آه ، تاكي ز سفر باز نيايي ، بازآ


آه ، تاكي ز سفر باز نيايي ، بازآ *** اشتياق تو مرا سوخت كجايي، بازآ

شده نزديك كه هجران تو، مارا بكشد *** گرهمان بر سرخونريزي مايي ، بازآ

كرده*اي عهد كه بازآيي و ما را بكشي *** وقت آنست كه لطفي بنمايي، بازآ

رفتي و باز نمي آيي و من بي تو به جان *** جان من اينهمه بي رحم چرايي، بازآ

وحشي از جرم همين كز سر آن كو رفتي
گرچه مستوجب سد گونه جفايي، بازآ

كشيده عشق در زنجير، جان ناشكيبا را


شيده عشق در زنجير، جان ناشكيبا را *** نهاده كار صعبي پيش، صبر بند فرسا را

توام سررشته داري، گر پرم سوي تو معرورم *** كه در دست اختياري نيست مرغ بند بر پا را

من از كافرنهاديهاي عشق ، اين رشك مي*بينم *** كه با يعقوب هم خصمي بود جان زليخا را

به گنجشگان ميالا دام خود، خواهم چنان باشي *** كه استغنا زني ، گر بيني اندر دام ، عنقا را

اگر داني چو مرغان در هواي دامگه داري *** ز دام خود به صحرا افكني، اول دل ما را

نصيحت اينهمه در پرده ، با آن طور خودرايي
مگر وحشي نمي*داند، زبان رمز و ايما را

راندي ز نظر، چشم بلا ديده ما را


راندي ز نظر، چشم بلا ديده ما را *** اين چشم كجا بود ز تو، ديده ما را

سنگي نفتد اين طرف از گوشهء آن بام *** اين بخت نباشد سر شوريده ما را

مرديم به آن چشمهء حيوان كه رساند *** شرح عطش سينهء تفسيده ما را

فرياد ز بد بازي دوري كه برافشاند *** اين عرصهء شترنج فرو چيده ما را

هجران كسي، كرد به يك سيلي غم كور *** چشم دل از تيغ نترسيده ما را

ما شعلهء شوق تو به سد حيله نشانديم *** دامن مزن اين آتش پوشيده ما را

ناگاه به باغ تو خزاني بفرستند *** خرسند كن از خود دل رنجيده ما را

با اشك فرو ريخت ستمهاي تو وحشي
پاشيد نمك، جان خراشيده ما را

چند به دل فرو خورم اين تف سينه تاب را


چند به دل فرو خورم اين تف سينه تاب را *** در ته دوزخ افكنم جان پر اضطراب را

تافته عشق دوزخي ز اهل نصيحت اندرو *** بر من و دل گماشته سد ملك عراب را

شوق ، به تازيانه گر دست بدين نمط زند *** زود سبك عنان كند صبر گران ركاب را

آنكه خدنگ نيمكش مي*خورم از تغافلش *** كاش تمام كش كند نيمكش عتاب را

خيل خيال كيست اين كز در چشمخانه*ها *** مي*كشد اينچنين برون خلوتيان خواب را

مي*جهد آهم از درون پاس جمال دار، هان *** صرصر ما نگون كند مشعل آفتاب را

وحشي و اشك حسرت و تف هواي باديه
آب ز چشم تر بود ره سپر سراب را

تازه شد آوازه خوبي ، گلستان ترا


تازه شد آوازه خوبي ، گلستان ترا *** نعمه سنج نو، مبارك باد، بستان ترا

خوان زيبايي به نعمتهاي ناز آراست، حسن *** نعمت اين خوان گوارا باد مهمان ترا

مدعي خوش كرد محكم در ميان دامان سعي *** فرصتش بادا كه گيرد سخت دامان ترا

باد، پيمان تو با اغيار يارب استوار *** گرچه امكان درستي نيست پيمان ترا

سد چو وحشي بستهء زنجير عشقت شد ز نو
بعد از اين گنجايش ما نيست زندان ترا

من آن مرغم كه افكندم به دام سد بلا خود را


من آن مرغم كه افكندم به دام سد بلا خود را *** به يك پرواز بي هنگام كردم مبتلا خود را

نه دستي داشتم بر سر، نه پايي داشتم در گل *** به دست خويش كردم اينچنين بي دست و پا خود را

چنان از طرح وضع ناپسند خود گريزانم *** كه گر دستم دهد از خويش هم سازم جدا خود را

گر اين وضع است مي*ترسم كه با چندين وفاداري *** شود لازم كه پيشت وانمايم بيوفا خود را

چو از اظهار عشقم خويش را بيگانه مي*داري *** نمي*بايست كرد اول به اين حرف آشنا خود را

ببين وحشي كه در خوناب حسرت ماند پا در گل
كسي كو بگرراندي تشنه از آب بقا خود را

طي زمان كن اي فلك ، مژده وصل يار را


طي زمان كن اي فلك ، مژده وصل يار را *** پاره*اي از ميان ببر اين شب انتظار را

شد به گمان ديدني، عمر تمام و ، من همان *** چشم به ره نشانده*ام جان اميدوار را

هم تو مگر پياله*اي، بخشي از آن مي كهن *** ور نه شراب ديگري نشكند اين خمار را

شد ز تو زهر خوردنم مايهء رشك عالمي *** بسكه به ذوق مي*كشم اين مي ناگوار را

نيم شرر ز عشق بس تا ز زمين عافيت *** دود بر آسمان رسد خرمن اعتبار را

وحشي اگر تو عاشقي كو نفس تورا اثر
هست نشانه*اي دگر سينهء داغدار را

خيز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را


خيز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را *** چون قد خود بلند كن پايهء قدر ناز را

عشوه پرست من بيا، مي زده مست و كف زنان *** حسن تو پرده گو بدر پردگيان راز را

عرض فروغ چون دهد مشعلهء جمال تو *** قصه به كوتهي كشد شمع زبان دراز را

آن مژه كشت عالمي تا به كرشمه نصب شد *** واي اگر عمل دهي چشم كرشمه ساز را

نيمكتش تغافلم كار تمام ناشده *** نيم نظر اجازه ده نرگس نيم باز را

وعده جلوه چون دهي قدوه اهل صومعه *** در ره انتظار تو فوت كند نماز را

وحشيم و جريده رو كعبهء عشق مقصدم
بدرقه اشك و آه من قافلهء نياز را

نرخ بالا كن متاع غمزه غماز را


نرخ بالا كن متاع غمزه غماز را *** شيوه را بشناس قيمت، قدر مشكن ناز را

پيش تو من كم ز اغيارم و گرنه فرق هست *** مردم بي*امتياز و عاشق ممتاز را

صيد بندانت مبادا طعن ناداني زنند *** به هر صيد پشه بند از پاي بگشا باز را

انگبين دام مگس كردن ز شيرين پيشه*ايست *** برگرر ، نه دام مرغ آسمان پرواز را

حيف از بازو نيايد، دست بر سيمرغ بند *** تير بر گنجشگ مشكن چشم تير انداز را

بر ده ويران چه تازي، كشوري تسخير كن *** شوكت شاهي مبر حسني به اين اعزاز را

مهر بر لب باش وحشي اين چه دل پردازي است
بيش از اين رخصت مده طبع سخن پرداز را