جمهوری اسلامی و مسأله اسرائیل وفلسطین

sharooz1 · 03-01-09, 18:15

هدف نظام جمهوری اسلامی از دخالت در مسأله اسرائیل و فلسطین چیست؟

این سؤالی است که سالهاست نه تنها در محافل ایرانیان مخالف نظام در خارج از کشور مطرح بوده بلکه جامعه جهانی را نیز به حیرت و اعتراض کشانده است.در ظاهر امر، بهانه رژیم همدردی و پشتیبانی از ملت فلسطین است و اگر این احساس و اقدام در همین سطح باقی می*ماند عذر آنها قابل پذیرش بود. یعنی اگر تهران هم مانند سایر کشورهای مسلمان غیرعرب چون ترکیه، پاکستان، اندونزی، مالزی، بنگلادش و نظائر آنها در مجامع بین*المللی و دیگر فرصتها از موقعیت خود برای تقویت معنوی مواضع فلسطینی*ها در حد معقول استفاده می*کرد واضح است که چنین جانبداری نه تنها برای فلسطینی*ها بلکه در نهایت امر برای صلح و پیشرفت منطقه مفید واقع می*شد و راه را برای یافتن یک راه حل منصفانه، منطقی و پایدار هموار می*ساخت
این چنین سیاستی به بهترین وجه از جانب ترکیه سالهاست دنبال شده و فواید بسیار به بار آورده است. ترکیه توانسته است آنچنان اعتماد هر دو سوی این درگیری را جلب کند که یکی از نتایج آن برگذاری مذاکرات محرمانه اخیر میان اسرائیلی*ها و سوریه در آنکارا است.اگر یک قدم فراتر رفته برخورد کشورهای عرب منطقه را که از نظر فرهنگی و تاریخی بسیار با فلسطینی*ها نزدیکتر از دیگر کشورهای مسلمان هستند در ارتباط با این مسأله بررسی کنیم، باز هم در اکثر موارد یک نوع اعتدال همراه با مصلحت اندیشی در رفتار آنها مشاهده می*شود
مثلاً کشورهای اردن هاشمی و مصر در عین حال که پشتیبان و حامی فلسطینی*ها هستند، به خاطر حفظ منافع ملی خود و همچنین برای حفظ امکان چانه زدن و میانجیگری، اسرائیل را به رسمیت شناخته و روابط سیاسی برقرار کرده*اند و از هر فرصتی برای مذاکره و گفتگو با آنها استفاده می*کنند. دیگر کشورهای عربی اگرچه به رسمیت شناختن دولت اسرائیل را به پایان دوران اشغال و بازگردانیدن سرزمینهای اشغالی موکول کرده*اند، اما در عین حال سالهاست روش و لحن خصمانه خود را ترک کرده*اند تا جایی که حتی پادشاه عربستان سعودی از حضور مشترک در محافل بین*المللی با سران حکومت اسرائیل خودداری نورزیده است
آنچه مسلم است در اکثر موارد یادشده سران و مسئولین کشورهای عربی پیش از آنکه اجازه دهند تعصبات مذهبی و قومی آنها در اتخاذ سیاستهایشان تأثیرگذار باشد، مصالح و منافع کشور و ملت خود را در اولویت قرار داده*اند. مثلاً مصر یا عربستان سعودی از آنجا که به دلائل اقتصادی و سیاسی نیازمند حسن رابطه با آمریکا می*باشند، در عوض جنگ و جدال سیاسی و قطع رابطه با آمریکا همیشه سعی کرده*اند از نفوذ خود در تعدیل سیاستهای یک جانبه ایالات متحده در مورد اسرائیل استفاده کنند. اتخاذ این روش و سیاست در عمل بسیار موفقیت*آمیز بوده است تا جایی که برای اولین بار پرزیدنت جورج دبلیو بوش رسماً از سیاست �دو دولت اسرائیل و فلسطین� اعلام پشتیبانی کرد. شکی نیست که بخش بزرگی از دلائل این موفقیت و تغییر موضع آمریکا را باید در ارتباط با دیپلماسی پنهان عربستان سعودی، مصر و اردن هاشمی جستجو کرد
