گرد آن خانه بگردم كه در او خلوت تست


گرد آن خانه بگردم كه در او خلوت تست *** سگ طالع شومش كيست كه همصحبت تست

چشم ما را نرسد بيشتر از بام و دري *** اي خوشا دولت آن ديده كه برطلعت تست

وه چه بامست كه جاروب كشش ديده من *** جان من بنده آن پاي كه در خدمت تست

همه بر باده رشكيست كه در جام منست *** قهقه شيشه كه در انجمن عشرت تست

رخصت مجلس و بر وصل تغافل اي شوخ *** اين زياد از تو و از حوصله طاقت تست

هجر بگزيدنت از وصل دلا وضع تو نيست *** اختراعيست كه خود كرده و اين بدعت تست

وحشي از تست كه ما نيز به بيرون دريم
مانعي نيست، اگر هست همين دهشت تست

بهر دلم كه درد كش و داغدار تست


بهر دلم كه درد كش و داغدار تست *** داروي صبر بايد و آن در ديار تست

يك بار نام من به غلط بر زبان نراند *** ما را شكايت از قلم مشكبار تست

بر پاره كاغري دو سه مدي توان كشيد *** دشنام و هر چه هست غرض يادگار تست

تو بي*وفا چه باز فراموش پيشه*اي *** بيچاره آن اسير كه اميدوار تست

هان اين پيام وصل كه اينك روانه است *** جانم به لب رسيده كه در انتظار تست

مجنون هزار نامهء ز ليلي زياده داشت
وحشي كه همچو يار فراموشكار تست

وداع جان و تنم استماع رفتن تست


وداع جان و تنم استماع رفتن تست *** مرو كه گر بروي خون من به گردن تست

زمانه دامنت از دست ما برون مكناد *** خداي را نروي دست ما و دامن تست

به كشوري كه كس از دوستي نشان ندهد *** مرو مرو كه نه جاي تو ، جاي دشمن تست

نشين و بال برافشان كه هر كجا مرغيست *** وطن گراشته ، در آرزوي گلشن تست

در آتشي ز فراقش فتاده*اي وحشي
كه هر زبانهء آن برق سد چو خرمن تست

بگرشت دور يوسف و دوران حسن تست


بگرشت دور يوسف و دوران حسن تست *** هر مصر دل كه هست به فرمان حسن تست

بسيارسر به كنگره عشق بسته*اند *** آنجا كه طاق بندي ايوان حسن تست

فرمان ناز ده كه در اقصاي ملك عشق *** پروانه*اي كه هست ز ديوان حسن تست

زنجير غم به گردن جان مي*نهد هنوز *** آن مويها كه سلسله جنبان حسن تست

آبش هنوز مي*رسد از رشحهء جگر *** آن سبزه*ها كه زينت بستان حسن تست

دانم كه تا به دامن آخر زمان كشد *** دست نياز من كه به دامان حسن تست

تقصير در كرشمهء وحشي نواز نيست
هر چند دون مرتبهء شان حسن تست

ابروي تو جنبيد و خدنگي ز كمان جست


ابروي تو جنبيد و خدنگي ز كمان جست *** بر سينه چنان خورد كه از جوشن جان جست

اين چشم چه بود آه كه ناگاه گشودي *** اين فتنه دگر چيست كه از خواب گران جست

من بودم و دل بود و كناري و فراغي *** اين عشق كجا بود كه ناگه به ميان جست

در جرگهء او گردن جان بست به فتراك *** هر صيد كه از قيد كمند دگران جست

گردن بنه اي بستهء زنجير محبت *** كز زحمت اين بند به كوشش نتوان جست

گفتم كه مگر پاس تف سينه توان داشت *** حرفي به زبان آمد و آتش ز دهان جست

وحشي مي منصور به جام است مخور هان
ناگاه شدي بيخود و حرفي ز زبان جست

بگرران دانسته از ما گر ادايي سرزدست


بگرران دانسته از ما گر ادايي سرزدست *** بوده نادانسته گر از ما خطايي سرزدست

آخر اي صاحب متاع حسن اين دشنام چيست *** در سر دريوزه ، گر از ما دعايي سرزدست

اله اله محرم راز تو سازم حرف صوت *** اين زبان و تيغ اگر حرفي ز جايي سرزدست

التفات ابر رحمت نيست ورنه بر درت *** تخم مهري كشتم و ، شاخ وفايي سرزدست

ابر رحمت گر نبارد گو سمومش خود مسوز *** بعد سد خون جگر كاينجا گيايي سرزدست

هست وحشي بلبل اين باغ و مست از بوي گل
از سر مستيست ، گر از وي نوايي سرزدست

هنوز عاشقي*و دلرباييي نشدست


هنوز عاشقي*و دلرباييي نشدست *** هنوز زوري و زور آزماييي نشدست

هنوز نيست مشخص كه دل چه پيش كسيست *** هنوز مبحث قيد و رهاييي نشدست

دل ايستاده به دريوزه كرشمه، ولي *** هنوز فرصت عرض گداييي نشدست

ز اختلاط تو امروز يافتم سد چيز *** عجب كه داعيهء بيوفاييي نشدست

همين تواضع عام است حسن را با عشق *** ميان ناز و نياز آشنايي نشدست

نگه ذخيره ديدار گو بنه امروز *** كه هست فرصت و طرح جداييي نشدست

هنوز اول عشق است صبر كن وحشي
مجال رشكي و غيرت فزاييي نشدست

بازم زبان شكر به جنبش درآمدست


بازم زبان شكر به جنبش درآمدست *** نيشكر اميد ز باغم بر آمدست

آن دولتي كه مي*طلبيديم در به در *** پرسيده راه خانه و خود بر در آمدست

اي سينه زنگ بسته دلي داشتي كجاست *** آيينه*ات بيار كه روشنگر آمدست

تا بامداد كوس بشارت زديم دوش *** غم را ازين شكست كه بر لشكر آمدست

از من دهيد مژده به مرغ شكر پرست *** كاينك ز راه قافلهء شكر آمدست

وحشي تو هرگز اينهمه شادي نداشتي
گويا دروغهاي منت باور آمدست

خوش صيد غافلي به سر تير آمدست


خوش صيد غافلي به سر تير آمدست *** زه كن كمان ناز كه نخجير آمدست

روزي به كار تيغ تو آيد نگاه دار *** اين گردني كه در خم زنجير آمدست

كو عشق تا شوند همه معترف به عجز *** اول خرد كه از پي تدبير آمدست

عشقي كه ما دو اسبه ازو مي*گريختيم *** اينست كامدست و عنانگير آمدست

ملك دل مرا كه سواري بس است عشق *** با يكجهان سپاه به تسخير آمدست

در خاره كنده*اند حريفان به حكم عشق *** جويي كه چند فرسخ از آن شير آمدست

بي لطفيي به حال تو ديدم كه سوختم
وحشي بگو كه از توچه تقصير آمدست