وای اگر خامنه ای اذن جهادم دهد

sharooz1 · 10-01-09, 18:33

وای اگر خامنه ای اذن جهادم دهد ….. شب شما بخیر

این جمله برایتان آشناست؟ پیشتر ها در حاشیه هر اعتراضی از سوی گروهی موسوم به لباس شخصی ها ، گروه های فشار ، انصار حزب الله ، طلاب معترض یا هر گروه دیگر ، یکی از شعار های ثابت آنها همین بود که وقتی حسابی خون شان به جوش می آمد ، رگ گردن شان بیرون می زد ، مشت گره می کردند که :”وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد ، ارتش دنیا که نتواند جوابم دهد

هرچند خیال مان جمع بود رهبر هنوز واقعا مرجع نشده که حکم جهاد بدهد و بقولی یکشبه برای رهبر شدن ، نامه اجتهادش آماده شده است اما ترس آور بود. صداهای عصبانی که گاه آدم را می ترساند. در همه هشت سال خاتمی و حتی پیشتر ، هر نشستی ، هر جلسه ای آنها که آمده بودند این جلسه را بر هم بزنند ، همین شعار را می دادند

چرخش زمان امروز را در مقابل این عده لاف زن قرار داده است. همان ها که منتظر بودند خامنه ای شان حکم جهاد بدهد

با وقایع غزه که البته ایران دوست دارد آن را “جنایت رژیم صیهونیستی علیه مردم بی دفاع غزه” بنامد ، آقای خامنه ای در پیامی که روز یکشنبه هشت دی صادر کرد ضمن اعلام عزای عمومی برای روز دوشنبه ، نکته مهمی را در پیامش بیان کرد

همه*ی مجاهدان فلسطین و همه*ی مؤمنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن موظف به دفاع از زنان و کودکان و مردم بی*دفاع غزه*اند و هر کس در این دفاع* مشروع و مقدس کشته شود شهید است و امید آن خواهد داشت که در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسول*الله صلی*الله*علیه*وآله* محشور شود. منبع

این عبارت ۶۱ کلمه ای در فقه اسلامی نامش حکم جهاد است. یعنی همان که بسیجی ها ، لباس شخصی ها و انصار حزب الله و غیره فریاد می زدند. یعنی آقای خامنه ای بالاخره به پیروانش حکم جهاد داده است

قاعدتا باید لشکری از مؤمنان پیرو ایشان آماده شوند و برای جهاد با اسراییل بروند. اما گویا هنوز موضوع توسط مومنان جدی تلقی نشده است

دسته اول بخشی از همان کفن پوشان هستند که رفته اند در ترمینال شماره یک فرودگاه مهر آباد بسط نشسته اند که “ما را بفرستید غزه”. البته این دسته از چند “جهت سوراخ دعا را گم کرده اند”. فرودگاه مهرآباد از شهریور پارسال دیگر پرواز خارجی ندارد و همه پرواز های خارجی تهران از فرودگاه “امام خمینی” انجام می شود. یعنی عافقیت طلبی باعث شده این رزمندگان جان برکف سخت شان باشد تا از تهران شصت کیلومتر بزنند بیرون؟ بحث دیگر این است که راه غزه از هوا بسته است. ماه هاست که این شهر در محاصره است و عملا هیچ پروازی جز پرواز های امدادی راهی به غزه ندارند. هرچند این گروه سعی دارد بگوید که خیلی است اما تا کنون تعداد شان به هزار نفر نرسیده است و البته سعی دارند از سمنان و اصفهان ، اراک و مشهد و .. نیرو بیاورند

دسته دوم ، نوع دیگری از کفن پوشان هستند که هرچند کمی واقع گرا هستند و بدانند که راه غزه از فرودگاه مهرآباد نمی گذرد اما نمی توانند فرمان رهبر شان را نادیده بگیرند. این دست چند سفارت خانه را لیست کرده تا هر روز به یکی از آنها یک حمله کنند. این دسته از حمایت فرمانده سپاه پاسداران هم برخوردارند چه آنکه هفته پیش او گفته بود “می*خواهیم زمینه*ای ایجاد کنیم که اگر نیاز شد، بسیج دانشجویی به اقداماتی مشابه ۱۳ آبان دست بزند”. این دسته از فداییان رهبر که در مقابل دفتر حفاظت منافع مصر و سفارت کشورهایی چون بریتانیا ، اردن و عربستان پاتوق کرده اند ، هنوز نمی دانند چه باید بکنند اما می دانند که نباید به مهر آباد بروند. این دسته معمولا با توجه به شرایط جوی متغیر است. هوای آفتابی و روز تعداد شان را به سه هزار نفر می رساند و شب و یخبندان به پنجاه نفر