اکنون باید پرسید در عمل، کدام یک از این دو راه برای مردم فلسطین سودمندتر بوده است؟ سیاست اعتدالی و عقلائی کشورهای عربی یا جنجال و ماجراجوئی*های جمهوری اسلامی؟ آیا زمانی که عصبیت*ها و هیستری امروز فروکش کند و فلسطینی*ها و دیگر ناظران بین*المللی به موشکافی اعمال و رفتار قدرتهای درگیر در این مسأله بپردازند، قضاوت آنها در مورد نقش جمهوری اسلامی چه خواهد بود؟
طی سی سال گذشته یک اصل و یک سیاست در رفتار جمهوری اسلامی بیشتر و روشن*تر از هر عامل دیگری جلب توجه می*کند و آن پیشگیری از موفقیت هر نوع تفاهم و سازش میان دو طرف این درگیری است. تا زمانی که یاسر عرفات با اسرائیل سر جنگ و نزاع داشت مورد مهر و محبت جمهوری اسلامی بود. اما به محض آنکه در اواخر دوران ریاست جمهوری کلینتون بر احتمال گذار از پاره*ای از موانع نزدیکی میان دو طرف افزوده گشت و �قرارداد اسلو� موجب اعطای جایزه صلح نوبل به یاسر عرفات و اسحق رابین شد، ناگهان جمهوری اسلامی حملات خود را علیه عرفات آغاز کرد. تاسیس و حمایت از سازمان حماس از سوی جمهوری اسلامی دقیقاً به خاطر مبارزه با امکان صلح میان دو طرف پس از توافقنامه اسلو بود
امروز اکثر ناظران بین*المللی اعتقاد دارند که حماس بدون کمک*های مالی و تسلیحاتی جمهوری اسلامی قادر به ادامه مبارزه نخواهد بود. شاید اکنون دیگر به نقطه*ای رسیده باشیم که برای اکثر فلسطینی*ها جای تردید باقی نمانده باشد که دخالت جمهوری اسلامی در مسأله فلسطین بیش از آنکه مفید باشد، زیان*آور است. مدتهاست که بازماندگان یاسر عرفات، یعنی دولت محمود عباس، رسماً و به صورت علنی از دخالت جمهوری اسلامی در ارتباط با این مسأله سخن گفته*اند و دیگر کشورهای عربی به ویژه مصر و عربستان سعودی در این اعتراض با مقامات فلسطینی همصدا شده*اند
از سوی دیگر در درونمرز برای نخستین بار یک سازمان معتبر سیاسی، یعنی دفتر تحکیم وحدت در یک اعلامیه رسمی در ارتباط باحوادث اخیر در غزه و نقش جمهوری اسلامی در این حادثه زبان به اعتراض گشوده است. آنها در اعلامیه خود سؤال می*کنند: �... آیا تندتر کردن آتش منازعات از جیب ملتهائی نظیر ایران و برهم زدن معادلات به ضرر هر نوع ثبات و آرامش در منطقه بحران*زده فلسطین، نتیجه*ای جز فاجعه غزه می*توانست داشته باشد؟� در جای دیگری از همین اعلامیه می*خوانیم: �عاملین و محرکان فاجعه انسانی امروز غزه دولت*هایی هستند که به تجهیز طرفین به موشک، راکت، بمب و مهمات می*پردازند و رخصتی برای ایجاد اندک فضائی جهت گفتگو و مصالحه و قطع این وضعیت نکبت*بار نمی*دهند

