ناتوان موري به پابوس سليمان آمدست


ناتوان موري به پابوس سليمان آمدست *** ذره*اي در سايهء خورشيد تابان آمدست

قطره*اي ناچيز كو را برد ابر تفرقه *** رفته از عمان و ديگر سوي عمان آمدست

سنگ ناقص كرده خود را مستعد تربيت *** تا كند كسب كمالي جانب كان آمدست

بي زبان مرغي كه در كنج قفس دم بسته بود *** سد زبان گرديده و سوي گلستان آمدست

تشنهء ديدار كز وي تا اجل يك گام بود *** اينك اينك بر كنار آب حيوان آمدست

تا به كي اين رمز و ايما، اين معما تا به چند *** چند درد سر دهم كين آمدست، آن آمدست

مختصر كردم سخن وحشيست كز سر كرده پا
بهر پابوس سگان مير ميران آمدست

از تو همين تواضع عامي مرا بس است


از تو همين تواضع عامي مرا بس است *** در هفته*اي جواب سلامي مرا بس است

ني صدر وصل خواهم و ني پيشگاه قرب *** همراهي تو يك دو سه گامي مرا بس است

بيهوده گرد عرصهء جولانگه توام *** گاهي كرشمه*اي و خرامي مرا بس است

خمخانه*اي نمي*طلبم از شراب وصل *** يك قطره بازمانده جامي مرا بس است

وحشي مگو، بگو سگ كو ، بلكه خاك راه
يعني ز تو نوازش مامي مرا بس است

آنكه بي ما ديد بزم عيش و در عشرت نشست


آنكه بي ما ديد بزم عيش و در عشرت نشست *** گو مهيا شو كه مي*بايد به سد حيرت نشست

آمدم تا روبم و در چشم نوميدي زنم *** گرد حرماني كه بر رويم در اين مدت نشست

بزم ما را بهر چشم بد سپندي لازمست *** غير را مي*بايد اندر آتش غيرت نشست

مسند خواري بياراييد پيش تخت ناز *** زانكه خواهيم آمد و ديگر به سد عزت نشست

وحشي آمد بر در رد و قبولت حكم چيست
رفت اگر نبود اجازت ور بود رخصت نشست

آنكس كه مرا از نظر انداخته اينست


آنكس كه مرا از نظر انداخته اينست *** اينست كه پامال غمم ساخته، اينست

شوخي كه برون آمده شب مست و سرانداز *** تيغم زده و كشته و نشناخته، اينست

تركي كه ازو خانهء من رفته به تاراج *** اينست كه از خانه برون تاخته اينست

ماهي كه بود پادشه خيل نكويان *** اينست كه از ناز قد افراخته، اينست

وحشي كه به شترنج غم و نرد محبت
يكباره متاع دل و دين باخته اينست

اي مدعي از طعن تو ما را چه ملالست


اي مدعي از طعن تو ما را چه ملالست *** بارد و قبول تو چه نقص و چه كمالست

گيرم كه جهان آتش سوزنده بگيرد *** بي آب شود جوهر ياقوت محالست

اينجا سر بازارچهء لعل فروشيست *** مگشا سر صندوق كه پر سنگ و سفالست

مارا به هما دعوي پرواز بلند است *** باري تو چه مرغي و كدامت پر و بالست

با بلبل خوش لهجهء اين باغ چه لافد *** سوسن به زبان آوري خويش كه لالست

خوش باشد اگر هست كسي را سر پيكار *** ناورد گه ما سر ميدان خيالست

خاموش نشين وحشي اگر صاحب حالي
كاينها كه تو گفتي و شنيدي همه قالست

مشورت با غمزه چشمت را پي تسخير كيست


مشورت با غمزه چشمت را پي تسخير كيست *** باز اين تدبير بهر جان بي تدبير كيست

دست ياري كاستين ماليده جيب ما گرفت *** جيب ما بگراشت تا ديگر گريبانگير كيست

اي خدنگ غمزه ضايع كن به ما هم ناوكي *** تا بداند جان ما آماجگاه تير كيست

اين غرور نازياد از بندي نو ميدهد *** حسن را در دست استغنا سر زنجير كيست

بنده*اي چون من كه خواهد از تو قيمت يك نگاه *** آورد گر ديگري در بيعش از تقصير كيست

نام گو موقوف كن وحشي كه اين طومار شوق
هست گويا كز زبان عجز بي تأثير كيست

يارب مه مسافر من همزبان كيست ؟


يارب مه مسافر من همزبان كيست ؟ *** با او كه شد حريف و كنون همعنان كيست ؟

ماهي كه چرخ ساخت به دستان ز من جدا *** تا با كه ، دوست گشته و همداستان كيست ؟

تا همچو ماه خيمه به سر منزل كه زد *** وز مهر با كه دم زند و مهربان كيست ؟

آن مه كزو رسيد فغانم به گوش چرخ *** يارب نهاده گوش به سوي دهان كيست ؟

وحشي همين نه جان تو فرسوده شد ز غم
آنك از غم فراق نفرسود جان كيست ؟

بسته بر فتراك و مي*پرسد كه صياد تو كيست


بسته بر فتراك و مي*پرسد كه صياد تو كيست *** تيغ خون آلود خود دارد كه جلاد تو كيست

ساختي كارم به يك پرسش كه در كارت كه بود *** سخت پركاري نمي*دانم كه استاد تو كيست

لب كني شيرين و پرسي كيست چون بيني مرا *** بنده*ام يعني نمي*داني كه فرهاد تو كيست

گر عياذبالله از رازي كه مي*پوشم ز تو *** برفتد اين بوده روزي ، مرد بيدار تو كيست

گر خروشان نيستي وحشي ز درد بي*كسي
چيست اين فرياد و در كنج غم آباد تو كيست

اي ديده ، دشتبان نگاهت به راه كيست

اي ديده ، دشتبان نگاهت به راه كيست *** در خاطرت سواري طرز نگاه كيست

خوش پر فرح زميني و خرم گررگهيست *** آنجا كه جلوه مي*كند و جلوه گاه كيست

سر كرد ناز و فتنه و عالم فرو گرفت *** شاه كدام عرصه گرشت اين سپاه كيست

خوش كشوري كه او علم داد مي*زند *** اي من گداي كشور او پادشاه كيست

وحشي نهفته نيست كه آن گرم رو كه بود
اين آتش نهفته كه زد شعله آه كيست