دسته سوم از مومنان ، کفن پوشان و بسیجی های سابق هستند که گاه بین شان فرمانده سابق کل سپاه پاسداران دیده می شود یا گاه چهره ای مثل احمد توکلی. با این حال سالها زندگی دور از روزهای کفن پوشی ، چربی زیر پوست شان برده است. نمایندگان مجلس که معمولا هر نامه ای را در مجلس امضا می کنند بالا ۲۴۰ نفر امضا دارد اینبار هرچه همت کردند نتوانستند نامه ای با بیش از ۲۳۱ امضا جور کنند. جالب اینکه ابتدا این نامه با ۱۸۷ امضا اعلام رسانه ای شد که پس از نهیب از دفتر آقا ، یکی از اعضای هیات رییسه نامه را تلفنی به اطلاع همکاران رساند و بدون رویت شان ، امضا گرفت. هنوز چهل و اندی نماینده این نامه را امضا نکرده اند. شاید می ترسند دولت واقعا آنها را به غزه بفرستد و شاید همان می اندیشند که رفیق شان ، محسن رضایی گفته است

“اگر ملاحظات سیاسی نبود در غزه می*جنگیدم

”

محسن رضایی به خبرگزاری فارس گفته است:”اگر واقعاً ملاحظات سیاسی در کار نبود و حضورم به نفع فلسطینی*ها بود، امروز از همه مسئولیت*های دولتی استعفا می*دادم و ظرف ۴۸ ساعت خود را به غزه می*رساندم و در راه خدا جهاد می*کردم

فکر می کنم آقای رضایی هم یادشان رفته که پیامبر اسلام تاکید کرده که برای جهاد لحظه ای هم نباید درنگ کرد بنابراین “ملاحظات سیاسی” ، “منفعت حضورم برای فلسطینیها” بهانه است

اما دسته چهارم خیلی ها هستند که این بازی را قبول ندارند. آنها یا مومن هستند یا دین شان در حوزه شخصی شان است. آنها به فلسطین و غزه به عنوان یک رویداد انسانی می نگرند که باید با راه حل های انسانی حلش کرد. آنها باور ندارند آنچیزی را که جمهوری اسلامی می گوید. آنها دیده اند که وقتی دفتر تحکیم وحدت از بعدی دیگر به موضوع غزه نگریسته ، جمهوری اسلامی بخاطر همین چند خط خبر روزنامه ای را توقیف کرده است. آنها به همه چیز شک دارند: به شهادت ، به فلسطین ، به حماس ، به اعلام جهاد ، به

