي
اگر چه بر در او عمرها تظلم كرد

غلام عشق حاشا كز جفاي يار بگريزد


غلام عشق حاشا كز جفاي يار بگريزد *** نه عاشق بلهوس باشد كه از آزار بگريزد

ببر، گر بلبلي درد سر بيهوده از گلشن *** كه گويد عاشق روي گلم و ز خار بگريزد

نباشد بي وفا گل بلكه مرغي بي وفا باشد *** كه چون گل را نماند خوبي رخسار بگريزد

بس است اين طعنه از پروانه تا جاويد بلبل را *** كه رنگ و بوي گل چون رفت از گلزار بگريزد

چرا از نسبت خود عشق را تهمت نهد وحشي
كسي كز جور يار و طعنهء اغيار بگريزد

در آن ديار كه هجران بود حيات نباشد


در آن ديار كه هجران بود حيات نباشد *** اساس زندگي خضر را ثبات نباشد

منادي است ز هجران كه هر كه بندي شد *** ز بند خانه ما ديگرش نجات نباشد

مبين به ظاهر بي‌لطفيش كه هست بتان را *** تغافلي كه كم از هيچ التفات نباشد

متاعهاي وفا هست در دكانچهء عشقم *** كه در سراسر بازار كاينات نباشد

به مرهب كه عمل مي‌كني و كيش كه داري *** كه گفته است كه حسن ترا ، زكات نباشد

بساط دوري و شترنج غايبانه به خوبان
به خود فرو شده وحشي عجب كه مات نباشد

هيچكس چشم به سوي من بيمار نكرد


هيچكس چشم به سوي من بيمار نكرد *** كه به جان‌دادن من گريهء بسيار نكرد

كه مرا در نظرآورد كه از غايت ناز *** چين برابر و نزد و روي به ديوار نكرد

هيچ سنگين دل بي‌رحم به غير از تو نبود *** كه سرود غم من در دل او كار نكرد

روح آن كشتهء غم شاد كه تا بود دمي *** يار غم بود و شكايت ز غم يار نكرد

روز مردن ز تو وحشي گله‌ها داشت ولي
رفت از كار زبان وي و اظهار نكرد

آيينهء جمال ترا آن صفا نماند


آيينهء جمال ترا آن صفا نماند *** آهي زديم و آينه‌ات را جلا نماند

روزي كه ما ز بند تو آزاد مي‌شديم *** بودند سد اسير و يكي مبتلا نماند

ديگر من و شكايت آن بي وفا كز او *** هيچم اميدواري مهر و وفا نماند

سوي مصاحبان تو هرگز كسي نديد ** كز انفعال چشم تو بر پشت پا نماند

وحشي ز آستانهء او بار بست و رفت
از ضعف چون تحمل بار جفا نماند

هركه يار ماست ميل كشتن ما مي‌كند


هركه يار ماست ميل كشتن ما مي‌كند *** جرم ياران چيست دوران اين تقاضا مي‌كند

مي‌كند افشاي درد عشق داغ تازه‌ام *** اين سيه‌رو دردمندان را چه رسوا مي‌كند

اشك هر دم پيش مردم آبرويم مي‌برد *** چون توان گفتن كه طفلي با من اينها مي‌كند

از جنون ما تماشاي خوشي خواهد شدن *** هر كه مي‌آيد به كوي ما تماشا مي‌كند

دم به دم از درد وحشي سنگ بر دل مي‌زند
هر زمان درد دلي از سنگ پيدا مي‌كند