پیش از آنکه به پرسش نخستین خود بازگردیم و جویای انگیزه واقعی جمهوری اسلامی در این آتش*افروزی شویم، شاید تذکر یک نکته دیگر ضروری باشد. نخست وزیر اسرائیل در یک مصاحبه سیاسی که در آخرین شماره نشریه نیویورک ریویو او بوکس
(The New York Review of Books)
به چاپ رسیده می*گوید هرگز تا این حد طرفین به حصول یک توافق نزدیک نبوده*اند. او می*افزاید اسرائیل باید همه اراضی اشغالی را تا حد امکان به فلسطینی*ها بازگرداند و در ازای آن اندکی که شاید بازگرداندن آن امکان*پذیر نباشد به همان اندازه زمین در بخش دیگری از اسرائیل به فلسطینی*ها تحویل دهد. شهر اورشلیم را به فلسطینی*ها بازگرداند و برای استفاده از اماکن مقدسات ترتیبات دوجانبه داده شود. وی می*افزاید �آنچه من امروز می*گویم هرگز از سوی یک رهبر اسرائیلی گفته نشده است. اما ضرورت دارد که این مطالب گفته شود. وضع فعلی قابل دوام نیست.� مصاحبه کننده از اهود اولمرت سؤال می*کند آیا اکنون که دوران نخست*وزیری شما به پایان خود نزدیک است چنین ارائه طریق می*کنید؟ وی در پاسخ خاطرنشان می*کند که از دو سال پیش تا کنون با سوریه به صورت مخفی مشغول مذاکره بوده است و اعتقاد دارد که بلندی*های جولان باید به سوریه بازگردد مشروط به آنکه سوریه در رابطه خود با نظام جمهوری اسلامی تجدیدنظر کند. خواندن این مصاحبه و احتمالاً ترجمه آن به فارسی بسیار مفید خواهد بود

اکنون یکبار دیگر باید سؤال خود را تکرار کنیم: هدف جمهوری اسلامی از دخالت در مسأله اسرائیل و فلسطین چیست؟ اگر فلسطینی*ها و اسرائیلی*ها و اکثریت قریب به اتفاق کشورهای عربی امروز آماده مذاکره برای یک صلح پایدار هستند و هر دو طرف به این نتیجه رسیده*اند که جنگ راه حل قابل قبول و نتیجه*بخشی نیست، چرا جمهوری اسلامی سد راه است؟
این سؤالی است که باید جمهوری اسلامی دیر یا زود برای آن پاسخی بیابد چون امروز بیش از همیشه در انزوا قرار گرفته است. امروز دیگر نه تنها افکار عمومی جهان و مردم فهمیده و دولتهای منطقه حاضر نیستند بیش از این شاهد خرابکاریهای این رژیم در مسیر صلح باشند، بلکه جناحهای سیاسی درون کشور نیز زبان به اعتراض گشوده*اند
سرانجام پس از سی سال پیروی از سیاست نفاق افکنی و ماجراجوئی در منطقه، همزمان با سقوط آزاد بهای نفت و درگیری*های روزافزون اقتصادی، نظام جمهوری اسلامی با یکی از بزرگترین مشکلات خود در ورطه سیاست منطقه*ای و بین*المللی روبرو شده است. از آنجا که ماجراجوئی*های منطقه*ای جمهوری اسلامی بخشی جدائی*ناپذیر از سیاستهای کلی نظام است، این چالش و درگیری جدید بین*المللی آنچنان بردیگر مسائل رژیم خواهد افزود که احتمال فرار از این تله خودساخته بسیار اندک به نظر می*رسد

منبع/.irancpi.