شما جزو کدام دسته هستید ؟

منبع//iranbbb/آرش سیگارچی

10-01-09, 18:33	#1 (permalink)
sharooz1 Emperor Join Date: Feb 2007 Location: UK Posts: 1,174 Credits: 19,483 Thanks: 3,181 Thanked 2,185 Times in 695 Posts	وای اگر خامنه ای اذن جهادم دهد وای اگر خامنه ای اذن جهادم دهد ….. شب شما بخیر این جمله برایتان آشناست؟ پیشتر ها در حاشیه هر اعتراضی از سوی گروهی موسوم به لباس شخصی ها ، گروه های فشار ، انصار حزب الله ، طلاب معترض یا هر گروه دیگر ، یکی از شعار های ثابت آنها همین بود که وقتی حسابی خون شان به جوش می آمد ، رگ گردن شان بیرون می زد ، مشت گره می کردند که :”وای اگر خامنه ای حکم جهادم دهد ، ارتش دنیا که نتواند جوابم دهد هرچند خیال مان جمع بود رهبر هنوز واقعا مرجع نشده که حکم جهاد بدهد و بقولی یکشبه برای رهبر شدن ، نامه اجتهادش آماده شده است اما ترس آور بود. صداهای عصبانی که گاه آدم را می ترساند. در همه هشت سال خاتمی و حتی پیشتر ، هر نشستی ، هر جلسه ای آنها که آمده بودند این جلسه را بر هم بزنند ، همین شعار را می دادند چرخش زمان امروز را در مقابل این عده لاف زن قرار داده است. همان ها که منتظر بودند خامنه ای شان حکم جهاد بدهد با وقایع غزه که البته ایران دوست دارد آن را “جنایت رژیم صیهونیستی علیه مردم بی دفاع غزه” بنامد ، آقای خامنه ای در پیامی که روز یکشنبه هشت دی صادر کرد ضمن اعلام عزای عمومی برای روز دوشنبه ، نکته مهمی را در پیامش بیان کرد همهی مجاهدان فلسطین و همهی مؤمنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن موظف به دفاع از زنان و کودکان و مردم بیدفاع غزهاند و هر کس در این دفاع* مشروع و مقدس کشته شود شهید است و امید آن خواهد داشت که در صف شهدای بدر و اُحد در محضر رسولالله صلیاللهعلیهوآله* محشور شود. منبع این عبارت ۶۱ کلمه ای در فقه اسلامی نامش حکم جهاد است. یعنی همان که بسیجی ها ، لباس شخصی ها و انصار حزب الله و غیره فریاد می زدند. یعنی آقای خامنه ای بالاخره به پیروانش حکم جهاد داده است قاعدتا باید لشکری از مؤمنان پیرو ایشان آماده شوند و برای جهاد با اسراییل بروند. اما گویا هنوز موضوع توسط مومنان جدی تلقی نشده است دسته اول بخشی از همان کفن پوشان هستند که رفته اند در ترمینال شماره یک فرودگاه مهر آباد بسط نشسته اند که “ما را بفرستید غزه”. البته این دسته از چند “جهت سوراخ دعا را گم کرده اند”. فرودگاه مهرآباد از شهریور پارسال دیگر پرواز خارجی ندارد و همه پرواز های خارجی تهران از فرودگاه “امام خمینی” انجام می شود. یعنی عافقیت طلبی باعث شده این رزمندگان جان برکف سخت شان باشد تا از تهران شصت کیلومتر بزنند بیرون؟ بحث دیگر این است که راه غزه از هوا بسته است. ماه هاست که این شهر در محاصره است و عملا هیچ پروازی جز پرواز های امدادی راهی به غزه ندارند. هرچند این گروه سعی دارد بگوید که خیلی است اما تا کنون تعداد شان به هزار نفر نرسیده است و البته سعی دارند از سمنان و اصفهان ، اراک و مشهد و .. نیرو بیاورند دسته دوم ، نوع دیگری از کفن پوشان هستند که هرچند کمی واقع گرا هستند و بدانند که راه غزه از فرودگاه مهرآباد نمی گذرد اما نمی توانند فرمان رهبر شان را نادیده بگیرند. این دست چند سفارت خانه را لیست کرده تا هر روز به یکی از آنها یک حمله کنند. این دسته از حمایت فرمانده سپاه پاسداران هم برخوردارند چه آنکه هفته پیش او گفته بود “میخواهیم زمینهای ایجاد کنیم که اگر نیاز شد، بسیج دانشجویی به اقداماتی مشابه ۱۳ آبان دست بزند”. این دسته از فداییان رهبر که در مقابل دفتر حفاظت منافع مصر و سفارت کشورهایی چون بریتانیا ، اردن و عربستان پاتوق کرده اند ، هنوز نمی دانند چه باید بکنند اما می دانند که نباید به مهر آباد بروند. این دسته معمولا با توجه به شرایط جوی متغیر است. هوای آفتابی و روز تعداد شان را به سه هزار نفر می رساند و شب و یخبندان به پنجاه نفر دسته سوم از مومنان ، کفن پوشان و بسیجی های سابق هستند که گاه بین شان فرمانده سابق کل سپاه پاسداران دیده می شود یا گاه چهره ای مثل احمد توکلی. با این حال سالها زندگی دور از روزهای کفن پوشی ، چربی زیر پوست شان برده است. نمایندگان مجلس که معمولا هر نامه ای را در مجلس امضا می کنند بالا ۲۴۰ نفر امضا دارد اینبار هرچه همت کردند نتوانستند نامه ای با بیش از ۲۳۱ امضا جور کنند. جالب اینکه ابتدا این نامه با ۱۸۷ امضا اعلام رسانه ای شد که پس از نهیب از دفتر آقا ، یکی از اعضای هیات رییسه نامه را تلفنی به اطلاع همکاران رساند و بدون رویت شان ، امضا گرفت. هنوز چهل و اندی نماینده این نامه را امضا نکرده اند. شاید می ترسند دولت واقعا آنها را به غزه بفرستد و شاید همان می اندیشند که رفیق شان ، محسن رضایی گفته است “اگر ملاحظات سیاسی نبود در غزه میجنگیدم ” محسن رضایی به خبرگزاری فارس گفته است:”اگر واقعاً ملاحظات سیاسی در کار نبود و حضورم به نفع فلسطینیها بود، امروز از همه مسئولیتهای دولتی استعفا میدادم و ظرف ۴۸ ساعت خود را به غزه میرساندم و در راه خدا جهاد میکردم فکر می کنم آقای رضایی هم یادشان رفته که پیامبر اسلام تاکید کرده که برای جهاد لحظه ای هم نباید درنگ کرد بنابراین “ملاحظات سیاسی” ، “منفعت حضورم برای فلسطینیها” بهانه است اما دسته چهارم خیلی ها هستند که این بازی را قبول ندارند. آنها یا مومن هستند یا دین شان در حوزه شخصی شان است. آنها به فلسطین و غزه به عنوان یک رویداد انسانی می نگرند که باید با راه حل های انسانی حلش کرد. آنها باور ندارند آنچیزی را که جمهوری اسلامی می گوید. آنها دیده اند که وقتی دفتر تحکیم وحدت از بعدی دیگر به موضوع غزه نگریسته ، جمهوری اسلامی بخاطر همین چند خط خبر روزنامه ای را توقیف کرده است. آنها به همه چیز شک دارند: به شهادت ، به فلسطین ، به حماس ، به اعلام جهاد ، به شما جزو کدام دسته هستید ؟ منبع//iranbbb/آرش سیگارچی