وصلم ميسر است ولي بر مراد نيست


وصلم ميسر است ولي بر مراد نيست *** بر دل نهم چه تهمت شادي كه شاد نيست

غم مي*فروخت ليك به اندازه ميفرست *** يك دل درون سينه ما خود زياد نيست

جايي هنوز نيست به ذوق ديار عشق *** هر چند ظلم هست و ستم هست و داد نيست

اي بي*وفا برو كه بر اين عهدهاي سست *** ني اندك اعتماد كه هيچ اعتماد نيست

رو ، رو كه وحشي آنچه كشيد از تو سست عهد
ما را به خاطر است ، ترا گر به ياد نيست

سوز تب فراق تو درمان پرير نيست


سوز تب فراق تو درمان پرير نيست *** تا زنده*ام چو شمع ازينم گزير نيست

هر درد را كه مي*نگري هست چاره*اي *** درد محبت است كه درمان پرير نيست

هيچ از دل رميده ما كس نشان نداد *** پيدا نشد عجب كه به دامي اسير نيست

بر من كمان مكش، كه از آن غمزه*ام هلاك *** بازو مساز رنجه كه حاجت به تير نيست

رفتي و از فراق تو از پا درآمدم *** باز آ كه جز تو هيچكسم دستگير نيست

سهلست اگر گهي گررد در ضمير تو
وحشي كه جز تو هيچكسش در ضمير نيست

كس به بزم دلبران از دور گردان پيش نيست


كس به بزم دلبران از دور گردان پيش نيست *** قرب نزديكان مجلس حرف و صوتي بيش نيست

در صلات عاشقان دوري و تنهاييست ركن *** گو قضا كن طاعت خود هر كه اينش كيش نيست

ما نكو دانيم طور حسن دور افتاده دوست *** قرب ارزاني به مشتاقي كه دور انديش نيست

بر سر خوانند نزديكان وليكن لطف شاه *** منتظر جز بر ره دريوزه درويش نيست

انگبين زهر هلاك تست با دوري بساز *** اي مگس مرگ تو در نوش است اندر نيش نيست

دلبران وحشي حكيمانند ضايع كي كنند
مرهم خود را بر آن دل كز محبت ريش نيست

دلتنگم و با هيچكسم ميل سخن نيست


دلتنگم و با هيچكسم ميل سخن نيست *** كس در همه آفاق به دلتنگي من نيست

گلگشت چمن با دل آسوده توان كرد *** آزرده دلان را سر گلگشت چمن نيست

از آتش سوداي تو و خار جفايت *** آن كيست كه با داغ نو و ، ريش كهن نيست

بسيار ستمكار و بسي عهد شكن هست *** اما به ستمكاري آن عهد شكن نيست

در حشر چو بينند بدانند كه وحشيست
آنرا كه تني غرقه به خون هست و كفن نيست

وقت برقع ز رخ كشيدن نيست


وقت برقع ز رخ كشيدن نيست *** رخ بپوشان كه تاب ديدن نيست

بر من خسته بين و تند مران *** كه مرا قوت دويدن نيست

با كه گويم غمت كه در مجلس *** زهره گفتن وشنيدن نيست

من خود از حيرت تو خاموشم *** حاجت منع و لب گزيدن نيست

ميرمد وحشي آن غزال از من
هرگزش ميل آرميدن نيست

جز غير كسي همره آن عربده جو نيست


جز غير كسي همره آن عربده جو نيست بد ميرود اين راه و روش هيچ نكو نيست

دوري نگزيند ز رقيبان سر مويي با ما كشش خاطر او يك سر مو نيست

پيش تو سبب چيست كه ما كم ز رقيبيم *** آيين وفاداري ما خود كم ازو نيست

گويي سخن از مهر به هر بي ره و رويي *** هيچت ز هم*آوازي اين طايفه رو نيست

زين در برود گر غرضت رفتن وحشيست
حاجت به تغافل زدن و تندي خو نيست

يك التفات ز فرماندهان نازم نيست


يك التفات ز فرماندهان نازم نيست *** ز دور رخصت يك سجده نيازم نيست

منه به گوشهء طاق بلند استغنا *** كليد وصل ، كه دستي چنان درازم نيست

خلاف عادت پروانه خواهد از من شمع *** و گرنه ز آتش سوزنده احترازم نيست

مرا به كنگره وصل او صلا مزنيد *** كه آن پري كه شما ديده*ايد بازم نيست

حديث ترك وفا گو زبان به صرفه بگو *** كه اعتماد بر اين صبر حيله سازم نيست

صلاح كار در انكار عشق بينم ليك
تحملي كه بود پرده پوش رازم نيست

چه لطفها كه در اين شيوه نهاني نيست


چه لطفها كه در اين شيوه نهاني نيست عنايتي كه تو داري به من بياني نيست

كرشمه گرم سؤال است ، لب مكن رنجه *** كه احتياج به پرسيدن زباني نيست

رموز كشف و كرامات سالكان طريق *** وراي رمز شناسي و نكته داني نيست

به هر كه خواه نشين گر چه اين نه شيوه تست *** كه از تو در دل ما راه بدگماني نيست

مرا ز كيش محبت همين پسند افتاد *** كه گر چه هست سد آواز سرگراني نيست

تو خون مرده وحشي چرا نميريزي
بريز تا برود ، آب زندگاني نيست

طاير بستان پرستم ليكنم پر باز نيست


طاير بستان پرستم ليكنم پر باز نيست *** گلشنم نزديك اما رخصت پرواز نيست

در قفس گر ماند بلبل باغ عيشت تاز ه باد *** رونق گلزار از مرغ نوا پرداز نيست

دهشتم در سنگلاخ هجر فرمايد درنگ *** ورنه شوقم جز به راه وصل توسن تاز نيست

صعوه كم زهره*ام من وين دليري از كجا *** رخصت پروازم اندر صيدگاه باز نيست

مير مجلس راچه بگشايد ز من جز دردسر *** زانكه چنگ من به قانون حريفان ساز نيست

آنكه من من شيشه دارد بار ، سود آنگه كند *** كو بساط خود نهد جايي كه سنگ انداز نيست

در بيان حال خود وحشي سخن سربسته گفت
نكته دان داند كه هر كس محرم اين راز نيست

تا به آخر نفسم ترك تو در خاطر نيست


تا به آخر نفسم ترك تو در خاطر نيست *** عشق خود نيست اگر تا نفس آخر نيست

اثر شيوه منظور كند هر چه كند *** ميل اين فتنه نخست از طرف ناظر نيست

عيب مجنون مكن اي منكر ليلي كه ز دور *** حالتي هست كه آن بر همه كس ظاهر نيست

ديده گستاخ نگاهست بر آن مست غرور *** در كمينگاه نظر غمزه مگر حاضر نيست

همه جا جلوه حسن تو و مشتاق وصال *** همه تن ديده و بر نيم نظر قادر نيست

وحشي آن چشم كزو نيست ترا پاي گريز
بست چون پاي تو بي سلسله گر ساحر نيست