03-01-09, 18:15	#1 (permalink)
sharooz1 Emperor Join Date: Feb 2007 Location: UK Posts: 1,172 Credits: 19,419 Thanks: 3,181 Thanked 2,184 Times in 694 Posts	جمهوری اسلامی و مسأله اسرائیل وفلسطین هدف نظام جمهوری اسلامی از دخالت در مسأله اسرائیل و فلسطین چیست؟ این سؤالی است که سالهاست نه تنها در محافل ایرانیان مخالف نظام در خارج از کشور مطرح بوده بلکه جامعه جهانی را نیز به حیرت و اعتراض کشانده است.در ظاهر امر، بهانه رژیم همدردی و پشتیبانی از ملت فلسطین است و اگر این احساس و اقدام در همین سطح باقی میماند عذر آنها قابل پذیرش بود. یعنی اگر تهران هم مانند سایر کشورهای مسلمان غیرعرب چون ترکیه، پاکستان، اندونزی، مالزی، بنگلادش و نظائر آنها در مجامع بینالمللی و دیگر فرصتها از موقعیت خود برای تقویت معنوی مواضع فلسطینیها در حد معقول استفاده میکرد واضح است که چنین جانبداری نه تنها برای فلسطینیها بلکه در نهایت امر برای صلح و پیشرفت منطقه مفید واقع میشد و راه را برای یافتن یک راه حل منصفانه، منطقی و پایدار هموار میساخت این چنین سیاستی به بهترین وجه از جانب ترکیه سالهاست دنبال شده و فواید بسیار به بار آورده است. ترکیه توانسته است آنچنان اعتماد هر دو سوی این درگیری را جلب کند که یکی از نتایج آن برگذاری مذاکرات محرمانه اخیر میان اسرائیلیها و سوریه در آنکارا است.اگر یک قدم فراتر رفته برخورد کشورهای عرب منطقه را که از نظر فرهنگی و تاریخی بسیار با فلسطینیها نزدیکتر از دیگر کشورهای مسلمان هستند در ارتباط با این مسأله بررسی کنیم، باز هم در اکثر موارد یک نوع اعتدال همراه با مصلحت اندیشی در رفتار آنها مشاهده میشود مثلاً کشورهای اردن هاشمی و مصر در عین حال که پشتیبان و حامی فلسطینیها هستند، به خاطر حفظ منافع ملی خود و همچنین برای حفظ امکان چانه زدن و میانجیگری، اسرائیل را به رسمیت شناخته و روابط سیاسی برقرار کردهاند و از هر فرصتی برای مذاکره و گفتگو با آنها استفاده میکنند. دیگر کشورهای عربی اگرچه به رسمیت شناختن دولت اسرائیل را به پایان دوران اشغال و بازگردانیدن سرزمینهای اشغالی موکول کردهاند، اما در عین حال سالهاست روش و لحن خصمانه خود را ترک کردهاند تا جایی که حتی پادشاه عربستان سعودی از حضور مشترک در محافل بینالمللی با سران حکومت اسرائیل خودداری نورزیده است آنچه مسلم است در اکثر موارد یادشده سران و مسئولین کشورهای عربی پیش از آنکه اجازه دهند تعصبات مذهبی و قومی آنها در اتخاذ سیاستهایشان تأثیرگذار باشد، مصالح و منافع کشور و ملت خود را در اولویت قرار دادهاند. مثلاً مصر یا عربستان سعودی از آنجا که به دلائل اقتصادی و سیاسی نیازمند حسن رابطه با آمریکا میباشند، در عوض جنگ و جدال سیاسی و قطع رابطه با آمریکا همیشه سعی کردهاند از نفوذ خود در تعدیل سیاستهای یک جانبه ایالات متحده در مورد اسرائیل استفاده کنند. اتخاذ این روش و سیاست در عمل بسیار موفقیتآمیز بوده است تا جایی که برای اولین بار پرزیدنت جورج دبلیو بوش رسماً از سیاست �دو دولت اسرائیل و فلسطین� اعلام پشتیبانی کرد. شکی نیست که بخش بزرگی از دلائل این موفقیت و تغییر موضع آمریکا را باید در ارتباط با دیپلماسی پنهان عربستان سعودی، مصر و اردن هاشمی جستجو کرد اکنون باید پرسید در عمل، کدام یک از این دو راه برای مردم فلسطین سودمندتر بوده است؟ سیاست اعتدالی و عقلائی کشورهای عربی یا جنجال و ماجراجوئیهای جمهوری اسلامی؟ آیا زمانی که عصبیتها و هیستری امروز فروکش کند و فلسطینیها و دیگر ناظران بینالمللی به موشکافی اعمال و رفتار قدرتهای درگیر در این مسأله بپردازند، قضاوت آنها در مورد نقش جمهوری اسلامی چه خواهد بود؟ طی سی سال گذشته یک اصل و یک سیاست در رفتار جمهوری اسلامی بیشتر و روشنتر از هر عامل دیگری جلب توجه میکند و آن پیشگیری از موفقیت هر نوع تفاهم و سازش میان دو طرف این درگیری است. تا زمانی که یاسر عرفات با اسرائیل سر جنگ و نزاع داشت مورد مهر و محبت جمهوری اسلامی بود. اما به محض آنکه در اواخر دوران ریاست جمهوری کلینتون بر احتمال گذار از پارهای از موانع نزدیکی میان دو طرف افزوده گشت و �قرارداد اسلو� موجب اعطای جایزه صلح نوبل به یاسر عرفات و اسحق رابین شد، ناگهان جمهوری اسلامی حملات خود را علیه عرفات آغاز کرد. تاسیس و حمایت از سازمان حماس از سوی جمهوری اسلامی دقیقاً به خاطر مبارزه با امکان صلح میان دو طرف پس از توافقنامه اسلو بود امروز اکثر ناظران بینالمللی اعتقاد دارند که حماس بدون کمکهای مالی و تسلیحاتی جمهوری اسلامی قادر به ادامه مبارزه نخواهد بود. شاید اکنون دیگر به نقطهای رسیده باشیم که برای اکثر فلسطینیها جای تردید باقی نمانده باشد که دخالت جمهوری اسلامی در مسأله فلسطین بیش از آنکه مفید باشد، زیانآور است. مدتهاست که بازماندگان یاسر عرفات، یعنی دولت محمود عباس، رسماً و به صورت علنی از دخالت جمهوری اسلامی در ارتباط با این مسأله سخن گفتهاند و دیگر کشورهای عربی به ویژه مصر و عربستان سعودی در این اعتراض با مقامات فلسطینی همصدا شدهاند از سوی دیگر در درونمرز برای نخستین بار یک سازمان معتبر سیاسی، یعنی دفتر تحکیم وحدت در یک اعلامیه رسمی در ارتباط باحوادث اخیر در غزه و نقش جمهوری اسلامی در این حادثه زبان به اعتراض گشوده است. آنها در اعلامیه خود سؤال میکنند: �... آیا تندتر کردن آتش منازعات از جیب ملتهائی نظیر ایران و برهم زدن معادلات به ضرر هر نوع ثبات و آرامش در منطقه بحرانزده فلسطین، نتیجهای جز فاجعه غزه میتوانست داشته باشد؟� در جای دیگری از همین اعلامیه میخوانیم: �عاملین و محرکان فاجعه انسانی امروز غزه دولتهایی هستند که به تجهیز طرفین به موشک، راکت، بمب و مهمات میپردازند و رخصتی برای ایجاد اندک فضائی جهت گفتگو و مصالحه و قطع این وضعیت نکبتبار نمیدهند پیش از آنکه به پرسش نخستین خود بازگردیم و جویای انگیزه واقعی جمهوری اسلامی در این آتشافروزی شویم، شاید تذکر یک نکته دیگر ضروری باشد. نخست وزیر اسرائیل در یک مصاحبه سیاسی که در آخرین شماره نشریه نیویورک ریویو او بوکس (The New York Review of Books) به چاپ رسیده میگوید هرگز تا