گهي از مهر ياد عاشق شيدا كند يا رب


گهي از مهر ياد عاشق شيدا كند يا رب *** چو شيدايي ببيند هيچ ياد ما كند يا رب

گرفتم كان مسافر نامه سوي من روان سازد *** چسان قاصد من گمنام را پيدا كند يا رب

به آه و نالهء شبها اسيرم كرد و فارغ شد *** چرا با تيره روز خود كسي اينها كند يا رب

به بازار جنون افتاد وحشي بي سر زلفش
بد افتادست كارش، ترك اين سودا كند يا رب

مژده وصل توام ساخته بيتاب امشب


مژده وصل توام ساخته بيتاب امشب *** نيست از شادي ديدار مرا خواب امشب

گريه بس كرده*ام اي جغد نشين فارغ بال *** كه خطر نيست در اين خانه ز سيلاب امشب

دورم از خاك در يار و ، به مردن نزديك *** چون كنم چاره من چيست در اين باب امشب

بسكه در مجلس ما رفت سخن ز آتش شوق *** نفسي گرم نشد ديده احباب امشب

شمع سان پرگهر اشك كناري دارم
وحشي از دوري آن گوهر سيراب امشب

ز شبهاي دگر دارم تب غم بيشتر امشب


ز شبهاي دگر دارم تب غم بيشتر امشب *** وصيت مي*كنم باشيد از من با خبر امشب

مباشيد اي رفيقان امشب ديگر ز من غافل *** كه از بزم شما خواهيم بردن درد سر امشب

مگر در من نشان مرگ ظاهر شد كه مي*بينم *** رفيقان را نهاني آستين بر چشم تر امشب

مكن دوري خدا را از سر بالينم اي همدم *** كه من خود را نمي*بينم چو شبهاي دگر امشب

شرر در جان وحشي زد غم آن يار سيمين تن
ز وي غافل مباشيد اي رفيقان تا سحر امشب

كسي خود جان نبرد از شيوه چشم فسون سازت


كسي خود جان نبرد از شيوه چشم فسون سازت *** دگر قصد كه داري اي جهاني كشتهء نازت

نمي*دانم كه باز اي ابر رحمت بر كه مي*باري *** كه بينم در كمينگاه نظر سد ناوك اندازت

هماي دولتي تا سايه بر بام كه اندازي *** خوشا بخت بلندي را كه سوي اوست پروازت

چه گفتم ، اله ، اله آنچنان سركش نيفتادي *** كه آسايد كسي در سايهء سرو سرافرازت

من آن روز آستان بوسيدم و بار سفر بستم *** كه سر درخانهء جان كرد عشق خانه پردازت

ز وحشي فاش شد رازي كه حسنت داشت پنهاني
بكش او را كه اشك و آه او كردند غمازت

اين زمان يارب مه محمل نشين من كجاست


اين زمان يارب مه محمل نشين من كجاست *** آرزو بخش دل اندوهگين من كجاست

جانم از غم بر لب آمد، آه از اين غم، چون كنم *** باعث خوشحالي جان غمين من كجاست

اي صبا ياري نما اشك نياز من ببين *** رنجه شو بنگر كه يار نازنين من كجاست

دور از آن آشوب جان و دل ، دگر صبرم نماند *** آفت صبر و دل و آشوب دين من كجاست

محنت و اندوه هجران كشت چون وحشي مرا
مايهء عيش دل اندوهگين من كجاست

ياد او كردم ز جان سد آه درد آلود خاست


ياد او كردم ز جان سد آه درد آلود خاست *** خوي گرمش در دلم بگرشت و از دل دود خاست

چون نفس امشب فرو بردم جدا از صبح وصل *** كز سر بالين من آن سست پيمان زود خاست

دوش در مجلس به بوي زلف او آهي زدم *** آتشي افتاد در مجمر كه دود از عود خاست

از سرود درد من در بزم او افتاد شور *** ني ز درد من بناليد و فغان از رود خاست

گر چه وحشي خاك شد بنشست همچون گردباد
از زمين ديگر به عزم كعبهء مقصود خاست

لطف پنهاني او در حق من بسيار است


لطف پنهاني او در حق من بسيار است *** گر به ظاهر سخنش نيست، سخن بسيار است

فرصت ديدن گل آه كه بسيار كمست *** و آرزوي دل مرغان چمن بسيار است

دل من در هوس سرو و سمن رخساريست *** ورنه برطرف چمن سرو و سمن بسيار است

يار ساقي شد و سد توبه به يك حيله شكست *** حيله انگيزي آن عهد شكن بسيار است

وحشي از من مطلب صبر بسي در غم دوست
اندكي گر بودم صبر ز من بسيار است

در ره پر خطر عشق بتان بيم سر است


در ره پر خطر عشق بتان بيم سر است *** بر حرر باش در اين راه كه سر در خطر است

پيش از آنروز كه ميرم جگرم را بشكاف *** تا ببيني كه چه خونها ز توام در جگر است

چه كنم با دل خودكام بلا دوست كه او *** ميرود بيشتر آنجا كه بلا بي*سپر است

شمع سرگرم به تاج سرخويش است چرا *** با چنين زندگيي كز سر شب تا سحر است

چند گويند به وحشي كه نهان كن غم خويش
از كه پوشد غم خود چون همه كس را خبر است

بازم از نو خم ابروي كسي در نظر است


بازم از نو خم ابروي كسي در نظر است *** سلخ ماه دگر و غره ماه دگر است

آنكه در باغ دلم ريشه فرو برده ز نو *** گرچه نوخيز نهاليست ، سراپا ثمر است

توتي ما كه به غير از قفس تنگ نديد *** اين زمان بال فشان بر سر تنگ شكر است

بشتابيد و به مجروح كهن مژده بريد *** كه طبيب آمد و در چاره ريش جگر است

آنكه بيند همه عيبم نرسيدست آنجا *** كه هنرها همه عيب و همه عيبي هنراست

از وفاي پسران عشق مرا طالع نيست *** ورنه از من كه در اين شهر وفادارتر است ؟

وحشي عاقبت انديش از آنسو نروي
كه از آن چشم پرآشوب رهي پرخطر است

تا مقصد عشاق رهي دور و دراز است


تا مقصد عشاق رهي دور و دراز است *** يك منزل از آن باديهء عشق مجاز است

در عشق اگر باديه*اي چند كني طي *** بيني كه در اين ره چه نشيب و چه فراز است

سد بلعجبي هست همه لازمه عشق *** از جمله يكي قصهء محمود و اياز است

عشق است كه سر در قدم ناز نهاده *** حسن است كه مي*گردد و جوياي نياز است

اين زاغ عجب چيست كه كبك دريش را *** رنگيني منقار ز خون دل باز است

اين مهره مومي كه دل ماست چه تابد *** با برق جنون كاتش ياقوت گداز است

وحشي تو برون مانده*اي از سعي كم خويش
ورنه در مقصود به روي همه باز است