نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را


نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را *** تغيير طالع چون كنم اين اختر بد روز را

كي باشد از تو طالعم كاين بخت اختر سوخته *** گرداند از تأثير خود ، سد اختر فيروز را

دل رام دستت شد ولي بر وي ميفشان آستين *** ترسم كه ناگه رم دهي اين مرغ دست آموز را

بر جيب صبرم پنجه زد عشقي، گريبان پاره كن *** افتاده كاري بس عجب دست گريبان دوز را

كم باد اين فارغ دلي كو سد تمنا مي*كند *** سد بار گردم گرد سر عشق تمناسوز را

با آنكه روز وصل او دانم كه شوقم مي*كشد *** ندهم به سد عمر ابد يك ساعت آن روز را

وحشي فراغت مي*كند كز دولت انبوه تو
سد خانه پر اسباب شد جان ملال اندوز را

بار فراق بستم و ، جز پاي خويش را


بار فراق بستم و ، جز پاي خويش را *** كردم وداع جملهء اعضاي خويش را

گويي هزار بند گران پاره مي*كنم *** هر گام پاي باديه پيماي خويش را

در زير پاي رفتنم الماس پاره ساخت *** هجر تو سنگريزه صحراي خويش را

هر جا روم ز كوي تو سر بر زمين زنم *** نفرين كنم اراده بيجاي خويش را

عمر ابد ز عهده نمي*آيدش برون *** نازم عقوبت شب يلداي خويش را

وحشي مجال نطق تو در بزم وصل نيست
طي كن بساط عرض تمناي خويش را

عزت مبردر كار دل اين لطف بيش از پيش را


عزت مبردر كار دل اين لطف بيش از پيش را *** اين بس كه ضايع مي*كني برمن جفاي خويش را

لطفي كه بد خو سازدم نايد به كار جان من *** اسباب كين آماده كن خوي ملال انديش را

هر چند سيل فتنه گر چون بخت باشد ور رسي *** كشتي به ديوار آوري ويرانهء درويش را

بر كافر عشق بتان جايز نباشد مرحمت *** بي جرم بايد سوختن مفتي منم اين كيش را

عشقم خراش سينه شد گو لطف تو مرهم منه *** گر التفاتي مي*كني ناسور كن اين ريش را

چون نيش زنبورم به دل گو زهر مي*ريز از مژه *** افيون حيرت خورده*ام زحمت ندانم نيش را

با پادشاه من بگو وحشي كه چون دور از تو شد
تاريخ برخوان گه گهي خوبان عهد خويش را

منع مهر غير نتوان كرد يار خويش را


منع مهر غير نتوان كرد يار خويش را *** هر كه باشد، دوست دارد دوستار خويش را

هر نگاهي از پي كاريست بر حال كسي *** عشق مي*داند نكو آداب كار خويش را

غير گو از من قياس كار كن اين عشق چيست *** مي*كند بيچاره ضايع روزگار خويش را

صيد ناوك خورده خواهد جست، ما خود بسمليم *** اي شكار افكن بتاز از پي شكار خويش را

با تو اخلاصم دگر شد بسكه ديدم نقض عهد *** من كه در آتش نگردانم عيار خويش را

باده اين شيشه بيش از ساغر اغيار نيست *** بشكنيم از جاي ديگر ما خمار خويش را

كار رفت از دست ،وحشي پاي بستي كن ز صبر
اين بناي طاقت نااستوار خويش را

چيست قصد خون من آن ترك كافر كيش را


چيست قصد خون من آن ترك كافر كيش را *** اي مسلمانان نمي*دانم گناه خويش را

اي كه پرسي موجب اين ناله*هاي دلخراش *** سينه*ام بشكاف تا بيني درون خويش را

گر به بدنامي كشد كارم در آخر دور نيست *** من كه نشنيدم در اول پند نيك انديش را

لطف خوبان گرچه دارد ذوق بيش از بيش، ليك *** حالتي ديگر بود بيداد بيش از بيش را

حد وحشي نيست لاف عشق آن سلطان حسن
حرف بايد زد به حد خويشتن درويش را

هست اميد قوتي بخت ضعيف حال را


هست اميد قوتي بخت ضعيف حال را *** مژده يك خرام ده منتظر وصال را

گوشهء نااميديم داد ز سد بلا امان *** هست قفس حصار جان مرغ شكسته بال را

رشحهء وصل كو كزو گرد اميد نم كشد *** وز نم آن برآورم رخنهء انفصال را

نيم شبان نشسته جان ، بر در خلوت دلم *** منتظر صداي پا مهد كش خيال را

من كه به وصل تشنه*ام خضر چه آبم آورد؟ *** رفع عطش نمي*شود تشنهء اين زلال را

دل ز فريب حسن او بزم فسوس و اندرو *** انجمني به هر طرف آرزوي محال را

وحشي محو مانده را قوت شكر وصل كو
حيرت ديده گو به گو عرر زبان لال را

بر سر نكشت درتب غم هيچكس مرا


بر سر نكشت درتب غم هيچكس مرا *** جز دود دل كه بست نفس بر نفس مرا

من سر زنم به سنگ و تو ساغر زني به غير *** اين سرزنش ميانهء عشاق بس مرا

روزي كه ميرم از غم محمل نشين خود *** بهر عزا بس است فغان جرس مرا

زين چاكهاي سينه كه كردند ره به هم *** ترسم كه مرغ روح پرد از قفس مرا

وحشي نمي*زدم چو مگس دست غم به سر
بودي اگر به خوان طرب دسترس مرا

بر قول مدعي مكش اي فتنه گر مرا


بر قول مدعي مكش اي فتنه گر مرا *** گر مي*كشي بكش به گناه دگر مرا

پيشت به قدر غير مرا اعتبار نيست *** بي اعتبار كرده فلك اينقدر مرا

شوقم چنان فزود كه هرگه نهان شوي *** بايد دويد بر سر سد رهگرر مرا

برگردنم ز تيغ تو سد بار منت است *** زيرا كه وارهاند ز سد درد سر مرا

وحشي صفت ز عيب كسان ديده بسته*ام
اي عيبجو برو كه بس است اين هنر مرا

ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا


ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا *** پيدا شده فتيلهء زخم پنهان مرا

تا زد به نام من غم او قرعهء جنون *** شد پاره پاره قرعه صفت استخوان مرا

عمري به سر سبوي حريفان كشيده*ام *** هرگز نديده است كسي سرگران مرا

از يك نفس برآر ز من دود شمعسان *** نبود اگر به بزم تو ، بند زبان مرا

وحشي ببين كه يار به عشرت سرا نشست
بيرون در گراشت به حال سگان مرا

خانه پر بود از متاع صبر اين ديوانه را


خانه پر بود از متاع صبر اين ديوانه را *** سوخت عشق خانه سوز اول متاع خانه را

خواه آتش گوي و خواهي قرب، معني واحد است *** قرب شمع است آنكه خاكستر كند پروانه را

هر چه گويي آخري دارد به غير از حرف عشق *** كاينهمه گفتند و آخر نيست اين افسانه را

گرد ننشيند به طرف دامن آزادگان *** گر براندازد فلك بنياد اين ويرانه را

مي ز رطل عشق خوردن كار هر بي ظرف نيست
وحشيي بايد كه بر لب گيرد اين پيمانه را