این حد طرفین به حصول یک توافق نزدیک نبودهاند. او میافزاید اسرائیل باید همه اراضی اشغالی را تا حد امکان به فلسطینیها بازگرداند و در ازای آن اندکی که شاید بازگرداندن آن امکانپذیر نباشد به همان اندازه زمین در بخش دیگری از اسرائیل به فلسطینیها تحویل دهد. شهر اورشلیم را به فلسطینیها بازگرداند و برای استفاده از اماکن مقدسات ترتیبات دوجانبه داده شود. وی میافزاید �آنچه من امروز میگویم هرگز از سوی یک رهبر اسرائیلی گفته نشده است. اما ضرورت دارد که این مطالب گفته شود. وضع فعلی قابل دوام نیست.� مصاحبه کننده از اهود اولمرت سؤال میکند آیا اکنون که دوران نخستوزیری شما به پایان خود نزدیک است چنین ارائه طریق میکنید؟ وی در پاسخ خاطرنشان میکند که از دو سال پیش تا کنون با سوریه به صورت مخفی مشغول مذاکره بوده است و اعتقاد دارد که بلندیهای جولان باید به سوریه بازگردد مشروط به آنکه سوریه در رابطه خود با نظام جمهوری اسلامی تجدیدنظر کند. خواندن این مصاحبه و احتمالاً ترجمه آن به فارسی بسیار مفید خواهد بود اکنون یکبار دیگر باید سؤال خود را تکرار کنیم: هدف جمهوری اسلامی از دخالت در مسأله اسرائیل و فلسطین چیست؟ اگر فلسطینیها و اسرائیلیها و اکثریت قریب به اتفاق کشورهای عربی امروز آماده مذاکره برای یک صلح پایدار هستند و هر دو طرف به این نتیجه رسیدهاند که جنگ راه حل قابل قبول و نتیجهبخشی نیست، چرا جمهوری اسلامی سد راه است؟ این سؤالی است که باید جمهوری اسلامی دیر یا زود برای آن پاسخی بیابد چون امروز بیش از همیشه در انزوا قرار گرفته است. امروز دیگر نه تنها افکار عمومی جهان و مردم فهمیده و دولتهای منطقه حاضر نیستند بیش از این شاهد خرابکاریهای این رژیم در مسیر صلح باشند، بلکه جناحهای سیاسی درون کشور نیز زبان به اعتراض گشودهاند سرانجام پس از سی سال پیروی از سیاست نفاق افکنی و ماجراجوئی در منطقه، همزمان با سقوط آزاد بهای نفت و درگیریهای روزافزون اقتصادی، نظام جمهوری اسلامی با یکی از بزرگترین مشکلات خود در ورطه سیاست منطقهای و بینالمللی روبرو شده است. از آنجا که ماجراجوئیهای منطقهای جمهوری اسلامی بخشی جدائیناپذیر از سیاستهای کلی نظام است، این چالش و درگیری جدید بینالمللی آنچنان بردیگر مسائل رژیم خواهد افزود که احتمال فرار از این تله خودساخته بسیار اندک به نظر میرسد منبع/.irancpi. Last edited by sharooz1; 03-01-09 at 18:19.*

Similar Threads
Thread	Thread Starter	Forum	Replies	Last Post
استاندارٍ جمهوری اسلامی در قزوین: یک عمله	Ferdos	Must See Video Clips	9	20-11-08 04:22
نامهء یک خواهر دلسوز به گلشیفته فراهانی ! ط&a	amirhosseinj	Off Topic / Free Talk (Published)	2	09-10-08 09:11
احتمال وقوع سونامی در خليج فارس	boback	Off Topic / Free Talk (Published)	0	26-09-08 10:19
جملات قصار مسئولان در سالی كه گذشت	amirhosseinj	Off Topic / Free Talk (Published)	1	06-08-08 16:16
دلایل اصلی قیمت سرسام آور نفت چیه؟	Ferdos	Off Topic / Free Talk (Published)	3	12-07-08 00:11